Danny's gedacht

Onze gedelegeerd bestuurder Danny Van Assche komt overal te lande en soms zelfs ver daarbuiten, bij ondernemers, politici, beroepsorganisaties, ... Doet daar overal ideeën op, belevenissen en vormt standpunten, ook in de media. Op die manier willen we de stem van jullie, ondernemers, duidelijk laten horen. Via deze blog kunnen jullie volgen wat de acties en strijdpunten zijn van UNIZO op dit moment.

24 november 2022

Eerlijke producten voor een eerlijke prijs

Ik kreeg ooit een wijze les mee van mijn wijnhandelaar (ik hou trouwens van wijze lessen van mijn wijnhandelaar, zeker sinds hij een wijnbar aan zijn zaak heeft toegevoegd). Wat als je een fles Chileense wijn koopt voor 5 euro? Van die 5 euro mag je al 21% btw aftrekken en dan hou je nog 4,13 euro over. Hiermee moet de fles betaald worden, de kurk en het (ontworpen) etiket. De fles is met een boot over de oceaan gevaren en via de expediteur bij een groothandelaar terechtgekomen. Tot slot verdient mijn wijnhandelaar er ook nog iets aan. En al die tussenstappen betalen er ook belasting op. Hamvraag is: hoeveel schiet er nog over om lekkere wijn in die fles te krijgen? Moraal van het verhaal is dat alles wat te mooi lijkt om waar te zijn, waarschijnlijk niet waar is. En daar draait het net om bij Black Friday, morgen. Het lijkt een gigantisch prijzenfeest waar wereldwijd megakortingen naar het hoofd van de consument worden geslingerd. Maar het is geen feest voor de producenten en handelaars. Daar waar Black Friday ooit bedoeld was om in de VS de overstock na Thanksgiving kwijt te raken, is het bij ons gewoon een extra dag van supersolden geworden op meer dan een maand voor de eigenlijke solden beginnen. En of de consumenten het lusten: mensen wachten inderdaad geduldig om die dag hier en daar hun slag te slaan. Ik stel vast dat er nog steeds weinig appetijt bestaat bij de Belgische retail – groot en klein – om hier aan mee te doen. En terecht. Deze kortingen zijn niet gerechtvaardigd en al zeker niet duurzaam. Ze geven het totaal verkeerde signaal over de échte prijs van producten en over wat nodig is om iedereen in de keten op een eerlijke manier te vergoeden voor hun inbreng. Eerlijke producten voor een eerlijke prijs. Daar draait onze lokale en duurzame economie rond. Je hoorde UNIZO er niet al teveel over, de afgelopen dagen. En dat was ook bewust. Laat ons zo weinig mogelijk aandacht besteden aan Black Friday. Of alleszins de juiste waarden vooropstellen. En als de consument dan toch deze pseudofeestdag wil vieren, roepen we op om te winkelhieren. Niemand zal er rouwig om zijn als logischerwijs de alternatieve en tegenreacties de bovenhand halen. Tenzij de ongeduldige klanten misschien? Met positieve communicatie focussen we ons op de Kerst- en cadeautjessfeer en de logica laten zegevieren. De solden beginnen op 3 januari. Afspraak dan. En ondertussen betalen we een eerlijke prijs voor een kwaliteitsvol goed.  

Lees hier het opiniestuk over Black Friday van UNIZO in Knack.

Danny

17 november 2022

De Week van de Ondernemer

U weet het of u weet het niet, maar UNIZO is lid van het GEN, het Global Entrepreneurship Network. Het GEN organiseert elk jaar de Global Entrepreneurship Week om het belang van ondernemerschap in de wereld te onderlijnen. Het is immers ondernemerschap, écht ondernemerschap, dat de wereld doet draaien. Wat bedoel ik met echt ondernemerschap? Wel, wat het woord zelf zegt. Het was de 17de eeuwse Franse econoom Richard Cantillon al die een “entrepreneur” iemand noemde die risico neemt. Ondernemers nemen persoonlijke financiële risico’s met het doel een winstgevende activiteit op te starten. Daarmee zorgen ze voor welvaart in de samenleving, via werkgelegenheid, belastingen, en vooral via hun vernieuwende ideeën, producten en diensten. Dat zijn echte ondernemers. Ik was enkele jaren geleden in Afrika en daar leerde ik pas echt de rol van echte ondernemers kennen. Ondernemers zijn immers méér dan zomaar handelaars of verkopers. Die zag ik op straat bij massa’s lopen: mensen die allen hetzelfde probeerden te verkopen om elke dag genoeg te verdienen om te overleven. Dat is geen ondernemerschap. Ondernemers zorgen voor vooruitgang door zelf te investeren en risico’s te nemen.

En daarom organiseert UNIZO elk jaar in de Global Entrepreneurship Week onze Dag van de Ondernemer. Om nog eens te benadrukken dat het uw ondernemerschap is dat ons land welvarend maakt. Zeker in deze tijden kan dat niet genoeg herhaald worden. Het thema dit jaar geeft trouwens ook aan hoe belangrijk ondernemers zijn voor gans onze samenleven. Het thema is duurzaam en circulair ondernemen. Want als we een duurzame, circulaire samenleving willen, dan zullen het de ondernemers zijn die daarin het voortouw nemen.

We vieren deze week trouwens nog een feest van de ondernemer. Zondag is het de Dag van de Ambachten. Van wat? hoor ik sommigen zeggen... van de ambachten? In het Nederlands klinkt het woord inderdaad ouderwets, maar geloof me vrij, het ambacht is opnieuw hot! In de rest van Europa werkt men al langer rond “crafts” of “l’artisanat”: het zijn de ondernemingen die gebaseerd zijn op vakmanschap, een stiel. Na de goedkope import uit het verre oosten herontdekken mensen steeds meer de waarde van echt vakmanschap, met duurzame grondstoffen, hier geproduceerd. En dat is net waar ambachten voor staan. Het zijn echte stielen, die een stevige opleiding vereisen, meestal alleen nog maar te vinden in de Syntra. Wel die ambachten staan zondag in de kijker. UNIZO doet dit het ganse jaar door onder meer via ons label “Handmade in Belgium”.  

Conclusie? Deze week is ook bij ons de Week van de Ondernemer.

Danny

9 november 2022

Het is genoeg geweest.

Vandaag maken we een “actiedag met mogelijkheid tot staking” mee van de drie nationale vakbonden. Waarvoor wordt er actie gevoerd? Vrijheid van loononderhandeling (uiteraard bovenop de index). Compensatie van de energiekosten (want de energiepremie, de btw-verlaging, het sociaal tarief, de accijnsverlaging, … zijn onvoldoende). Verhoging van het reëel loon met méér dan 0,4% (want er zijn toch nog veel bedrijven die het heel goed doen?). En daarom wordt het land nog maar eens plat gelegd. Helemaal platgelegd? Nee, niet helemaal. Want heel wat werknemers in bedrijven en vooral in kmo’s beseffen maar al te goed dat het bijzonder barre tijden zijn. Ze beseffen zeer goed dat hun inkomen en hun job afhankelijk is van de gezondheid van de onderneming. Dus waar wordt er gestaakt? In het onderwijs, bij het openbaar vervoer (de Lijn en de NMBS), de gevangenissen, de publieke kinderopvang, … Kortom de vakbonden mobiliseren de ambtenaren, diegenen die al eersten genieten van indexaanpassingen. Hebben deze mensen geen reden tot staken? Misschien wel. Overal is er gebrek aan arbeidskrachten en verhoogde werkdruk. Maar daarin verschilt men niet van de private sector én bovendien heeft dit niets te maken met de officiële reden tot staken.  

Eens te meer kunnen we dus met een groeiend cynisme toekijken hoe de vakbonden elke vorm van realisme ontberen en weigeren te erkennen dat we beter samen aan één zeel zouden trekken om de economische situatie van ons land om te keren. Vorige maandag probeerden we als werkgeversorganisaties nog een akkoord te sluiten dat met fluwelen handschoenen omschreef dat we in bijzonder barre economische omstandigheden zijn terecht gekomen. Jammer genoeg primeert bij de vakbonden de symboliek van de gebalde vuist op de pragmatiek van oplossingen zoeken. Vandaag kunnen we daar alleen maar akte van nemen. Maar morgen moet het anders zijn. Morgen moeten we oplossingen aanreiken voor de exponentieel stijgende loon- en energiekosten. Morgen moeten we maatregelen nemen om de concurrentiekracht van onze ondernemingen te vrijwaren om onze welvaart van morgen veilig te stellen. Als de vakbonden die niet begrijpen, dan moet het maar zonder hen. Als zij beslissen om aan de kant te gaan staan, is dat hun beslissing. UNIZO kiest een andere weg. Het is aan ons om de regering te overtuigen om deze weg met ons te bewandelen.

Lees ook ons persberichten hierover: "Actiedag is onverantwoord en schaamteloos" (8/11/'22),
"Actiedag vakbonden treft een vierde van de kmo’s" (9/11/'22). Lees hier ook de reacties van enkele ondernemers.

Danny

27 oktober 2022

Kafkaiaanse boetesDanny Van Assche: De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. 

Het regent dezer dagen meldingen bij de UNIZO Ondernemerslijn over boetes. Als brave burgers aanvaarden we zonder al teveel problemen dat we bij een overtreding een boete kunnen krijgen. En elke Belg wordt geacht de wet te kennen, toch? Dezer dagen botsen we echter op een soort boete die op zijn minst onrechtvaardig is. Ik verklaar mij nader. Als ondernemer ontvangt u wel eens een verkeersboete. Het kan de beste onder ons overkomen. U wordt daarbij echter niet alleen geacht deze boete te betalen, nee, u moet ook de bestuurder van het voertuig opgeven. Bij een particulier moet dit niet. Men gaat er gewoon van uit dat de eigenaar dan ook de bestuurder is, en je kan het eventueel aanpassen. In een bedrijf moet je blijkbaar altijd de bestuurder benoemen. Ik gebruik het woordje “blijkbaar”, want ik geef ootmoedig toe: “Ik wist het niet”. Elke Belg wordt geacht de wet te kennen, maar daarom is dat niet zo. Wat gebeurt er nu? Justitie is plots consequent deze overtreding gaan beboeten. Maar blijkbaar met enige vertraging. Ondernemers krijgen plots boetes binnen van 509,06 euro (jawel!) voor minnelijke schikkingen (zo worden verkeersboetes ook al wel eens genoemd) die ze meer dan een jaar geleden kregen. Ze hebben deze verkeersboetes netjes betaald, maar vergaten de bestuurder in te vullen. “Vergeten” is echt wel het juiste woord, want de ondernemers hebben er geen enkel belang bij om deze info niet te geven. Er is zelfs een voorbeeld van iemand die zijn verkeersboete betwistte en gelijk kreeg, maar een jaar later wel een boete kreeg omdat hij de bestuurder niet had opgegeven. Zo Kafka kan de overheid dus zijn. Er werd ook geen enkele verwittiging gegeven. Nochtans zal de regering binnenkort de verplichting invoeren voor de ondernemer dat er bij laattijdige betaling altijd een gratis herinneringsbrief gestuurd moet worden. De ondernemer wel, de overheid niet.  

Wat stelt UNIZO voor? Wees billijk in de manier waarop boetes worden opgelegd. Is er een verplichting om de bestuurder door te geven? Fair enough. Maar wees er duidelijk in en wijs de “overtreder” erop dat er een fout of vergetelheid gebeurde, voor je een boete geeft. Want het gaat hier niet over een “overtreder”. In het beste geval is het een onzorgvuldigheid. En daar moet je geen boete van 509,06 euro voor krijgen.

Danny

20 oktober 2022

Verbod op gratis retour: ooit wordt ons geduld beloond

Soms moet je zaadjes planten.  Ze vervolgens goed bewateren.  De prille plantjes koesteren en blijven werken om er ooit bloeiende struiken van te maken.  Vaak willen we direct resultaat, maar meestal weten we dat we geduld moeten hebben.  Wel, het verbod op gratis retour bij e-commerce is zo’n zaadje.  Enkele jaren geleden begonnen we bij UNIZO al aan te klagen dat het aanbod van gratis retour niet alleen zorgde voor oneerlijke concurrentie maar evenzeer voor extra verkeer op de wegen en een hoop nutteloze en vervuilende verplaatsingen van dozen.  Het zijn immers de internationale spelers die klanten aansporen om zoveel mogelijk te bestellen, want je stuurt het even gemakkelijk weer terug.  Wie tegenwoordig naar een postkantoor of -afhaalpunt gaat, ziet zich aanschuiven tussen alleen maar mensen met retour-dozen.  Onze handelaars kunnen daar bijzonder moeilijk mee concurreren.  De klant verwacht gratis retour, maar retour is niet gratis.  Niet voor de handelaar, maar evenmin voor de samenleving.  En dat klanten de weg gevonden hebben, is een understatement.  Uit onderzoek blijkt nu dat in de modesector ruim een derde van de bestellingen bij Belgische webshops teruggestuurd wordt.  Ik ben er zeker van dat deze percentages veel hoger liggen bij internationale webshops.  Mensen bestellen immers verschillende kleuren, maten en vormen, om het thuis op het gemak te bekijken en dan… het grotendeels gratis terug te sturen.  

Wel, eergisteren was er weer zo’n momentje waarop ons prille plantje een aantal centimeter gegroeid is.  Ook vice-premier De Sutter klaagt deze situatie aan.  Ze verwijst naar wetenschappelijk onderzoek.  Ik zou haar ook een resem experten kunnen leveren, die onze analyse volmondig beamen.  Alleen zet ze de laatste stap nog niet: pas het retourrecht aan en verbiedt gratis retour.  We zijn er nog niet.  Maar we komen er wel.  Met geduld en voortdurende aandacht.

Danny

13 oktober 2022

Hopen op het prijsplafond

Dankzij UNIZO lobbywerk
Hoe tempert de federale begroting de kosten van de loonindexering? De regering besliste in haar begroting om 1 miljard vrij te maken om de impact van de stijging van de loonkosten voor werkgevers te temperen.
Wat betekent dit voor jou? 

Twee weken na het Vlaams parlement heeft ook de Kamer van Volksvertegenwoordigers het politieke werkjaar deze week op gang geschoten. Een dodelijk vermoeide premier kwam het resultaat van vier volle onderhandelingsdagen voorstellen. De analyses zijn ondertussen gemaakt en hangen – zoals steeds – tussen lichtpuntjes en ontgoochelingen. Het is bij ons niet anders. Voor werkgevers springt de verlaagde patronale bijdrage het meest in het oog. De officiële uitleg is ingewikkelder maar het komt erop neer dat je een half jaar ruim 7% korting krijgt op de patronale bijdrage. Al gauw een injectie van meer dan een miljard euro, maar eerder beperkt als je de totale kostenstijging bekijkt. Een gemiddeld bediendenloon stijgt na indexatie immers met zo’n 6.000 euro op een jaar, terwijl de korting ruim 400 euro oplevert. Het grote probleem van de loonindexaties is dus niet zomaar opgelost. Tegelijkertijd komen er enkele interessante instrumenten bij voor vele ondernemers. Wat meer sectoren – zoals de events, de cultuur en de zorg – mogen flexi-jobbers inzetten. De vraag blijft waarom er nog sectoren moeten zijn waar het niet mag? Het aantal studentenuren wordt licht uitgebreid; de accijnsverlaging op energie wordt verlengd, alsook het overbruggingsrecht voor wie moet sluiten. Stuk voor stuk maatregelen die we als UNIZO hebben bepleit.

Maar de grote verandering in het debat gebeurt geruislozer. Concreet worden de zogenaamde “overwinsten” van de energieproducenten aangepakt. En nog belangrijker: Europa zet elke week een stapje dichter naar een echt prijsplafond voor gasprijzen. Daarop wachten we vol ongeduld. Want alleen een plafond op die prijzen, kan de motor van de inflatie stilleggen. Als dat lukt, hebben we een belangrijk keerpunt bereikt. Zolang we daar niet zijn, hebben we dus nog steeds die dure steunmaatregelen nodig. Hopelijk niet voor al te lang meer. Ook dat "andere" probleem, namelijk van de enorme loonstijgingen moeten we aanpakken. De sociale partners komen er over samen. De verwachtingen zijn zeer laag. Hopelijk kunnen we deze keer verrassen.

Danny

6 oktober 2022

Wie betaalt de spookwerknemer?

Al maandenlang liggen we wakker van de stijgende energieprijzen. Die zorg is niet weg, maar ondertussen zorgden de federale en de Vlaamse regeringen wel voor een aantal steunmaatregelen. Maar daarmee zijn de problemen niet van de baan. Verre van. Al even lang sluimert het probleem van de stijgende loonkosten om deze week dan in alle hevigheid los te barsten. Door de hollende inflatie, stijgen de lonen in dit land navenant. In 60% van de gevallen in de private sector werden deze loonstijgingen trouwens al in de loop van het jaar doorgerekend. Voor de resterende 40% staat er een gigantische loonstijging voor de deur op 1 januari van volgend jaar. Op dit moment voorspelt het Planbureau een indexering van meer dan 10,5% en er komt nog steeds bij. Mag ik het even plastisch uitdrukken. Wie tien werknemers heeft, zal er vanaf januari plots meer dan 11, zelfs bijna 12 moeten betalen. Er lopen dus enkele onzichtbare spookwerknemers rond op elke bedrijfsvloer. Ze presteren niets, maar moeten wel betaald worden. Dat lukt gewoon niet. Gevolg? Je houdt nog 8 of 9 collega’s over, om je kost op 10 te houden. Waanzin toch?  

Samen met de andere werkgeversorganisaties kaart UNIZO dit gigantische probleem al een jaar aan. We weten ook wel dat het ingrijpen op de automatische loonindex in de huidige omstandigheden bijzonder asociaal is, zeker voor wie een laag loon verdient. Maar je kan creatieve oplossingen bedenken om het probleem aan te pakken. En dat is precies wat de premier aan de sociale partners heeft gevraagd. Vandaag zitten de vakbonden en de werkgevers samen om te kijken of we een creatieve oplossing kunnen vinden, die zowel de bedrijven als de werknemers spaart. Ondertussen werkt ook de federale regering eventuele steunpakketten uit. Het goede nieuws is dus dat het loonprobleem op de agenda staat en dat de bereidheid bij de regering er is om het aan te pakken. Het slechte nieuws is dat de vakbonden nog altijd extra loonstijgingen blijven vragen, en daar op 9 november zelfs voor op straat willen komen. Maar dat is nog ver. Ik hoop nog steeds dat de rede het wint van de waanzin. Ik hoop nog steeds dat een oplossing, ook samen met de vakbonden, mogelijk is. Maar we gaan het niet aan de hoop overlaten. We gaan ervoor werken. Met resultaat.

Danny

29 september 2022

14.000 handelaars. 11 miljoen klanten

Dat is kort samengevat weer waar het het komende weekend om zal draaien. Tijdens het Weekend van de Klant zetten we elk jaar onze klanten letterlijk en figuurlijk in de bloemen. In tijden van e-commerce en baanwinkels geen overdreven luxe. Maar het rendeert ook. Want sinds we twee jaar wat meer noodgedwongen thuis hebben gezeten, blijken mensen het enorme plezier van lokaal shoppen weer herontdekt te hebben. En dat zetten we graag in de verf. In Vlaanderen blijken mensen trouwens steeds meer de fiets te nemen om te gaan winkelen. Liever nog dan openbaar vervoer. En daar mogen we de vinger op leggen. Want het blijkt dat onze klanten nog steeds het liefst met de wagen tot in de winkelbuurt rijden en daar hopen zo dicht mogelijk parkeergelegenheid te hebben. Als we dit ooit willen aanpassen, zal het openbaar vervoer slimmer en kwaliteitsvoller worden. Ik zeg “slimmer en kwaliteitsvoller”, niet noodzakelijk goedkoper. Want wat heb je aan goedkoper openbaar vervoer, wanneer het niet praktisch is? Een belangrijk aandachtspunt om nog meer klanten in gezellige winkelbuurten te krijgen in onze steden en dorpen.  

Het centrum van de festiviteiten zal zaterdag shoppingstad Hasselt zijn. Komt het u bekend voor? Niet onterecht. Ook in 2020 hadden we Hasselt al eens tot de centrumstad van het Weekend van de Klant uitgeroepen, maar het feest was toen eerder in sourdine. Dit weekend mogen alle remmen losgegooid worden. En niet alleen in Hasselt trouwens. In gans België bedanken 14.000 handelaars hun 11 miljoen klanten, tot in Brussel toe. Tijd dus om te feesten!

Wat uiteraard als een grote schaduw over onze ondernemers blijft hangen, is de elektriciteitsfactuur. Trouwens niet alleen voor de handelaar, ook voor de consument. Onze klanten geven aan dat ze uit voorzichtigheid stilaan toch wat minder shoppen en bewuster. Dat laatste kan een voordeel zijn, want we merken dat men duurzamer koopt. Maar ook de ondernemer moet de rekeningen betaald krijgen. En zo kan ik toch nog één lijn wijden aan de Septemberverklaring van de Vlaamse regering. We rekenen erop dat er vandaag groen licht wordt gegeven aan de broodnodige ondersteuning van ondernemers in deze energiecrisis. De vooruitzichten op steun zijn niet slecht, maar we hebben een eensgezinde Vlaamse regering nodig om deze uit te voeren. Geen zever dus! Uitvoeren!

Danny

22 september 2022

Vakbonden, blijf niet op straat staan, maar kom aan tafel!

Gisteren voerden de vakbonden actie voor meer koopkracht voor de werknemers. Dat er bezorgdheid heerst bij de gezinnen over fors toegenomen energie- en andere kosten, begrijpen we. Maar niet dat de vakbonden blijven aandringen op méér loon, bovenop de escalerende loonindexering. Vakbonden, kom aan tafel en onderhandel! Deze week nog.
De automatische loonindexering in ons land zorgt er voor dat de koopkracht van de gemiddelde Belg gevrijwaard blijft. Tegelijkertijd namen de verschillende overheden maatregelen om mensen met een laag en midden-inkomen te steunen. Je zou denken dat dit voor een zekere sociale rust zou zorgen. Maar niets is minder waar. Hoewel onze ondernemers op één of andere manier moeten omgaan met een loonkoststijging van meer dan 10% op één jaar en zelfs 17% op twee jaar, voeren de vakbonden dit jaar toch nog acties voor meer reëel loon, bovenop die index. Gisteren, om te beginnen.

Ik zou hier met recht een rede een grote tirade kunnen afsteken, over hoe onverantwoord dat is. Maar dat ga ik in de huidige situatie net níet doen. Want daarmee is niemand geholpen. Het water staat onze ondernemers aan de lippen en ze willen oplossingen. Ik ben ervan overtuigd dat een sociaal akkoord de beste oplossing is. Want een akkoord, onderhandeld onder sociale partners, zorgt voor sociale rust en voor een maatschappelijk draagvlak. Daarom is mijn ontgoocheling zo groot over de framing van de afgelopen week waarbij de werkgevers werden weggezet als wereldvreemde vrekken die mensen in de armoede willen storten. Iedereen beseft toch dat dat beeld niet klopt?  

Ik zou daarom een formele oproep willen doen aan de vakbonden: start deze week met ons het sociale overleg op. Als we onze verantwoordelijkheid willen nemen dan moeten we binnen de maand een Interprofessioneel Akkoord afsluiten over zowel de loonevolutie als de arbeidsmarkt. Binnen de bestaande wettelijke kaders, maar wel met open vizier. Laat ons samen de problemen formuleren waar zowel werkgevers, zelfstandigen als werknemers mee worden geconfronteerd. Laat ons dan samen voor deze problemen oplossingen zoeken. Dit is geen zever, geen framing, geen strategische zet. Dit is een expliciete vraag om de onderhandelingen te openen. Omdat onze werkgevers, nu meer dan ooit recht hebben op een akkoord dat én betaalbaar is, én de sociale vrede garandeert.

Oproep SERV: Vlaanderen moet energiecrisis snel aanpakken!

Danny

15 september 2022

Who will pay the ferryman?Danny Van Assche: De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. 

Het is en blijft een erg delicate opdracht: als ondernemersfederatie pleiten voor steun aan bedrijven. We doen dat niet graag. Ondernemers willen geen subsidies maar willen goed zaken doen. Economie en ondernemerschap draaien op vraag en aanbod, en op vrije concurrentie. Goede bedrijven creëren welvaart, slechte bedrijven vallen ervan tussen. “Creatieve vernietiging”, noemde Joseph Schumpeter dit honderd jaar geleden al. De overheid moet vooral voor een stabiel kader zorgen dat eerlijke concurrentie garandeert, voor een gesmeerde werking van de arbeidsmarkt zorgt en voor een eerlijk, gedragen en betaalbaar systeem van sociale zekerheid. Als UNIZO hebben we de voorbije jaren geregeld gewezen op een overheid die boven haar stand leefde en haar huishouding op orde moest brengen.

Dus is het delicaat wanneer we nu – in tijden van begrotingstekorten – toch pleiten om onze ondernemers door deze crisis te loodsen. En toch is het een verantwoorde vraag. Blijvende overheidstekorten die door steeds meer schuld gefinancierd moeten worden, zijn nefast. Het is de Belgische ziekte die ervoor zorgt dat we het land met de hoogste belastingen ter wereld zijn geworden. In tijden van stijgende rente moet je dubbel opletten. Maar steunmaatregelen om rendabele bedrijven te redden, zijn een eenmalige uitgave. De energiecrisis zal niet eeuwig duren, dus ook de maatregelen zijn van beperkte duur. Ze zorgen voor een extra tekort – zeer zeker – en dat moeten we zo beperkt mogelijk houden. Maar ze zorgen er ook voor dat gezonde bedrijven gezond blijven en na de crisis de relance sneller in gang kunnen zetten. Ja, vergelijk het gerust met de voorbije coronacrisis. Zelfde principe. Alleen hadden we niet gedacht dat de ene crisis de andere zo snel zou opvolgen. De bedrijven niet redden, zorgt misschien tijdelijk voor minder uitgaven, maar zorgt later voor een veel kleinere belastbare basis, en dus voor minder inkomsten voor de overheid. Zo organiseer je dus je eigen tekorten. Betekent dat dan dat de sky the limit is? Dat we zonder omzien geld mogen uitgeven? Absoluut niet! De steunmaatregelen moeten beperkt in de tijd zijn en gericht om die bedrijven die zwaar te lijden hebben onder de crisis. En de rest van je begroting moet je op orde brengen. Zo zit de federale overheid al van voor de coronacrisis met een gigantisch tekort. De uitgaven voor de crisis zijn dik verantwoord, maar het blijvende tekort is dat niet.  

Vandaar dus ons genuanceerde pleidooi. Investeer nu in een goed werkend economisch apparaat voor na de crisis, waar zowel ondernemers als werknemers wel mee varen. Maar werk wel aan gezonde overheidsfinanciën op lange termijn, door de lopende “gewone” uitgaven binnen de perken te houden. Niet eenvoudig, wel noodzakelijk.

Danny

8 september 2022

Geen tijd om ruzie te maken

Ik ben geboren in de jaren zeventig en opgegroeid in de jaren tachtig. Het was toen “crisistijd”. Het was geen optimistische periode met een oliecrisis, ontsporende overheidstekorten, veel werkloosheid, veel faillissementen en stakingen, … Voor het eerst heb ik het gevoel dat we terug in een echte crisis zitten. We hebben in de afgelopen dertig jaar wel wat meer economische tegenslag gekregen. En uiteraard vergeet ik de twee jaar lockdowns in de coronatijd niet. Maar toch is dit anders. Dit is een echte crisis, waarin alles wat slecht is, samenkomt. De grote drijver is uiteraard de energieprijs. We peilden bij 1.100 zelfstandigen en kmo’s. Daaruit leren we dat een derde van de bedrijven al tegen minstens tegen een verdubbeling van de gasfactuur aankijkt, en een kwart zelfs tegen meer dan een verdrievoudiging. Een kwart van de kmo’s geeft ook minstens een verdubbeling van de elektriciteitsfactuur aan. Nu al zegt één op de vier zelfstandigen en kmo's dat ze met verlies werken, en dat zal alleen maar toenemen. Maar het is niet alleen de energieprijs, ook alle grondstoffen zijn al sinds eind vorig jaar veel duurder geworden. Dat zorgt allemaal voor een hollende inflatie en dus – in ons land – voor een stijging van de lonen. In januari zullen 40% van de werknemers een loonopslag van 10,45% krijgen (en still counting). Die andere zestig procent zal een zelfde bedrag al in het afgelopen jaar opgebouwd hebben.

Dit is onhoudbaar. Stijgende kosten moeten doorgerekend worden in de prijzen. 

Dat zegt elke economische theorie toch. Maar met galopperende prijzen lukt dat niet meer. Slechts 7% van de zelfstandigen zegt dat ze kunnen (of durven) door te rekenen. Het zijn cijfers om het koud bij te krijgen.Het vreemde is dat dit alles niet gepaard gaat met stijgende werkloosheid, maar nog altijd met tekorten op de arbeidsmarkt. Ik ben er zeker van dat professoren economie deze periode de komende tien jaar uitvoerig zullen bestuderen. Nooit meegemaakt.

Maar wat nu? De vakbonden hebben hun remedie alvast klaar. Zij roepen op tot een algemene staking zolang de overheid én de werkgevers niet voor meer echt loon, boven de index, hebben gezorgd. U leest het goed. Echt waar. In het Engels noemen ze dit: “insult upon injury”. Ik laat het rondje vakbond-bashen hier even achterwege, want ook dat helpt ons niet vooruit. Wat dan wel? Een andere term uit de jaren tachtig is het “herstelbeleid”. En dat is exact wat we nodig hebben. Begin deze week werden we met alle ondernemersorganisaties ontvangen door de premier en de minister-presidenten. Het goede nieuws is dat de regeringen ondertussen aanvaarden dat ook de ondernemingen steun nodig hebben én dat het dringend is. Lijkt vanzelfsprekend, maar tot voor kort hoorden we andere geluiden. Zover zijn we al. Kunnen ze veel doen dan? Toch wel iets.  Best gaat die prijs van gas en elektriciteit naar beneden, maar daar hebben we Europa voor nodig. Maar in eigen land kunnen heel wat maatregelen ons helpen. Vergelijk het met de coronaperiode. Ook toen zorgde een economische schok ervoor dat rendabele bedrijven plots niet meer rendabel waren. Door veel overheidssteun én door veel eigen investeringen zijn de meeste van deze bedrijven door de coronacrisis geraakt. Nu gebeurt hetzelfde en moet de overheid opnieuw deze rendabele bedrijven door de crisis trekken, op zijn minst tot de prijzen weer dalen. Er is geen andere weg. En ook wij moeten ondertussen onze verantwoordelijkheid nemen. De relaties tussen de vakbonden en de werkgevers zijn op zijn zachtst uitgedrukt zeer gespannen te noemen. Maar toch moeten we proberen samen oplossingen te zoeken. Want met staken en ruzie maken, raak je nergens. Herstelbeleid is nu nodig, niet wanneer het voor velen te laat zal zijn.

Danny

1 september 2022

Liever knopen doorhakken dan praatbarakkenDanny Van Assche: De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. 

Wat we vreesden, gebeurt nu. In het voorjaar nam de federale regering de eerste maatregelen om de stijgende energieprijzen te compenseren: verlaagde btw, sociaal elektriciteitstarief, zelfs een energiecheque. UNIZO wees er toen al op dat de impact op bedrijven even groot is als op consumenten, maar dat er geen maatregelen zijn voor ondernemers. Maar het bracht voorlopig geen zoden aan de dijk. Ondertussen zijn we een half jaar verder en is het hek van de dam. Via een bevraging bij meer dan 1.100 ondernemers weten we dat de gasfactuur bij een derde van de kmo’s al meer dan verdubbeld is, en bij 20% zelfs meer dan verdrievoudigd. Bij elektriciteitsverbruikers hetzelfde verhaal: een kwart spreekt over meer dan een verdubbeling van de kosten. Omdat bij niemand de prijsstijgingen nog kan doorrekenen, leidt dit tot een enorme impact op de rendabiliteit van de ondernemingen. Bijna een vierde van de kmo’s weet nu al dat 2022 een verliesjaar wordt. Hopelijk wel een jaar dat overleefd kan worden.

Gisteren kwam het overlegcomité samen, met de federale en de gewestregeringen om een gezamenlijke strategie te bespreken om de energiecrisis het hoofd te bieden. Opnieuw kwamen er zeer concrete beslissingen uit de bus voor consumenten, maar niet voor bedrijven. Is er dan geen begrip voor de moeilijke situatie waarin de ondernemers zich bevinden? Gelukkig wel. Het overlegcomité besliste dat er met de ondernemersorganisaties zal worden overlegd wat er nodig is. UNIZO staat ondertussen klaar met een batterij voorstellen. Zolang de energieprijzen niet begrensd kunnen worden, moet er gerichte steun komen voor bedrijven die hun factuur zien verdubbelen. Te genereus? Helemaal niet! Van Europa mag het immers, en Frankrijk en Duitsland doen het al. Daarnaast kan je accijnzen verlagen en kan je alle extra kosten uit de elektriciteitsprijs halen. En voor de langere termijn moeten investeringen in groene energie gestimuleerd worden.

Maar dat zal niet genoeg zijn. Ook de loonkosten stijgen ongebreideld. En sommige  bedrijven moeten activiteit terugschroeven en hebben dus opnieuw nood aan een soepel systeem van tijdelijke werkloosheid. We dachten dat we dit soort maatregelen achter de rug hadden, maar niet dus. Alleszins moeten er dit najaar eindelijk concrete beslissingen vallen. Daar zetten we ons alvast voor in.

Danny

Lees hier meer over onze UNIZO-campagne “Betaalbare energie voor de motor van onze economie” en (her)bekijk de uiteenzettingen van Danny Van Assche hierover in de TV-nieuwsuitzendingen op VRT en Kanaal Z.

19 juli 2022
Wetstraat kan (even) met verlof nu

De premier had het beloofd: een pensioenakkoord vóór 21 juli. Die belofte is nagekomen. En ik weet het, schoonheidsprijzen worden er in de Wetstraat al lang niet meer uitgereikt. Maar een belofte nakomen, is ook al iets. Hetzelfde geldt voor de blauwdruk voor een fiscale hervorming in ons land. Ook de Minister van Financiën had beloofd nog voor 21 juli een ei te leggen. Ook hij is zijn belofte nagekomen. Deze belofte was alvast wat gemakkelijker te houden: de blauwdruk is nog niet door de zeven-partijen-mangel gehaald. Maar opnieuw: het ligt er.

We zijn dus al tevreden dat de twee werkstukken er liggen. Moeten we nu ook blij zijn met wat er in staat?  Wat de pensioenen betreft, kunnen we best leven met de genomen beslissingen. Het is vooral wat er niét in staat dat ons zorgen baart. Dat er voor de eerste keer een voorwaarde wordt opgelegd dat je ook écht gewerkt moet hebben vooraleer je recht hebt op het sterk verhoogde minimumpensioen, dat kunnen we alleen maar toejuichen. UNIZO pleit al jaren voor “loon naar werken”. Wie werkt moet beloond worden, en omgekeerd. Het principe van de minimale loopbaan alleen al, is dus een belangrijke stap voorwaarts. Had het nog wat straffer gekund? Zeker. Maar er lagen nog veel meer verwaterde voorstellen op tafel, de afgelopen weken. Wat een zelfde verhaal met de pensioenbonus: het spoort mensen aan langer te blijven werken, dus zeker positief. Tegelijkertijd vinden we het vreemd dat er extra moet betaald worden om je jouw wettelijke loopbaan te laten vervolmaken. De meeste zelfstandigen doen dit trouwens vanzelf al. Daar kan dus wat extra pensioen verdiend worden. Maar wie de rekening ooit gaat betalen, is minder duidelijk. En daar knelt het schoentje. Er zijn enkele verdienstelijke maatregelen genomen, maar als we zeker willen zijn dat we binnen dit en vijftien jaar alle pensioenen nog netjes kunnen betalen, dan is er veel meer nodig. Er is een echte hervorming nodig van zowel het werknemers-, het zelfstandigen- én het ambtenarenstelsel. Vooral dat laatste is royaal en ontspringt opnieuw de dans van elke ingreep. Werk aan de winkel dus!

Wat de fiscale blauwdruk betreft, daar is goed gezorgd dat er voor elk wat wils in zit. Ook hier zijn we enthousiast dat het principe “loon naar werken” primeert: mensen gaan méér overhouden van hun inkomen uit arbeid. Daar zijn we voor. Exact een jaar geleden brachten we er ons rapport “Loon naar werken” nog over uit. België is het land met zowat de hoogste belastingschalen en je raakt het snelst in de hoogste schaal. Dat moet aangepakt worden en dat doet Van Peteghem ook. Maar die ingreep moet ook betaald worden. Opnieuw zorgt hij ervoor dat er heel wat verschillende maatregelen worden genomen. Er wordt gegoocheld met verlaging van vennootschapsbelastingen voor kmo's en van roerende voorheffing, maar ook met een last op huurinkomsten en meerwaardenbelasting. De minister geeft ook toe dat een financiering van de hervorming ook moet komen door een ontvetting van de overheid. Groot gelijk! Maar hoe? Het is een blauwdruk, dus dat betekent dat er nog hard op gewerkt zal moeten worden om hem evenwichtig en uitvoerbaar te maken. UNIZO is bereid dit werk aan te vatten, met zin voor evenwicht maar wel met de grootste zorg voor de situaties van de zelfstandige ondernemers, die voor de welvaart zorgen in dit land.

Veel werk dus. Maar eerst even vakantie. Het is onze laatste nieuwsbrief voor juli. Op 1 september zijn we er terug. Ik wens jullie allen een deugddoende zomer, door wat vakantie te nemen of door een goed zomerseizoen te draaien.

Tot in september!

Danny

14 juli 2022

De prijs van het pensioen

Het is dezer dagen al pensioen wat de klok slaat in de Wetstraat. En terecht. Of we nu jong of oud (en jong van geest) zijn, dat maakt niet uit: pensioen ligt erg gevoelig. Het gaat er immers om dat we verzekerd blijven van een inkomen, op het moment dat we daar zelf niet meer kunnen voor zorgen. Veel zelfstandigen lieten ons in het verleden zelfs verstaan dat ze destijds hadden getwijfeld om ondernemer te worden, net omdat de pensioenregeling voor zelfstandigen zwakker was. Met veel trots zeg ik “was”. Want dankzij volgehouden UNIZO-lobbywerk is ons strijdpunt om de pensioenen voor zelfstandigen op dezelfde wijze te berekenen als bij werknemers intussen gerealiseerd.

Waarom is het pensioen dan zo’n hot topic dezer dagen? Wel net omdat we met zijn allen ouder worden. Omdat we langer leven (gelukkig maar) nemen de kosten van pensioenen en gezondheidszorg zienderogen toe. Deze week nog berekende de vergrijzingscommissie dat de totale kost van de pensioenen tegen 2050 gaat oplopen van 10,5 naar 13,5% van ons binnenlands product (BBP). De totale sociale zekerheid zou een slordige 24 miljard euro duurder worden. Dus als we niets doen, gaan de kosten de pan uit swingen. Eigenlijk ligt het voor de hand wat we kunnen doen. We horen vaak zeggen dat we “langer moeten werken”. Maar dat klopt niet. We moeten stoppen om vroeger te stoppen dan de eigenlijke pensioengerechtigde leeftijd. We moeten ook meer écht werken, want vele werknemers trekken wel pensioen, maar hebben een groot deel van hun loopbaan niet bijgedragen. Dat je een oplossing zoekt voor de mindere participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt in het verleden, dat is evident. Maar dat wie niet werkt, evenveel pensioen krijgt als wie wel voltijds en levenslang heeft gewerkt, dat is niet aanvaardbaar. Een pensioenhervorming is dus nodig. En snel, want de kosten worden onbetaalbaar.  

En al snel merk je dan dat de vakbonden de zelfstandigen ontdekken. Want onze pensioenen werden inderdaad gelijk getrokken en ook het minimumpensioen wordt – net als bij de werknemers – 1.500 euro. Maar – zeggen de vakbonden – de bijdragen namen niet toe! Wel dat is ook niet nodig. Het zelfstandigenstelsel heeft namelijk een reserve die al jarenlang gebruikt zal kunnen worden. Bovendien doen de zelfstandigen al langer wat de werknemers ook moeten doen: meer en langer werken. Zelfstandigen hebben nauwelijks hun loopbaan onderbroken, terwijl een gemiddelde werknemersloopbaan voor een derde bestaat uit “gelijkgestelde periodes”. En zelfstandigen gaan nu al veel later met pensioen dan werknemers. Bovendien kennen werknemers heel wat bijdrageverminderingen, langs zowel werknemers- als werkgeverszijde. Zelfstandigen niet. Ga dus het probleem van de pensioenen niet op de zelfstandigen afschuiven, want die doen al hun deel.

Kortom: er is snel een hervorming nodig van àlle pensioenstelsels: werknemers, zelfstandigen én ambtenaren. Zo kunnen we een eerlijk en evenwichtig pensioen garanderen voor elke werkende Belg. Regering, doe dit! Het gaat over de zekerheid van alle mensen.

Danny

7 juli 2022

Making Work Pay!

Eergisteren trapte Minister van Financiën Van Peteghem zijn grote hervorming van de personenbelasting op gang. Op zich zijn wij hier vragende partij voor. De reden is duidelijk: jaar na jaar wijzen jullie als ondernemers de fiscale en parafiscale druk in ons land aan als probleem numero uno. Het is zo’n evergreen dat we het met z’n allen bijna normaal zijn gaan vinden. Vorig jaar hebben we er bij UNIZO echter nog eens op gehamerd dat dát in geen geval mag gebeuren. Want het probleem is huizenhoog: we zijn wereldkampioen in lasten op arbeid, maar onze werknemers profiteren daar niet (rechtstreeks) van. Ondernemers geven namelijk aan dat het weinig zin heeft om mensen een opslag te geven, aangezien er veel te weinig van over blijft. Bovendien is België niet alleen het land met bij de hoogste belastingtarieven van de wereld (50%) maar ook het land waar je daar het snelst in terecht komt (vanaf een inkomen van €42.000). Daarom riepen we vorig jaar op tot een belastinghervorming die “making work pay” versterkt: mensen die meer werken, moeten er mee aan overhouden.

De resultaten van die eerste fiscale studiedag van Van Peteghem stellen ons niet echt gerust. De experten van de Hoge Raad Financiën slaagden er niet in een eensluidend advies uit te brengen. De voorzitter ervan, Marc Delanote, stelde wel zelf een aantal zaken voor. Wat ons opvalt, is dat de aanpassingen van de tarieven en de belastingschijven eerder bescheiden blijven. UNIZO wil dat het aantal tarieven beperkt wordt en dat het veel langer duurt voor je in de hoogste schijven terecht komt. De voorstellen gaan onvoldoende in die richting. Maar tegelijkertijd wordt er wel gedacht aan het afschaffen van belastingvoordelen zoals maaltijd- en andere cheques, salariswagens, flexijobs, en dergelijke meer. Deze vlieger gaat voor ons niet op. Indien de overheid het aantal belastingvoordelen wil beperken, kan dat pas wanneer de personenbelasting zelf voldoet aan de principes van “making work pay”. Bovendien blijft men de oprichting van vennootschappen als een fiscale beslissing beschouwen (“vervennootschappelijking”). UNIZO reageerde vroeger al dat ook eenmansvennootschappen goede redenen hebben om voor een vennootschap te kiezen, en dat het onaanvaardbaar zou zijn dat deze vennootschappen meer belastingen zouden moeten betalen dan multinationals.

Voor UNIZO is de opdracht dan ook duidelijk: de personenbelasting moet de lasten op arbeid fel milderen. Dat heeft een kost, inderdaad. Maar deze kost mag niet eenzijdig afgewenteld worden op bedrijven. De overheid moet beginnen om zélf efficiënter te werken en minder beslag te leggen op de economie. De lasten moeten eerlijk gespreid worden. De kost afwentelen op de ondernemers en zelfstandigen, is onbespreekbaar. Nog een hele weg te gaan dus voor de minister van Financiën en de federale regering. UNIZO wil die weg alvast met positieve ingesteldheid afleggen, maar om ondernemerschap en welvaart te stimuleren. Niet anders.

Danny

30 juni 2022

Bedrijvige kernen krijgen zetje

Vorig weekend schreef een krant dat er nog nooit zo weinig winkels waren geweest dan nu. Deze boodschap was voldoende om ook de radio te alarmeren. Het gaat dus bijzonder slecht met de retail. Of erger nog: het komt nooit meer goed. Groot was hun verrassing dat ik hun pessimisme niet kon delen. Het feit dat er minder winkels zijn dan ooit is niet verrassend, maar het is ook niet noodzakelijk een probleem. Zolang de winkels die er zijn goed draaien, is er geen probleem.

Er zijn best wel een aantal lichtpunten als we het over de Vlaamse handelszaken hebben. Zo berichtte Mode Unie deze week nog dat het eindelijk nog eens een goed seizoen is geweest in de mode, en dat zelfs vóór de start van de solden. Akkoord, nog niet zo goed als in 2019, maar duidelijk veel beter dan in de twee coronajaren. Ondanks stijgende kosten en levensduurte, beginnen de mensen hun opgespaarde geld opnieuw uit te geven. Een tweede – en nog veel belangrijker – lichtpunt is dat het aantal leegstaande handelspanden voor het eerst sinds jaren niet verder is gestegen, meer nog, zelfs licht gedaald is. Dat is cruciaal. Want winkels die in een levendige buurt liggen waar veel volk passeert, die hebben een veel grotere kans om goed te werken. Daar waar er steeds meer gaten vallen en waar de buurt groezelig wordt door teveel leegstand, daar is het veel moeilijker. UNIZO bepleit al jaren een beleid van “bedrijvige kernen”. Wanneer een winkel de activiteiten stopt, is het niet zo belangrijk of er een nieuwe winkel in het pand komt of niet. Het is wél belangrijk dat er een activiteit in komt, iets dat volk aantrekt. Dat mag uiteraard een winkel zijn, maar het kan evengoed horeca zijn, of een dokterskabinet, een kleine productie-eenheid, een zakenkantoor of een overheidsinstelling. Zolang het maar “va et vient” veroorzaakt, die dan weer terecht kunnen in de winkels in de buurt. Bedrijvige kernen zorgen voor florisserende handelszaken. En dat kunnen er dus ook wat minder dan vroeger zijn.

Nog belangrijk voor een goede bedrijvige kern in onze steden en gemeenten: de winkelshift. Men moet radicaal stoppen met het inplanten van commerciële centra buiten de kernen. De winkelconcentraties aan de invalswegen zijn nefast voor de winkelkernen in steden en gemeenten. De Vlaamse regering steunt ondertussen ons beleid van bedrijvige kernen. Hilde Crevits ontplooide zelfs een “profploeg” om het concept overal ingang te laten vinden. Dus voor een keer geen reden tot klagen, maar een gematigd optimisme. Mag al eens in deze tijden.

Danny 

23 juni 2022

Een week in vier dagen of een week van vier dagen?

Onlangs lanceerde een Britse denktank het grootste experiment ooit voor de invoering van de vierdaagse werkweek. Ongeveer 70 bedrijven met in totaal meer dan 3.000 werknemers verminderen de arbeidstijd tot 80%, maar met behoud van 100% van het loon. Een werkweek van vier dagen dus. Wel nemen de werknemers het engagement op dat ze op deze vier dagen (van 8 uur) wel 100% van de vroegere productiviteit garanderen. Iedereen gelukkig dus. Er wordt evenveel gepresteerd in minder tijd aan hetzelfde loon. De reacties in België vanuit bepaalde hoeken waren dan ook ronduit positief. Waarom dit ook niet bij ons realiseren? Vanuit vakbonden en vanuit sommige academische hoeken wordt er voluit voor gepleit. Vrouwenorganisatie Femma voerde zelfs al een experiment door met een vierdagen week en is laaiend enthousiast. PS-minister van Werk, Pierre-Yves Dermagne, haastte zich om het toe te juichen en vertrouwt “dur comme fer” op de weldaad en de moderniteit van het voorstel. Want laat ons wel wezen: vroeger was men toch ook tegen een vrij weekend van twee dagen?

Ik wrijf mijn ogen uit bij zoveel blind vertrouwen. Na maandenlang bashen op werkgevers dat er in deze tijden méér loon bovenop de index betaald moet worden, komt er nu een vraag voor minder werken voor hetzelfde loon op tafel. Ik herinner graag aan het spreekwoord dat “everything that is too good to be true, is probably not true”. Ik vrees dat het hier ook het geval is. Laat ons eens naar de feiten kijken. De Britten gaan ervan uit dat ze even productief zullen zijn op vier dagen als op vijf dagen. Dat betekent uiteraard dat er “rek” zit op de arbeidsproductiviteit. Het is inderdaad zo dat de productiviteit in andere Europese landen de laatste jaren sneller stijgt dan in ons land. Kunnen we hier dus ook van leren? Ik vrees van niet. Want in absolute termen zijn we al productiever dan de andere landen. De reden is heel eenvoudig: arbeid is een pak duurder in ons land dan in onze buurlanden. En als één uur arbeid méér kost, moet het ook meer opbrengen. Dus moeten we productiever zijn. Dit is de situatie vandaag op vijf dagen of 38 tot 40 uur. Vakbonden kaarten daarbij aan dat de werkdruk te hoog ligt. Ze pleiten voor meer werkbaar werk. In sommige gevallen hebben ze zelfs een punt. Maar opnieuw: als een uur arbeid duurder is, moet het ook meer opbrengen dan elders. Niet? Wat dan met Femma? Die bewezen toch dat het kan? Laat ons geen appelen met citroenen vergelijken. Femma is immers een non-profit-organisatie, geen bedrijf. Ze leven op lidgelden en subsidies, niet op een verdienmodel. Hun “product of dienst” wordt dus niet duurder. Moet daar dan ook niet efficiënter gewerkt worden? Blijkbaar wel, want Femma geeft toe dat ze extra personeel hebben moeten aanwerven om het werk op vier dagen gedraaid te krijgen. Dus stijgt de kost duidelijk. De believers argumenteren ook nog dat vele knelpuntberoepen, zoals leerkrachten, beter ingevuld zullen raken indien er een vierdagenweek zou bestaan. Maar uiteraard moet er dan extra volk aangeworven worden. Wel, dat kost niet alleen méér, het verhoogt ook nog eens de druk op de nu al veel te krappe arbeidsmarkt.

Een werkweek van vier dagen is dus wat men noemt “une fausse bonne idée”. Wat dan met een week in vier dagen? Je zou de 38- of 40-urenweek ook op vier in plaats van vijf dagen kunnen presteren. Dat voorstel werd vorige week goedgekeurd door de federale regering, als onderdeel van de zogenaamde arbeidsdeal. Hierover zijn de meningen meer verdeeld. Sommige ondernemers vrezen al snel een nieuw recht dat de werkorganisatie een pak ingewikkelder zal maken. Anderzijds zou het ook kunnen bijdragen aan een betere work-life-balance, zonder dat het meer hoeft te kosten. Het mag dus alvast niet verplicht worden.  

Conclusie? Welvaart creëer je door te werken. Wie echt gelooft dat de gebraden kippen in onze mond vliegen, door steeds minder te doen, die maakt zich een illusie wijs. Maar wel een gevaarlijke illusie. Want als het land met de duurste arbeid ter wereld ook nog eens de kortste werkweek krijgt, dan vrees ik het ergste voor onze welvaart.  

Danny

2 juni 2022

Populisme is gevaarlijk

In tijden waar iedere mening rechtstreeks tot bij tienduizenden volgers gebracht kan worden, komen we al wel eens een vleugje populisme tegen. Dat Jan, Pierre of Paulette er zich aan bezondigen, weze hen vergeven. Wanneer gezaghebbende stemmen als de vakbonden zich er aan bezondigen, is het een ander paar mouwen. Populisme doelbewust als instrument inzetten, is gevaarlijk en misdadig. Want populisme is niet vrijblijvend. Cas Mudde, expert terzake, omschrijft het als “een ideologie die de samenleving in twee groepen scheidt, namelijk die van het “echte volk” versus de “corrupte elite” (Mudde, Kaltwasser, 2017). Deze tweedeling snijdt misschien hout in de gemiddelde schurkenstaat, maar niet in één van de meest welvarende en meeste gelijke democratische rechtstaten in de wereld. De uitersten aan het politieke spectrum gebruiken het voortdurend. Zowel Vlaams Belang als PVDA werpen zich als enige vertegenwoordigers van het echte volk op. Les extrèmes se touchent. Niets dat we nog niet wisten.
Waar ik me wel zorgen over maak is een snel stijgende populistische teneur bij onze collega’s van de vakbonden. Uiteraard klinkt dit weinig geloofwaardig uit de mond van een vertegenwoordiger van de werkgeversbank. Ik wil er daarom graag wat voorbeelden van geven. Zo organiseert het verenigd vakbondsfront al enige tijd elke maand een actie tegen de zogenaamde loonwet. Dat de vakbonden deze weg willen, is hun goed recht. Maar de argumenten die naar voor worden geschoven worden steeds extremer. Deze week nog ging een beeld rond op Twitter met het logo van de drie vakbonden erbij dat de prijs van basisproducten met meer dan 10% gestegen waren, terwijl de lonen maar met 0,4% mogen stijgen. Dit is onbegrijpelijk en voor een vakbond zelfs onbetamelijk. Ten eerste stijgen de lonen over twee jaar (via het indexmechanisme) met meer dan 13% en niet met 0,4%. Ten tweede dient de index net om de koopkracht te vrijwaren. Er is dus geen reële loonstijging nodig om inflatie te compenseren. Vakbonden wéten dat. Ze strijden al tientallen jaren voor het behoud van het indexsysteem. Net nu het meer dan ooit zijn werk doet, negeren ze het compleet.  
Een tweede voorbeeldje? Vakbonden kaarten aan dat er een groep van werknemers is die in zware problemen raakt, namelijk zij die gedwongen met de eigen wagen moeten rijden. Zij voelen de stijging van de prijzen aan de pomp enorm en kunnen er niet aan ontsnappen. De werkgevers zijn bereid dit probleem te bekijken en de regering maakte prompt 30 miljoen euro vrij. “Veel te weinig”, werd door de vakbonden geroepen. Vanuit de werkgeversbank stelden we voor dit eerst even goed te berekenen. Want vele mensen die met de wagen naar het werk rijden, krijgen daar ook een vergoeding voor van hun werkgever. Anderen hebben wél een alternatief, bijvoorbeeld wanneer je geen 15 kilometer ver woont. En nog anderen verdienen meer dan genoeg om de prijsstijgingen voorlopig te ondergaan. Dus laat ons toespitsen op wie echt een probleem heeft. Reactie van de collega’s van de vakbonden? Ze weigeren onderscheid te maken, weigeren berekeningen te maken én beschuldigen de werkgevers ervan niet mee te willen werken. Komt toch dicht bij de definitie van populisme, niet?  
En daar maak ik me dus zorgen over. Want een deel van de welvaart in ons land is gebaseerd op een klimaat van sociaal overleg en sociale vrede. Sociaal overleg betekent ook dat je elkaar probeert te begrijpen en dat je elkaar probeert te overtuigen met argumenten die steek houden. Als men aangeeft dat er “working poor” zijn in ons land, wel laat ons dan kijken wie dat zijn en hoe we daar iets aan kunnen doen. Op basis van argumenten en feiten, niet op basis van slogans. Maar wanneer de vorm boven de inhoud komt, dan is een vergelijk onmogelijk.  
Beste vakbonden, als de geest van het populisme uit de fles is, raakt die er nooit meer terug in. Als jullie achterban er écht van overtuigd raakt dat elke werkgever en elke ondernemer een kille profiteur is die elke morgen arbeider tussen zijn boterham steekt, dan wordt het onmogelijk om met die moderne Charles Woestes compromissen te sluiten.  Kijk maar hoe een vroegere voorzitter van het FGTB ontslag moest nemen, omdat hij het aandurfde met een voorzitter van een liberale partij aan tafel te gaan zitten.
Ik besluit met te zeggen dat we uiteraard in vele zaken van mening verschillen tussen de vakbonden en werkgevers. Dat is altijd zo geweest. Maar het sociaal overleg is me veel te dierbaar om het onmogelijk te laten maken. Klinkt misschien naïef, maar wie al zijn naïviteit verliest, wordt cynisch. En cynisme hebben we genoeg in deze tijden. Ik hoop dus dat we opnieuw tot een clash van ideeën en standpunten kunnen komen, maar op basis van realiteit. Ik hoop dat we samen kunnen nadenken hoe we de economie van dit land door deze gigantische crisis kunnen halen. Want als de ondernemers goed renderen, dan valt er ook meer her te verdelen. Maar als de kip met de gouden eieren wordt geslacht, blijft er alleen maar een mager kipfiletje over. Of is dit nu ook populisme waar ik me aan bezondig?

Danny 

1 juni 2022

HET SPOOK VAN DE JAREN ZEVENTIG

“Le monde tourne mal.” Na twee jaar coronamiserie, hadden we nu in een economisch paradijs moeten zitten. Het tegendeel is waar: gebrekkige bevoorrading, hoge grondstofprijzen, ronduit gekke energieprijzen, loon-prijs-spiraal, … Je zou voor minder deze klassieker van Axelle Red beginnen neuriën. Is het dan echt zo erg? Ja, toch wel.

Poetins oorlog heeft blijkbaar een domino-effect op gang gebracht dat ons met een rotvaart op een forse economische recessie doet afstevenen. De problemen met de grondstofprijzen en de bevoorrading waren al een erfenis uit coronatijden. Het is vooral de explosie van de gas-, olie- en elektriciteitsprijzen die een nefaste invloed hebben op onze economie. Deze maand publiceerde de Nationale Bank een onderzoek over de impact van de Oekraïne-oorlog op onze bedrijven. De grootste impact ligt uiteraard bij die bedrijven die zeer energie-intensief zijn. Maar daar houdt het niet mee op. Want de samenloop van de omstandigheden met de andere prijsstijgingen zorgt er voor dat ook alle andere bedrijven met enorme kostenstijgingen geconfronteerd worden. De automatische loonindexering zorgt er immers voor dat ook dienstenbedrijven plots met enorme stijgende kosten te maken krijgen. Vooral kmo’s worden zwaarder getroffen. De oplossing die de Nationale Bank voorstelt? Doorrekenen! Zowat 60% van de kostenstijgingen kan doorgerekend worden aan de klant, becijfert de Nationale Bank. Maar dit is geen oplossing. Ten eerste is dit cijfer gebaseerd op het doorrekenen van “normale” kostenstijgingen van enkele procenten, niet van een explosie met 30%. Welke ondernemer durft dit zomaar aan de klant aan te rekenen? Maar veel fundamenteler is dat het doorrekenen in ons land voor nieuwe miserie zorgt. Doorrekenen betekent immers het voeden van de inflatie en – via de index – dus ook van de lonen. Een loon-prijsspiraal dus…  

Onwillekeurig doet het ons terugdenken aan de grote olieschokken van de jaren zeventig. Toen waren het de oliesjeiks die de oliekranen toedraaiden en ons land in een ongeziene recessie stortten.  Maar ook toen was de olieprijs maar een katalysator van een land dat op vele vlakken al ziek was.  Het waren de tijden van enorme inflatie, enorme begrotingstekorten, stijgende werkloosheid, inefficiënte overheid en dergelijke meer.  Vele economen sloven zich uit om aan te tonen dat de crisis vandaag hélemaal anders is dan die van de jaren zeventig.  Zal wel zijn, hoor.  We kennen bijvoorbeeld geen werkloosheid, maar net een ongekende krapte op de arbeidsmarkt. Maar toch zie ik beangstigende gelijkenissen die me koud om het hart slaan.

De belangrijkste is dat er blijkbaar geen sense of urgency is bij politiek en vakbonden. De vakbonden betogen tegenwoordig élke maand om meer loon te eisen. Bovenop de 13% loonsverhoging die er op twee jaar via de index verdiend gaat worden, eisen ze (liefst onmiddellijk) ook verdere loonsopslag.  Ze wijzen op gigantische winsten van bedrijven en op de enorme prijsstijgingen die de koopkracht van de mensen uithollen. Een mens wordt razend van zoveel blind populisme. De marges van 2021 waren een inhaalbeweging voor het rampjaar 2020 en zullen in 2022 al niet meer gerealiseerd worden. Het meest opmerkelijke is dat de vakbonden zelf al niet meer naar de loonindex verwijzen, die nochtans de koopkracht garandeert.

Ook de politieke situatie baart me enorme zorgen. In de jaren zeventig waren onze politici bezig met staatshervormingen en communautaire spelletjes, terwijl het land economisch volledig ontspoorde.  Terwijl de economie en de werkgelegenheid hun eerste aandacht moesten genieten, verloren ze tijd en energie aan Egmont-onderhandelingen, persoonlijke afrekeningen en dies meer. Het bracht de PS-minister van begroting, Guy Mathot, tot de historische woorden: “De staatsschuld is er vanzelf gekomen en zal vanzelf wel weer verdwijnen.” Om vervolgens de hoogste staatsschuld van West-Europa te creëren. Pas met de devaluatie van de Belgische frank en het Sint-Anna-herstelplan kwam er beterschap. Wel vandaag zie ik een federale regering die gegijzeld wordt door de PS, opgejaagd door de communistische Partij van de Arbeid en een vakbond die eenzelfde retoriek gebruikt. Volgens hen zijn het de overheid én de bedrijven die de crisis maar moeten betalen. Tegelijkertijd kibbelt de Vlaamse regering over stikstof en Ventilus (en over nog wel wat andere zaken).  

Nee, we zitten niet in het “malgoverno” van de jaren zeventig. Dat was nog een pak cynischer. Maar ik mis wel aandacht voor datgene wat nu écht van belang is. Het zijn onze ondernemers die zorgen voor werkgelegenheid en welvaart in dit land. Wanneer onze bedrijven kraken onder de stijgende loon- en andere kosten, dan is dit bijzonder ernstig. Ergens moet de spiraal tussen loon- en prijsstijgingen doorbroken worden, of er gaan serieuze accidenten gebeuren. Als een volledige indexsprong ondenkbaar is, stelden we met UNIZO al een “opt out” voor: bedrijven die de indexeringen niet meer kunnen volgen, moeten kunnen overslaan. En, voor de betaalbaarheid van ons sociaal systeem, zijn er meer werkenden nodig. Het werk is er al, nu diegenen die het komen doen. Zowel de Vlaamse als de federale regering stelden 80% werkgelegenheidsgraad als doelstelling: opnieuw is dit geen vrome gedachte maar een absolute noodzaak om ons economisch én sociaal stelsel gezond te houden.  

Spoken bestaan niet.  Dus het spook van de jaren zeventig mag ook niet terugkomen. Maar om dat te vermijden, hebben we politieke moed nodig en dit in elke regering. Analyseer de situatie en voer het beleid dat nodig is. Niemand zegt dat het simpel is, maar we moeten wel dringend de waan van de dag verlaten. Het is een oproep die ik ook graag aan de vakbonden doe. Maar die illusie bespaar ik me ondertussen.

Danny

19 mei 2022

Nieuwe minister, zelfde opdracht

Misschien zag u het aankomen, maar ik niet. De pers had erover gespeculeerd, maar ik ging ervan uit dat er weer behoorlijk met spek geschoten werd. Maar meestal overtreft het spektakel in de Wetstraat (of het Martelarenplein in dit geval) het onwaarschijnlijke plot van Thuis of Familie. Hilde Crevits is dus voortaan Vlaams minister van Welzijn in plaats van Werk en Economie. En ja, dat is schrikken. De samenwerking tussen de Vlaamse sociale partners en Hilde Crevits is in de afgelopen twee coronajaren immers bijzonder intens geweest. Bijna op wekelijkse basis werd er nauw overlegd over de best mogelijke maatregelen om de relance te doen lukken. Op dit eigenste ogenblik waren we zelfs in de laatste rechte lijn om een nieuw werkgelegenheidsakkoord af te sluiten tussen de werkgevers, vakbonden en de Vlaamse regering. Dat zal dus niet meer voor Hilde Crevits zijn, maar wel voor haar Limburgse collega Jo Brouns. Het lijkt wel of het zwaartepunt van de Vlaamse regering plots op Welzijn moet komen liggen. Niks tegen de welzijnssector, daar niet van. Maar de problemen bij Werk en Economie zijn minstens even gigantisch. De nieuwe Vlaamse minister van Werk en Economie zal een vliegende start moeten nemen om de klus voor de verkiezingen van 2024 te klaren. Vanuit UNIZO lieten we er geen gras over groeien en gaven we de kersverse (bijna-)minister nog vóór zijn eedaflegging al onze vijf topprioriteiten mee.

Absoluut op nummer één staat een oplossing voor de krapte op de arbeidsmarkt. Het is daarover dat we een akkoord willen sluiten met de Vlaamse regering, en dat liever gisteren dan morgen.

Ten tweede moet de hele Oekraïne-crisis opgevolgd worden. De impact is enorm op al onze ondernemers. Niet dat de Vlaamse regering veel instrumenten in handen heeft om de loon-, de energie- of de kostenproblematiek op te lossen, maar elke bijdrage om het probleem aan te pakken is nodig en nuttig.  

Ten derde moeten we werk maken van levenslang leren. Het “jaar van het levenslang leren” is al aangekondigd, maar er is nog niet echt veel vooruitgang. Hoe zorgen we ervoor dat niet alleen onze werknemers maar ook de ondernemers zelf gewoon worden om zichzelf permanent te scholen en zo langer en beter actief te blijven. Voor ons zijn een versterking van de kmo-portefeuille en het Syntra-aanbod daarin van belang. Maar ook op duaal leren op de werkvloer verwachten we een doorbraak.  

Ten vierde moeten we innovatie in de kmo’s stimuleren. Onze belangrijkste grondstof in Vlaanderen is onze creativiteit. Ook in onze kmo’s moet dit primeren. En wie zelf niet tot innovatie komt, moet een geoefende innovatievolger worden.  

En tot slot roepen we de minister op om mee de winkelshift te realiseren. Vlaanderen moet resoluut kiezen voor kernversterking en elke vorm van commerciële versnippering op invalswegen tegengaan. De minister neemt best initiatief om een Vlaams Detailhandelbeleidsplan uit te werken.

Veel te doen dus op korte termijn. Maar geen nood: we weten waar we naartoe moeten. Fasten your seatbelts! 

Danny

12 mei 2022

Het Verenigd Koninkrijk is Noord-Korea niet

Dezer dagen streek er een handelsdelegatie van ruim 400 Belgische bedrijven neer in hartje Londen. Deze handelsmissie o.l.v. prinses Astrid heeft tot doel de handelsbanden met het Verenigd Koninkrijk aan te halen. Je kan je afvragen of dit wel nodig is. De Brexit is twee jaar oud en ondertussen verteerd, zou je kunnen denken. Niets is minder waar. Het Verenigd Koninkrijk blijft één van onze belangrijkste handelspartners, en ook het omgekeerde is waar. Maar toch staat onze historische economische band onder druk. In 2021 was het VK immers onze enige belangrijke handelspartners waar de omvang van de handel met meer dan 2,5% afnam. En dan konden we in dat jaar nog rekenen op de uitvoer van Pfizer-vaccins. Aangezien zowat elke Brit twee Belgische vaccins in zijn arm kreeg, tikte deze uitvoer aan tot 3,3 miljard euro. Denk dit weg en de handel moet dramatisch geweest zijn in 2021.

En dat baart ons zorgen. Want is het VK niet één van onze dichtste handelspartners waarmee het altijd eenvoudig en snel handel drijven was? Bovendien merken we dat de commerciële relatie tussen de Britten en de rest van Europa minder te lijden had. Boer, let dus op uw eieren!

Vandaar dus een handelsmissie naar het nabije Londen. Want, ja, het is moeilijker geworden om naar het VK uit te voeren, vooral dan voor kmo’s. Maar laat ons wel wezen: onze handel met India en Japan is vorig jaar enorm gestegen. Het kan toch niet moeilijker zijn om over het kanaal te exporteren dan over de oceaan? Het Verenigd Koninkrijk mag dan uit de Europese Unie gestapt zijn, het is Noord-Korea niet geworden. Vlaanderen is een historische handelspartner van Engeland, lang voor er nog maar sprake was van de EU. Wel dat moet zo blijven.  

Wat doet UNIZO op deze missie? Wel, ons programma UK4Explorers, dat we samen met Flanders Investment & Trade organiseren, beleefde zijn kick off tijdens deze missie. Ruim twintig Vlaamse ondernemers, die nooit eerder met Engeland handel dreven, hebben we de afgelopen maanden klaargestoomd om de stap te zetten. En nu is het zover: ze zetten hun eerste commerciële passen op Engels grondgebied. Mooi is dat het bedrijven zijn uit zeer diverse sectoren, maar allen ambitieus om te slagen. Ik hoop dat de missie voor hen leidt tot echte en winstgevende contracten. Eén groot voordeel hebben ze alvast. Als nieuwe exporteurs worden ze niet gehinderd door enige gewoonte van hoe het vroeger was. Ze beginnen er gewoon aan, op de nieuwe manier. En zo moeten we het allemaal doen. De tijd van de Engelandvaarders is opnieuw aangebroken.

Danny

5 mei 2022

Startersmotor

Vandaag stelden we samen met Graydon en de collega’s van UCM onze Startersatlas voor. En we kunnen heuglijk nieuws brengen, want 2021 was een absoluut grand cru-jaar op startersgebied. Op federaal niveau meten we met 119.830 cases een uitzonderlijk sterke stijging van maar liefst 12% van het aantal nieuw opgerichte ondernemingen. Nooit eerder konden we een zo uitgesproken stijging noteren. Maar... in 2022 dreigt deze tendens te kenteren.

Meer eerst nog meer goed nieuws: in vergelijking met Nederland, Duitsland en Frankrijk is België koploper als het gaat om de overlevingsgraad op 3 jaar. We mogen dus zeggen dat onze startende ondernemers meer beslagen aan de slag komen. Daar zijn we fier op en we spelen er ook een rol in. UNIZO zet zeer sterk in op de begeleiding en ondersteuning van onze kmo-bedrijven. Volgende week starten trouwens onze roadshows terug, waar we starters in contact brengen met experten en adviseurs om hen alle mogelijke kansen op slagen te bieden. En eindelijk kunnen ze ook weer fysiek plaats vinden!

Onze maatschappij heeft meer dan ooit nood aan ondernemend bloed en starters die met creatieve ideeën komen, er volop voor willen gaan en welvaart creëren. We kijken dan ook oplettend naar de start van 2022. In het eerste kwartaal was er een achteruitgang met 5,5% tegenover vorig jaar. Na een recordjaar is een terugval niet onlogisch, maar ook de huidige economische en geopolitieke situatie speelt een rol. We moeten ten allen tijde vermijden dat de startersmotor sputtert of stilvalt.

De hoge energie-, grondstoffen- en loonkost, en de tekorten in de toeleveringsketen zorgen voor een onzeker ondernemersklimaat. Laat dit een zoveelste waarschuwing zijn: de explosie aan kosten moet aangepakt worden. En ja, de overheid kán extra inspanningen leveren om de energiefactuur van de bedrijven te verlagen. Maak er nu verdorie eindelijk werk van. En neen, er is absoluut géén marge voor extra loonstijgingen.

Danny

28 april 2022

Minister van ontslag- en beschermingsvergoedingen

Is binnenkort elke werknemer binnen de onderneming een beschermde werknemer? Als het van federaal minister van Werk Pierre-Yves Dermagne afhangt wel. Althans, zo doen de vele wetsontwerpen die hij momenteel voorbereidt ons toch vermoeden. 

De minister maakt gebruik van de omzetting van verschillende Europese richtlijnen in Belgische wetten om het aandeel beschermde werknemers fors te vergroten. Dat komt dan nog eens bovenop de vandaag bestaande beschermingen, zoals bij moederschapsrust of voor wie kandidaat is bij sociale verkiezingen. Het gaat daarbij om werknemers die beschermd worden tegen nadelige behandeling, zoals het mislopen van een promotie, én om het invoeren van méér dan tien nieuwe gronden voor een ontslagbescherming. De minister wil een forfaitaire sanctie van zes maanden brutoloon, te betalen aan de werknemer ongeacht hij in loondienst blijft verder werken en zonder dat een rechter kan nagaan of dit gelet op de ernst van de feiten wel te verantwoorden is. Waanzin!

Wie als werkgever een arbeidsovereenkomst van bepaalde duur niet hernieuwt wegens de geboorte van een kind of bij ontstentenis van een reden, riskeert voortaan de werknemer 6 maanden brutoloon als beschermingsvergoeding te moeten betalen. Wie een ontslag voorbereidt omdat zijn werknemer geboorteverlof wil opnemen, eveneens. Ook de werkgever die een werknemer ontslaat omdat hij een flexibele werkregeling aanvraagt, zoals bijvoorbeeld telewerk, zal de fikse beschermingsvergoeding bovenop de opzeg moeten betalen. En ook klokkenluiders of werknemers die een gediscrimineerde collega bijstaan worden beschermd tegen ontslag. 

We zijn niet tegen het beschermen van werknemers in bepaalde situaties. Als we een meer gendergelijke opname van de zorgtaken wensen, moeten we er ook voor zorgen dat werknemers daadwerkelijk een verlof kunnen opnemen. Maar we kunnen toch niet aanvaarden dat een werkgever verplicht wordt om bijvoorbeeld contracten van bepaalde duur te verlengen! Of dat het niet geven van een promotie gezien zou worden als een ongelijke behandeling. Een ondernemer moet zelf beslissen wie hij al dan niet promoveert of hoe de arbeidsorganisatie in zijn bedrijf eruit ziet.

We moeten absoluut vermijden dat conflicten systematisch leiden tot rechtszaken. Dit zou rampzalig zijn voor het sociale klimaat binnen de onderneming. Laat ons ook verbod instellen om allerhande beschermingsvergoedingen te kunnen cumuleren. En komt een conflict toch voor de rechtbank moet een rechter steeds de ernst van de feiten per zaak te kunnen beoordelen, met evenredige sancties. Want dat is nu net de doelstelling zijn van deze Europese richtlijnen.

Danny

21 april 2022

Weinig optimisme

Deze week konden we een mooie oude traditie weer opnemen. Elk jaar nodigt de Vlaamse minister-president de laureaten van de UNIZO-KMO van het Jaar uit om van gedachten te wisselen. Elk jaar, maar de afgelopen twee jaar dus niet. Vandaar dat het een mooi moment was dat de ondernemers eindelijk terug met Jan Jambon in gesprek konden gaan. Een mooi moment, doch met een duister kantje. Want er is weinig optimisme bij onze Vlaamse ondernemers. Hoewel het geen Vlaamse materie is, overheerst immers één prangend probleem: hoe moeten bedrijven omgaan met de stijgende kosten? De explosie van de energiekosten kennen we ondertussen. Ook de enorme stijgingen van de grondstoffen blijven aanhouden. Maar door de automatische loonindexeringen beginnen nu ook de loonkosten enorme zorgen te baren. En hoe reken je dat door? Ondernemers geven aan dat ze eigenlijk hun prijzen met 15 of 20% zouden moeten optrekken. Maar kan je dat maken naar je klanten? Doe je het niet, dan vreet je je marge op of meer dan je marge. En als je doorrekent, dreigt de inflatie aan te wakkeren. En dus ook de loonkosten… Het probleem dreigt ondertussen dus immens te worden. Oplossingen zijn niet eenvoudig. Je kan proberen de energiekosten onder controle te krijgen. UNIZO deed daarover al heel wat voorstellen. Maar volstaat dat nog? De loon-prijsspiraal staat duidelijk in de startblokken en moet doorbroken worden. Er dringt zich een bijzonder belangrijk gesprek met de vakbonden op. Maar wat doen de vakbonden ondertussen? Ze manifesteren morgen voor… meer loon. En in mei nog eens. En in juni nog eens. Misschien moeten we met zijn allen in onze kmo’s aan onze medewerkers eens goed uitleggen wat er gebeurt. En moeten we erop wijzen dat ze geen vrees moeten hebben voor de stijgende levenskosten, want hun loon wordt netjes geïndexeerd. Misschien wat met vertraging, maar wel vrij kostendekkend. Misschien moeten we hen laten zien dat het dus bijzonder moeilijk is voor bedrijven om dat op te brengen. En dat extra loonstijgingen er vooralsnog niet inzitten. Want als de vakbonden het niet willen uitleggen, moeten we het zelf maar doen.

Danny

7 april 2022

Gelijk loon voor gelijk werk

Gelijke rechten voor mannen en vrouwen is op dit ogenblik in onze samenleving een evidentie geworden. Als vader van twee dochters prijs ik me gelukkig dat we in een land wonen waar mannen en vrouwen dezelfde kansen krijgen. Dat betekent nog niet dat we al een absolute gelijkheid bereikt hebben. Wel dat er geen wettelijke en steeds minder maatschappelijke obstakels overblijven om gelijke behandeling te bereiken. Maar er zijn nog verschillen. We wezen er tijdens de Dag van de Vrouwelijke Ondernemers al op dat slechts een derde van de ondernemers vrouw is. Vrouwelijke ondernemers geven aan dat bijvoorbeeld de traditionele zorg voor de kinderen een van de oorzaken is dat het moeilijker is voor vrouwen dan voor mannen om de sprong tot ondernemerschap te wagen. Een ander klassiek probleem is het verschil in vergoeding. Mannen en vrouwen met een zelfde achtergrond, een zelfde functie, een zelfde anciënniteit, en dergelijke meer, zouden ook hetzelfde moeten verdienen. En dat is nog steeds niet helemaal zo. Maar we weten wel steeds meer hoe dat komt (bv. door het feit dat vrouwen meer ouderschapsverlof opnemen of meer deeltijds werken, en dus minder carrière kunnen maken). We merken ook dat we elk jaar opnieuw stappen vooruit zetten om tot een echte gelijkheid te komen. Opnieuw kan ik als vader van twee dochters me gelukkig prijzen dat we in België de koploper van Europa zijn. Niet één van de koplopers, nee, dé koploper. In België verdient een dame gemiddeld iets meer dan 5% minder dan een man. Vooral de publieke sector doet het zeer goed (1,5%), maar ook onze private sector is de numero uno van Europa met 8,5%. En dit cijfer verbetert gaandeweg. Dus nog werk aan de winkel (bv. met betere kinderopvang) maar we raken er gaandeweg.

Waarom deze lange inleiding? Om uit te leggen hoe we van onze stoel vallen bij een beslissing van het Europees Parlement om tot meer gelijke verloning te komen door aan elke onderneming op te leggen dat elke werknemer het recht heeft om informatie te krijgen over zijn of haar eigen beloningsniveau en het gemiddelde loon voor mannen en vrouwen actief in dezelfde categorie. Voor bedrijven vanaf 50 werknemers zijn de verplichtingen zelfs nog zwaarder en moet men o.a. ook informatie over extralegale voordelen en het loonverschil voor mannen en vrouwen voor alle categorieën werknemers verstrekken. Terwijl ons land aan de wereldtop staat om de loonkloof tussen mannen en vrouwen te dichten, moet straks elke uit de kluif gewassen kmo er een ganse administratie op na gaan houden om een doelstelling te bereiken, die we eigenlijk stelselmatig al aan het bereiken zijn. En is onze samenleving klaar voor dit soort van loontransparantie? Want uiteraard zal iedereen die minder verdient dan het gemiddelde verongelijkt zijn, maar iedereen die meer verdient stilletjes zwijgen. In Scandinavië is men veel meer open over zijn of haar loon. In Noorwegen kan je zelfs opzoeken hoeveel je buren verdienen. Maar wil ik eens wat vertellen? In het transparante noorden scoort Zweden een loonkloof van 10% en Denemarken bijna 14%. Conclusie? Men is weer een gigantische rompslomp aan het organiseren die niet gaat bereiken wat de doelstelling eigenlijk is. En opnieuw meer administratie voor kmo’s.

Gelukkig beslist Europa traag. Het Europees Parlement gaat nu in overleg met Raad en Commissie. Laat ons strijden voor gelijk loon voor gelijk werk, maar zonder de kolossale administratie.

Danny

31 maart 2022

Faire prijs

Vorige dinsdag riep de federale regering de federaties uit de “agro-voedingsectoren” samen om de impact van de Oekraïne-oorlog te bespreken. De agro-voeding zijn alle ondernemingen die instaan voor onze voedselketen: van de ondernemers in de landbouwsectoren over de voedselverwerkende nijverheid tot de distributieketens en winkels. Het gebeurt niet veel, maar het was een vergadering waar ik heel erg stil van werd. Of het nu ging over de boeren, de veevoederbedrijven, de zuivelsector, de vleesverwerking, de bakkerijen, de molenaars, de eiersector of welke andere voedselsector ook, de noodkreten weerklonken overal hetzelfde. Het eerste probleem is gekend: de prijzen van de grondstoffen swingen de pan uit. En geen klein beetje. Zowel de voeding zelf, de ingrediënten als de verpakking gaan met dikke two digit percentages de hoogte in. Het tweede probleem is eveneens bekend: de energieprijzen gaan door het dak. Of het nu over olie, gas of elektriciteit gaat, het gaat altijd over recordprijzen. Niet alleen in de voedingsketen, maar in de ganse economie worstelen we met deze twee problemen. Maar in de voedingsketen is er een derde probleem dat we onszelf aandoen. Iedereen in de keten moet een faire prijs kunnen krijgen. En als de kosten stijgen, stijgt de prijs mee. Maar wat gebeurt er? De grote distributieketens weigeren de contracten aan te passen. Ondanks de gigantische kostenstijgingen eisen de ketens dat de prijzen uit de één- tot driejaarcontracten gehonoreerd worden, vaak onder het mom van de beschermer van de consument. Het gevolg is dat vele producenten ronduit met verlies werken. Deze situatie is onhoudbaar en onaanvaardbaar. Daarom kwam het zogenaamde “ketenoverleg” (waar federaties van de boer tot de retail overleggen en waar dus ook UNIZO in zetelt) tot het akkoord dat de kosten evenwichtig over de keten gespreid moeten worden. Dit moet nu ook snel gebeuren. En als het niet vanzelf gebeurt, dan moet de overheid een handje helpen. Zo kan zij de Belgische mededingingsautoriteit aansturen bij misbruiken van een economische machtspositie. UNIZO pleit er daarnaast voor dat de “imprevisieleer” vervroegd in werking treedt. Deze nieuwe regeling in het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat contracten heronderhandeld kunnen worden wanneer de omstandigheden dermate ernstig veranderd zijn dat het behouden van het contract economisch onmogelijk wordt. Wel, als aan die voorwaarde nu niet voldaan is, dan is er nooit aan voldaan. We rekenen erop dat ondernemers snel een eerlijke prijs krijgen voor hun producten. Het alternatief is het stoppen van activiteiten en lege rekken. En dat willen we niet.

Danny

24 maart 2022

Loonrealisme

Vandaag is er een actiedag van het ABVV gepland “tegen de onrechtvaardige loonwet”. Gisteren kregen we een brief binnen van het gemeenschappelijk vakbondsfront dat er ook op 22 april een actie georganiseerd zal worden, deze keer rond de campagne “koopkracht en energieprijzen”. Soms denk ik echt dat vakbonden in een andere wereld leven. Een wereld waar het veel eenvoudiger om leven is: als je iets te kort komt, dan kom je op straat en je eist het op, waarop alles in orde komt. In de echte wereld is er een oorlog bezig in Europa en die treft ons allemaal, of we nu ondernemer, werknemer of consument zijn. En het valt sowieso in het niet in vergelijking met wat de mensen in Oekraïne zelf meemaken. De energieprijzen stijgen enorm voor iedereen. Toch komt de vakbond op straat om loonaanpassingen te vragen voor mensen die met verhoogde kosten van woon-werkverkeer te maken krijgen. De werkgever moet dus eens te meer over de brug komen. Nochtans betaalt de werkgever al meer via de loonindexatie. Een ondernemer zou dus drie keer moeten betalen voor de stijgende energiekosten: een keer voor de energie zelf, een keer voor de indexaanpassingen én nu nog een keer voor verhoogde onkostenvergoeding? En dit naast alle maatregelen die de overheid al voor de consument nam. Dit is echt interplanetair onbegrijpelijk.

Dit allemaal terwijl de nood bij onze ondernemers gigantisch groot wordt. De UNIZO KMO-barometer staat serieus in het rood. Voor het tweede trimester op rij zijn er 7% meer pessimistisch gezinde dan optimistisch gestemde ondernemers. In najaar 2021 waren er nochtans nog 10% méér optimisten. De belangrijkste reden is dat ondernemers vrezen voor hun rendabiliteit, door de stijgende kosten voor energie en grondstoffen en de stijgende lonen. Tegelijkertijd vrezen ze voor slechte betalers en minder gevulde orderboekjes. De algemene toestand leidt tot onzekerheid en dat is altijd nefast voor de economie. UNIZO blijft pleiten voor maatregelen om de energiekosten voor bedrijven te temperen én roept op tot loonrealisme. Godzijdank is er de loonwet die onze snelle loonaanpassingen volgend jaar grotendeels zal compenseren. En daar gaat de vakbond géén stokje voor steken.

Danny

18 maart 2022

#werkplekvrij

10.000. Met 10.000 zijn ze al. Mensen die have en goed achterlaten in Oekraïne om bij ons veiligheid te zoeken. Het blijft een onwezenlijke ervaring en we hebben het einde ervan nog niet gezien. Het is mooi hoe onze samenleving op zo’n moment zich warm en hartelijk toont. Niet alleen de overheid organiseert zich. Ook mensen van alle slag willen helpen. Binnen UNIZO zien we verschillende lokale ondernemersverenigingen inspanningen doen om hun steentje bij te dragen. Oorlogsvluchtelingen hebben in eerste instantie een warm welkom nodig, en hopelijk kunnen ze dat ook krijgen. Maar snel volgt er meer. Niemand weet immers hoe lang de miserie zal blijven duren. Enkele weken? Enkele maanden? “Hope for the best; prepare fort he worst”, zeggen ze in zo’n situaties. En dat vinden we ook vanuit UNIZO. Daarom riepen we onmiddellijk op vluchtelingen die dat wensen, ook een job aan te bieden. Het is immers via een eigen inkomen dat mensen hun leven opnieuw in eigen handen kunnen nemen, dat ze niet langer of niet alleen afhankelijk moeten zijn van onze vrijgevigheid. Laat ons vluchtelingen dus niet alleen een bed, een bad en voeding aanbieden, maar ook een werkplek. #werkplekvrij als het ware.  

We zijn bijzonder tevreden om te zien dat Vlaams minister Crevits en de VDAB dit ook onmiddellijk in handen hebben genomen. Wie vacatures heeft waarvoor Oekraïense vluchtelingen in aanmerking komen, kunnen al terecht op de website van de VDAB. Onder #werkplekvrij kan je je vacature achterlaten en je krijgt alle mogelijke tips om taal- en andere problemen te overwinnen. Mooi dus. Ook in Brussel heeft Brussels minister Clerfayt Actiris al in stelling gebracht om hetzelfde te doen.

Zijn we niet een beetje selectief met onze breedhartigheid? Waarom doen we dit voor mensen die de oorlog in Oekraïne ontvluchten, maar niet voor anderen? Wel als het aan ons ligt (en niet alleen aan ons, ook aan de andere werkgevers en vakbonden in dit land) moet iedereen die zich legaal op ons grondgebied bevindt, onmiddellijk aan de slag kunnen. Want werken helpt ons vooruit in het leven. Het geeft ons een inkomen en zelfrespect. En dat geldt niet alleen voor vluchtelingen.

Danny

10 maart 2022

Moet er nog gas zijn?

Wie herinnert zich de oliecrisis van de jaren ‘70 nog? Door het zoveelste Midden-Oostenconflict draaiden de sjeiks de oliekraan toe. De gevolgen waren autoloze zondagen en een radicale overstap naar kernenergie. En naar gas. Er is nu een nieuwe oorlog die ons parten speelt. Eentje die nog dichterbij is en nog onzinniger. Maar ook eentje die een nog veel groter effect heeft. Slechts 29% van onze ondernemers geeft aan dat er nog geen impact is op zijn bedrijf. Bijna drievierden van de ondernemers krijgt er dus wel al mee te maken en dat op verschillende manieren: duurdere grondstoffen en andere producten, toeleveringsonzekerheid, transportproblemen, handelsproblemen en – uiteraard – energieproblemen. Dat laatste is het meest indrukwekkende. Of je nu gas, olie of elektriciteit gebruikt, de factuur wordt letterlijk vermenigvuldigd dezer dagen. Niet elke ondernemer kan deze kosten doorrekenen aan zijn klanten, en wie dat wel kan, zorgt ongewild mee voor stijgende inflatie en dito lonen. Dikke shit dus. Hoe moeten we dit oplossen? UNIZO stelt maatregelen voor op zeer korte, korte en lange termijn.  

Op zeer korte termijn moeten de tarieven naar beneden. De federale regering moet de bijzondere accijns op elektriciteit op 0 zetten en de Vlaamse regering moet hetzelfde doen met de zogenaamde “openbare dienstverplichtingen” (die het grootste deel van de Vlaamse heffing uitmaakt). Maar dat helpt maar een beetje. Eens te meer hebben we een verenigd Europa nodig dat zowel op de aankoop van aardolie als gas maximum prijzen oplegt. Wie niet aan die prijzen wil verkopen, kan niet meer leveren aan de Europese markt. Waanzin, zeg je? Wel, Frankrijk doet het eigenlijk al op eigen houtje voor elektriciteitsprijzen.    

Maar prijsbeheersing is niet genoeg. Het is nu wel voor iedereen duidelijk dat de jongste twee kernreactoren tijdelijk open moeten blijven. UNIZO stelde altijd dat kerncentrales alleen konden sluiten als er voldoende toeleveringszekerheid was. Die is er duidelijk niet meer. Openhouden dus! Tegelijkertijd moeten we onze afhankelijkheid voor onze energie van buitenlandse schurkenstaten eindelijk en definitief afbouwen. De oliecrisis van de jaren ‘70 deed ons (een beetje) afkicken van olie en leidde tot veel zuiniger verbruik. We moeten nu radicaal kiezen voor nieuwe technologieën. En ook daar kan je op korte termijn heel wat dingen doen. De Vlaamse regering moet eindelijk het decreet op de “bestemmingsneutraliteit” goedkeuren, zodat investeringen in windmolens gemakkelijker de vereiste vergunningen kunnen krijgen. Stimuleer de lokale energieproductie van bedrijven en hef alle drempels op voor zogenaamde microgrids, lokale netwerken van energielevering tussen bedrijven. En maak onze achterstand op koude- en warmtenetten goed op KMO-terreinen.

En als je het echt goed wil doen, denk dan op lange termijn. Ons land is te klein om haar volledige energiebehoefte door middel van eigen hernieuwbare energie te voorzien. Maar Europa kan opnieuw helpen. Er zijn enorme productiemogelijkheden in andere landen. Haal de wind- en de waterkracht uit het noorden en de zon uit het zuiden. Via een pan-Europees elektriciteitsnetwerk halen we de hernieuwbare energie binnen van waar er plek genoeg is. Utopisch? Verre van. Gewoon aan beginnen.

Danny

25 februari 2022

Het moest gaan over “creative destruction”, maar de “destruction” heeft de bovenhand gehaald.

Beste ondernemer,

Ik zou het vandaag met u willen hebben over hoe ondernemerschap vrede brengt.  Ik zou het willen hebben over startende ondernemers die nieuwe ideeën uitwerken en daarmee de markt opgaan.  Hun innovatie zorgt voor een economische dynamiek die verouderd aanbod uit de markt drijft en plaats maakt voor wat nieuws.  De Oostenrijkse econoom Joseph Schumpeter noemde dat – bijna 100 jaar geleden – “creative destruction”.  Ik zou het willen hebben over hoe zelfs in de corona-crisis meer dan 72000 ondernemers vorig jaar zo’n nieuw project hebben opgestart en daardoor welvaart creëren.  Ik zou het willen hebben over een jonge ondernemer, Nicolas Bartholomeeussen, die vorig jaar IMBY Pet Foods oprichtte en daarmee op een duurzame, voedzame en toekomstgerichte manier hondenvoeding produceert (en exporteert) op basis van insecten.  Ik zou het willen hebben over hoe trots wij als UNIZO wel zijn omdat we IMBY hebben uitgeroepen tot Starter van het Jaar, net omdat het zo’n mooi voorbeeld is van de “creative destruction” van Schumpeter.

Maar dat kan ik niet.  Want al onze aandacht wordt getrokken door de gebeurtenissen in het oosten van Europa.  Er gebeurt iets dan onze generaties nooit heeft meegemaakt, namelijk dat in Europa een soevereine staat een andere soevereine staat aanvalt.  We zijn zo gewend dat al onze conflicten via eindeloos gepalaver kunnen opgelost worden, dat de idee van een oorlog onwerkelijk is.  We begrijpen het niet omdat we er net van overtuigd zijn dat de economische verstrengeling in de wereld er net voor zorgt dat je al gek moet zijn om een oorlog te willen beginnen.  Je schiet immers je eigen welvaart aan flarden.  Net daarom vond Robert Schuman in de jaren vijftig de Europese samenwerking uit.  Als Duitsland en Frankrijk economische van elkaar afhankelijk zijn, dan wordt er niet meer gevochten.  En zo is het gebeurd.  Als de Russen rationeel zijn, dan vechten ze niet met Oekraïne, met Europa, met de VS of met de NAVO.  Want daarmee laten we het fragiele bouwwerk van onze economische welvaart wankelen.  De Russen weten dat ook, maar leider Poetin heeft een andere agenda.  De afgelopen twee jaar werd ons normale leven overhoop gehaald door een virus dat geen rekening wilde houden met onze gewoonten en belangen.  We staan plots weer voor een majeure gebeurtenis die niet past binnen ons normale begrippenkader.

Vanuit UNIZO willen we alle ondernemers bijstaan die vragen hebben over mogelijke impact op hun bedrijf, hun import of hun export.  Maar voor de rest moeten we afwachten en hopen dat we niet voor een nieuw langdurig drama staan.  En dat maakt ons triest op deze dag.  Vandaag moest het over prachtig ondernemerschap gaan bij IMBY Pet Food in Antwerpen.  Het moest gaan over “creative destruction”, maar de “destruction” heeft de bovenhand gehaald.

Danny

17 februari 2022

Eén arbeidsdeal maakt de lente niet 

Onze federale regering is deze week weer een nachtelijk akkoord rijker geworden. De boreling werd “arbeidsdeal” gedoopt en was al geconcipieerd tijdens de begrotingsbesprekingen van najaar 2021. Ook toen ‘s nachts uiteraard. Er staan best wel interessante beslissingen in (activeren van mensen in een lange opzegtermijn, snellere overgang tussen twee jobs, het befaamde nachtwerk in distributiecentra). Uiteraard worden die ruim gecompenseerd met zaken die we niet zien zitten. Een typisch Belgisch compromis dus.

Toch is UNIZO verre van tevreden met deze arbeidsdeal. Ik heb daar drie reden voor. De eerste reden is de ambitie die voor de arbeidsdeal wordt uitgesproken. Het klopt dat de tekorten op de arbeidsmarkt tot de grootste problemen van onze bedrijven behoren én dat het dus nodig is de werkgelegenheidsgraad van ons land tot 80% op te trekken. Maar stellen dat deze arbeidsdeal daar (mee) voor gaat zorgen? Dat zie ik niet. De arbeidsdeal regelt in het beste geval een heel aantal specifieke zaken in het arbeidsrecht, maar draagt niet bij tot méér werkenden in ons land. Een tweede grote reden tot ontgoocheling is het miskennen van het sociaal overleg. Deze arbeidsdeal gaat over de kern waarover het sociaal overleg hoort te gaan. Vorig jaar – toen de eerste beslissingen over deze maatregelen vielen – kondigde de regering nog aan de werkgevers en vakbonden hierover aan het werk te zetten. Maar de Minister van Werk vond dat niet nodig. Blijkbaar is het sociaal overleg beperkt tot overleg met de rode vakbond. Tenslotte waren we ontstemd over de aanpassing die men doorvoert om te bepalen dat koeriers van Deliveroo werknemers zijn. Om deze fetish te regelen, deinst men er niet voor terug te morrelen aan de basis wet van wat een zelfstandige is. Toegegeven, men heeft de impact zoveel mogelijk beperkt. Maar het blijft onbegrijpelijk dat men weet dat Europa hierover binnenkort een pan-Europese regeling gaat treffen, en toch nu al een Belgisch schot voor de boeg wil geven. Symboliek dus.

De problemen op onze arbeidsmarkt zijn enorm. De kosten swingen de pan uit. Onze ondernemers zijn meer dan bezorgd. Dan verwachten we meer dan deze arbeidspotpourri.

Danny

10 februari 2022

2020 was een rampjaar. 2022 mag het niet worden!

Het was de week van de cijfertjes, deze week. En voor één keer eens niet de coronacijfers (of toch niet alleen). Dinsdag publiceerden we ons jaarlijkse KMO-rapport (ism Graydon en UCM) dat terugblikt op het KMO-landschap in 2020. Positief uit dit rapport was dat het aantal kmo’s in 2020 nog is toegenomen, en dat zelfs het aantal faillissementen is gedaald. Je hoort wel vaker de analyse dat het in de coronacrisis dus “allemaal wel is meegevallen”. Meer nog, hebben heel wat ondernemers zich niet verrijkt door de massale overheidssteun? Wel, kijk dan maar eens naar ons KMO-rapport. Want naast dat schijnbare positieve nieuws, is er ook de barre realiteit. Zo bleek 2019 een behoorlijk goed winstjaar geweest te zijn. Deze winsten werden in 2020 echter minder dan ooit uitgekeerd aan de ondernemers. De winst van 2019 werd hoofdzakelijk in de onderneming gestopt én gedurende het jaar opgesoupeerd. De winst van 2020 lag – gemiddeld over alle kmo’s – 36% lager dan het jaar voordien. Het feit dat onze ondernemers 2020 overleefd hebben is dus niet alleen te danken aan de overheidssteun (die wel degelijk zeer belangrijk was) maar ook door hun eigen goed bestuur. Dat dit ten koste ging van hun eigen inkomen, behoeft geen verdere uitleg. En dat de cijfers voor 2021 verder dramatisch zullen blijven evenmin. Want vanuit 2020 was er veel minder overgedragen winst.

Dus, voor wie er nog van overtuigd moest worden, 2020 was een overduidelijk rampjaar. Wat 2022 zal brengen, baart ons ondertussen steeds meer zorgen. Gisteren publiceerde de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (zeg maar, de instelling van vakbonden en werkgevers die de toestand van onze economie monitort) zijn technisch verslag over de loonevolutie. Wat we al voelden aankomen, staat er nu zwart op wit. De lonen in ons land stijgen snel. Veel te snel. En sneller dan in onze buurlanden. Met de vooruitzichten die we nu hebben zal onze loonkosthandicap met 1,2% toenemen tegen het einde van het jaar. En op basis van de nieuwste inflatiecijfers waarschijnlijk zelfs met 2%. We kennen de redenen trouwens: uiteraard de inflatie die bij ons tot automatische loonindexeringen leidt. Maar ook de zogenaamde loondrift: de krapte op de arbeidsmarkt doet de lonen meer stijgen dan was afgesproken. Voor een open economie als ons land, dat zijn welvaart grotendeels moet halen uit export naar het buitenland, is dit rampzalig nieuws.  

"Handen af van de loonwet!"

UNIZO roept de regering daarom, samen met de andere werkgeversorganisaties, op om maatregelen te treffen. De allerbelangrijkste is dat men moet afblijven van de loonwet. Die zorgt er immers voor dat wat we dit jaar teveel uitgeven (in vergelijking met onze buurlanden) volgend jaar gecompenseerd kan worden. De vakbonden eisen zelfs een parlementair debat om die loonwet te vernielen. Handen af dus van die loonwet! Maar we mogen niet wachten tot volgend jaar: onze bedrijven hebben ademruimte nodig. Door beperking van kosten. Door voldoende arbeidskrachten en flexibiliteit. De relance zal wel degelijk op gang komen. Laat ons er dus voor zorgen dat 2022 een topjaar wordt, en geen rampjaar zoals 2020.

Danny 

Ik kijk uit naar je reactie

3 februari 2022

Storm en luwte

Het is weer stormweer over het land geweest de afgelopen week. Niet alleen buiten, maar ook in de Wetstraat. Voor elk dossier waar enkele knopen doorgehakt moeten worden, lijkt het wel dat de regering een nachtelijk conclaaf nodig heeft. Wetende wat er nog op de plank ligt, zal er dit jaar niet veel meer geslapen worden.

Wat deze week het meest in beeld kwam, was het energiedossier. U kent het verhaal ondertussen: om de stijgende energiekosten het hoofd te bieden, verlaagt de regering de BTW op elektriciteit tijdelijk naar 6% en biedt ze elk residentieel aansluitingspunt een verwarmingspremie van 100€.  Met UNIZO hebben we dit dossier op de voet gevolgd. Want de verlaagde BTW zou achteraf gecompenseerd moeten worden met een stijging van de accijnzen. Niet onlogisch, want met de accijnzen kan je gemakkelijker schuiven dan met BTW. Zo kan de energiekost beter gemonitord worden. Maar er schuilt een dubbel gevaar in. Want ondernemers hebben niks aan een verlaagde BTW, maar betalen wel accijnzen. We kregen ondertussen de bevestiging uit verschillende hoeken dat er geen accijnsverhoging zal komen voor de professionele gebruiker. Belangrijk om duidelijk te stellen, moest de PS morgen plots op ideeën komen.

"Ondernemers zullen dus alvast niet mee moeten betalen voor de BTW-verlaging, maar ze hebben er ook niets aan."

En de enorme energiekost is ook een gigantisch probleem voor onze ondernemers. UNIZO kijkt daarom nu vooral naar de Vlaamse regering. Vlaanderen wentelt immers heel wat kosten af op de energiefactuur (via de “openbare dienstverplichtingen”). Deze verlagen zou de ondernemers wél helpen. De BTW-verlaging heeft alvast één positief punt: het tempert de inflatie en dus ook de index.

Tegelijkertijd passeren er ook zaken in de luwte, die ook bijzonder interessant of schadelijk kunnen zijn. Een dikke opsteker is de inwerkingtreding van de wet (van Leen Dierick) die de achterpoortjes sluit op de maximale betaaltermijn van 60 dagen in B2B- en B2G-contracten. In 2019 bekwam UNIZO al een beperking van de maximale betalingstermijn tot 60 dagen wanneer de leverancier een kmo is en de afnemer een grote speler. Alleen omzeilden heel wat afnemers die kortere betalingstermijn via verschillende achterpoortjes. Zo kwam er in veel gevallen 'standaard' een extra verificatietermijn (maximum 30 dagen) boven op de wettelijke betalingstermijn. Met als gevolg dat kmo’s en zelfstandigen vaak tot 90 dagen op hun geld moesten wachten. Daarnaast werd, bijvoorbeeld, doelbewust getalmd met het aanleveren van alle nodige stukken om de factuur op tijd te kunnen opmaken (zoals het PO-nummer...). Of ze bedongen contractuele afspraken over een latere ontvangstdatum van de factuur. Kortom, de wet werd uitgehold. Het wettelijk verbieden van al die truken van de foor zal hier een wereld van verschil maken. 

In de commissie Economie van de Kamer werd deze week dan weer de omzetting van de Europese garantierichtlijn goedgekeurd. UNIZO is erin geslaagd te verhinderen dat de garantietermijn op bepaalde goederen verlengd zou worden. Sommigen zagen vijf jaar wel zitten. We konden het op 2 jaar houden. Maar we zijn wel bijzonder ontevreden over de beslissing om de “omkering van bewijslast” van zes maanden tot twee jaar uit te breiden terwijl Europa slechts één jaar oplegt. Dat betekent dat je in die termijn van 2 jaar ervan uitgaat dat een mankement eigen is aan het product, en niet veroorzaakt door de gebruiker (tenzij je het tegendeel bewijst). Waarom moet België hier weer heiliger zijn dan de paus, en vooral dan de vele ons beconcurrerende landen? We zetten onze strijd hier dus verder! 

Een week met veel storm en wind dus. Ook over quarantaineregels, arbeidsmarktbeleid, stijgende kosten, telewerk, laadpalen,… Hier dient UNIZO voor. Om u tegen al deze stormen zo veel mogelijk uit de wind te zetten. Dan hoeft u zich alleen met de echte stormwind bezig te houden.

Danny

27 januari 2022

Zelfstandig betekent zelfstandig!

Danny Van Assche: De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. Al bijna 75 jaar is UNIZO de fiere verdediger van de zelfstandigen: mensen die zelf initiatief nemen en zelf risico lopen. Zelfstandige ondernemers creëren iets uit het niets en zorgen daarmee voor werkgelegenheid (voor zichzelf én voor anderen) en voor welvaart in ons land. Daarom verdienen ze de best mogelijke omstandigheden om te ondernemen en een garantie op een goed inkomen en sociale bescherming.  

Wat is een zelfstandige volgens de wet? Een zelfstandige is iemand die een opdracht verricht voor een opdrachtgever tegen een bepaalde prijs en dit doet op een autonome manier (het werk wordt uitgevoerd volgens een aannemingsovereenkomst). Een werknemer, daarentegen, is iemand die via een contract arbeid verricht tegen een loon en onder gezag van een werkgever (het werk wordt verricht volgend een arbeidsovereenkomst). Het onderscheid is dus vrij duidelijk en wettelijk verankerd in de zogenaamde Arbeidsrelatiewet. Als er sprake is van gezag, gaat het om een arbeidsovereenkomst. Als het in praktijk wat minder duidelijk is – omdat bijvoorbeeld om fiscale redenen iemand als “zelfstandige wordt ingeschreven” maar duidelijk onder gezag werkt – dan is er nog altijd de rechter die kan corrigeren.  

Waarom vertel ik dit allemaal? Omdat dit alles plots in vraag wordt gesteld als het gaat om werk dat wordt verricht met tussenkomst van een platform. Minister van Werk Pierre-Yves Dermagne stelt voor dat iedereen die voor een platform werkt, een werknemer is, tot het tegendeel bewezen is. Hij wil hiervoor de Arbeidsrelatiewet aanpassen. Dit is voor UNIZO totaal onaanvaardbaar omdat het een regelrechte aanval op het statuut van de zelfstandige is. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat een zelfstandige die voor de uitvoering van zijn activiteiten gebuikt maakt van een platform plots een werknemer zou zijn! Zo zijn de meeste platformen louter instrumenten om vraag en aanbod in een sector bijeen te brengen. Heeft u nood aan een goede informaticus, een creatieve layouter, een handige schilder of een snelle loodgieter? Er bestaan wel gespecialiseerde platformen om deze mensen snel bij u te brengen. Het gaat dan om zelfstandige ondernemers die het platform als instrument gebruiken om klanten te werven. Zelfstandigen dus. Als er natuurlijk een platform is dat zelf mensen aanwerft om deze klussen bij u te klaren, dan is het minder duidelijk. In deze gevallen moet (zoals in situaties waar er geen gebruikt wordt gemaakt van een platform) de Arbeidsrelatiewet toegepast worden om te kijken of er sprake is van werknemers of zelfstandigen. Hebben de partijen de wens als zelfstandigen te werken en is er geen sprake is van uitoefening van gezag, dan zijn platformwerkers zelfstandigen. Is de gezagsrelatie er wel degelijk of ontbreekt de wil om als zelfstandigen te werken, dan gaat het om werknemers. Het blijft dus in de meeste gevallen duidelijk. Om die reden geeft ook het Algemeen Beheerscomité van het sociaal statuut voor zelfstandigen in een recent advies aan dat we gewoon onze bestaande wet moeten toepassen.

In uitzonderlijke gevallen is het moeilijker om een juiste beoordeling te maken omdat het bijvoorbeeld niet duidelijk is of het platform enkel 'matcht' of ook optreedt als opdrachtgever. Deliveroo is hiervan het meest gekende voorbeeld. Want de klant wil een maaltijd kopen bij een restaurant. Deliveroo matcht vraag en aanbod, maar zorgt dan zelf als platform voor de levering. In plaats van drie partijen (klant-aanbieder-platform) zijn er hier vier partijen actief (klant-aanbieder-platform-levering). Het probleem is dat bij platformwerkers iedereen – blijkbaar inclusief minister Dermagne – onmiddellijk aan Deliveroo denkt. Met zijn voorstel om elke platformwerker als werknemer te beschouwen wil de minister dus een goed werkende wet wijzigen om een uitzonderingsprobleem op te lossen? Dit is totaal onaanvaardbaar want in het nadeel van elke zelfstandige die voor de uitoefening van zijn activiteit zou willen gebruikt maken van een platform. Handen af dus van onze vrijheid als zelfstandige! Dit laten we niet passeren.

Danny

22 januari 2022

Hoeveel gevallen zijn er nog zoals Julie De Vos?

Er schort duidelijk wat aan de toekenning van de moederschapsuitkeringen voor zelfstandigen.

(U kan dit opiniestuk vandaag ook lezen in de krant De Standaard.)

“Het spijt ons. We hebben ons vergist en maken de betaling van uw moederschapsuitkering zo snel mogelijk in orde. We zorgen er voor dat dit in de toekomst niet meer zal gebeuren.” Dat, en dat alleen, was de correcte reactie geweest ten aanzien van huisarts Julie De Vos uit Gent wier moederschapsuitkeringen sinds haar bevalling op 9 november 2021 onterecht werden geweigerd (De Standaard 21 januari). De arts, die ressorteert onder het zelfstandigenstatuut, kreeg kurkdroog te weten dat zij geen moederschapsuitkeringen kon krijgen omdat ze voorafgaand aan haar uitgerekende bevallingsdatum langer had doorgewerkt dan wettelijk toegelaten. De wet schrijft voor dat één week voor de uitgerekende datum van bevalling, en voor zelfstandigen minstens tot twee weken na de bevalling, alle activiteiten moeten worden stopgezet. Dit ter bescherming van de moeder en het kind.

Akkoord dat de uitkeringen niet toegekend worden voor die eerste week bevallingsrust, waarin de huisarts nog vier dagen doorwerkte, om haar collega’s die verzopen in het werk te helpen. Er is een loon uit arbeid en dat is niet cumuleerbaar met een uitkering. Wat de wet niet voorschrijft, is om de uitkeringen voor de volledige periode van moederschapsrust -goed voor 4.000 euro- integraal te weigeren als er toch iets langer doorgewerkt wordt in die eerste week voorbevallingsrust. Nochtans is dat de reden waarom haar uitkeringen werd geweigerd. Dat de werkelijke bevallingsdatum (9 november) nog 8 dagen later lag dan de uitgerekende bevallingsdatum (1 november) maakte de weigering nog absurder, want in de feiten was de huisarts dus méér dan een week voor haar bevalling gestopt met werken.De dreiging dat de uitkeringen worden afgenomen als de voorbevallingsrust niet wordt gerespecteerd moet zelfstandigen ertoe aansporen om tijdig hun activiteiten stop te zetten. Die strikte redenering botst nochtans op haar limieten, want een jonge moeder die vlak voor en na de bevalling niet op uitkeringen kan rekenen zal zich net meer gedwongen voelen om het werk (te) snel te hervatten. En is ze dan wél beter beschermd?


“Dit individuele probleem werd opgelost. Applaus op alle banken, maar eigenlijk neemt die oplossing onze bezorgdheid niet weg”

De consternatie op sociale media leidde deze week tot druk overleg tussen de CM, het RIZIV en het kabinet van minister Vandenbroucke, verantwoordelijk voor sociale zaken, en minister Clarinval, , bevoegd voor het sociaal statuut en dus ook de moederschapsverzekering voor zelfstandigen. Het compromis was dat de  uitkeringen voor de eerste week zouden niet toegekend worden, maar die voor de week waarin er niet gewerkt werd wel. Applaus op alle banken, maar eigenlijk neemt  deze oplossing de grote bezorgdheid bij UNIZO niet weg. Volgens ons was dit gewoon de  correcte toepassing van de letter én de geest van de wet. Het is goed dat er nu een oplossing is gevonden voor dit individuele geval, maar het RIZIV en de ziekenfondsen zullen met spoed moeten uitklaren of er nog gevallen zijn waarin de regelgeving op deze wijze werd toegepast. Indien nodig moeten ook die gevallen worden rechtgezet. En als uit de noodzakelijke juridische analyse zou blijken dat de wet toch correct werd toegepast, maar voor interpretatie vatbaar is (wat met voortijdige bevallingen?), dan zal men hierover snel rechtszekerheid moeten brengen. Werk op de plank!  

Danny
 

20 januari 2022

Helpende handen nodig!

Wie geen Grieks kent, had nog nooit van Omikron gehoord. Maar ondertussen kennen we deze Griekse letter meer dan genoeg. We kunnen zelfs zeggen dat omikron een game changer is. Eigenlijk doet deze corona-variant exact wat er van voorspeld werd: het aantal besmettingen swingt de pan uit, maar de impact op ons zorgsysteem is zeer beperkt. Ik hoor virologen zeggen dat we nu wel eens van de pandemische in de endemische fase zouden terecht kunnen komen. Lees: eindelijk kan corona een griep worden.

Dit betekent dat we aan het Overlegcomité stilaan kunnen vragen om het einde van de beperkingen voor te bereiden. Wanneer we voldoende gevaccineerd zijn (en dat zijn we), dan is de bedreiging stilaan onder controle. Dan moet het ook mogelijk zijn om op een andere manier met het virus om te gaan. Nu reeds moeten triple-gevaccineerden met een hoogrisico-contact niet meer in quarantaine. Maar klassen worden bijvoorbeeld wel nog veel te snel gesloten, hoewel de kinderen niet ziek zijn.

En dat brengt ons bij het grootste probleem van dit moment. Door het enorm hoge aantal besmettingen, dreigen onze bedrijven stil te vallen. De geluiden die ons vorige week bereikten waren nog aanvaardbaar: de toestand was moeilijk maar men kon zich nog behelpen. Deze week werd dit al anders. Door het hoog oplopende aantal besmettingen, quarantaines én kinderen die thuis opgevangen moeten worden, zegt nu al meer dan 1 op 2 ondernemers te maken te hebben met (hoge) uitval van personeel. Een derde van wie uitval heeft spreekt over 10%, maar evenveel spreekt over 20% en sommigen over zelfs nog meer uitval. Daarvoor zijn dan ook nu maatregelen nodig. We raakten er afgelopen maandag met de vakbonden niet uit om afspraken te maken over méér studentenarbeid, méér overuren, inzetten van mensen op tijdelijke werkloosheid, pensioen of tijdskrediet, en zo meer. Morgen volgt er een herkansing. Maar hoe dan ook moeten deze maatregelen zo snel mogelijk worden ingevoerd.  

En dan wordt het tijd om onze samenleving weer meer te openen. Ook dat staat morgen op de agenda. We kijken er naar uit!

Danny

Ik kijk uit naar je reactie

23 december 2021

Veerkracht van de Vlaamse ondernemer

Danny Van Assche: De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. Het was even schrikken, begin deze week, toen we de UNIZO KMO-Barometer onder ogen kregen. Al tientallen jaren peilt UNIZO elk kwartaal naar het ondernemersvertrouwen bij onze ondernemers. De score voor dit laatste kwartaal van 2021 staat op -7. Concreet betekent dat er aanzienlijk meer ondernemers zijn die negatief gestemd zijn, dan positief. Het is nog niet zo erg als in 2020 toen we op een bepaald moment op -40 stonden. Maar het doet toch schrikken omdat we de voorbij twee kwartalen tot +10 waren gestegen. Kort samengevat: we zijn na de euforie van “het Rijk der Vrijheid” opnieuw in een periode van onzekerheid en problemen terechtgekomen. Hoe anders hadden we ons dit jaar niet voorgesteld?

'Volgens sommigen is onze economie ondertussen “gewoon geraakt” aan corona. Maar niets is minder waar: want steeds dezelfde ondernemers worden volop geraakt, zelfs wanneer het grootste andere deel van de economie kan verderwerken.'

En er zijn best wel wat problemen die ons behoorlijk zorgen baren. Het coronabeest is weer volledig terug van nooit echt weg geweest. Ondanks sterk dalende besmettingscijfers, heeft het Overlegcomité toch weer strengere maatregelen afgekondigd. Winkelen wordt beperkt tot twee, maar het mag nog wel volop. Maar voor de evenementen, de indoor ontspanning, de cultuur en de sport met publiek gaat de deur volledig dicht. Opnieuw ondernemers die hun hoop aan diggelen geslagen zien worden. De oorzaak is weer dat beest met een Griekse naam. We weten ondertussen dat er maar twee dingen dat beest kunnen tegenhouden: ofwel vaccinaties ofwel lastige maatregelen (van mondmaskers tot lockdowns). UNIZO wil alvast dat er in 2022 vrij ondernomen kan worden zonder dat onze ziekenhuizen overstromen. Daarom moeten alle volwassenen in dit land hun verantwoordelijkheid nemen en zich laten vaccineren. Volgens sommigen is onze economie ondertussen “gewoon geraakt” aan corona. Maar niets is minder waar: want steeds dezelfde ondernemers worden volop geraakt, zelfs wanneer het grootste andere deel van de economie kan verderwerken.  

Niet alleen het omikron-beest baart onze ondernemers zorgen. Er is nog zoveel meer. Stijgende energiekosten doen de facturen bij onze bedrijven de pan uit swingen. Maar ze zorgen er ook voor dat de index naar boven wordt geduwd en dat de lonen meer dan verwacht gaan stijgen. Doe daar nog eens krapte op de arbeidsmarkt bij en onzekerheid om aan alle producten of materialen te raken, en we begrijpen volkomen het pessimisme van onze ondernemers.

Zei ik “pessimisme”? Dat klopt niet! Onze ondernemers zijn op dit moment negatief gestemd. En velen verwachten een zelfde situatie volgend jaar. Maar er zijn er nog steeds méér die er op rekenen dat het volgend jaar beter wordt dan slechter. En het vertrouwen in het eigen kunnen en het eigen bedrijf is erg groot. Wel, dat noem ik nu eens de veerkracht van de Vlaamse ondernemer.  

Het is 23 december. De dagen gaan weer langer worden. Er is meer licht. Ik wens u alvast een prettig eindejaar toe (en een goed einderjaarseizoen voor wie dat van tel is). Laat ons licht tanken om er volgend jaar met frisse moed weer volop tegenaan te gaan. UNIZO wil daarbij vooral uw betrouwbare partner zijn.

Danny

Ik kijk uit naar je reactie

16 december 2021

Making Work Pay

Met deze slogan lanceerde UNIZO deze zomer nog een oproep om onze personenbelasting dringend te hervormen. Waarom?  Wel, omdat werknemers bij ons meer kosten aan de werkgevers dan in de andere Europese landen, terwijl die werknemers er netto het minst van allemaal aan overhouden. En dat zelfs nadat de lasten op arbeid in de vorige regeerperiode al stevig werden verlaagd. Grootste boosdoener is onze personenbelasting: België is het land waar je het snelst in de hoogste belastingschijf terechtkomt. Ons pleidooi: Zorg ervoor dat mensen die gaan werken – vooral dan mensen uit de middenklasse – méér overhouden van hun loon, maar zonder dat het de werkgever meer kost. Making Work Pay dus.

We zijn blij dat het regeerakkoord een hervorming van de personenbelasting vooropstelt. En Minister Van Peteghem deed zelfs al een stap in de goede richting door de bijzondere bijdrage voor de sociale zekerheid af te bouwen. De neuzen staan dus duidelijk in de goede richting. Uiteraard beseffen we ook dat aan deze hervorming een serieuze kost vasthangt. UNIZO lanceerde deze zomer trouwens ook voorstellen om hieraan tegemoet te komen, gaande van een gigantentaks op wereldwijde bedrijven tot een slankere overheid. Maar de pistes die ons de afgelopen week ter ore kwamen, deden ons meer dan in onze koffie verslikken.  Binnen de expertengroep circuleren blijkbaar voorstellen om een deel van deze kost te recupereren bij de eenmansvennootschappen. De redenering is simpel: ondernemers zonder personeel die een vennootschap oprichten, doen dat louter om financiële redenen, dus zorg ervoor dat eenmansvennootschappen aan de personenbelasting onderhevig worden, in plaats van aan de vennootschapsbelasting. Deze redenering is niet simpel, maar veel te simpel.

  1. Veel zelfstandige ondernemers kiezen voor een vennootschap om hun privé- en professioneel vermogen beter te scheiden. Bovendien moeten zij zich kunnen indekken tegen professionele risico’s en aansprakelijkheden, wat bijvoorbeeld voor vele vrije beroepers geldt. Een vennootschap is zeker nodig voor vele van deze beroepscategorieën.
  2. Ten tweede zien we het probleem niet. Men klaagt over een “vervennootschappelijking” van het ondernemerschap, maar dat klopt niet. Het aandeel vennootschappen is immers helemaal niet toegenomen bij de startende ondernemers. Dus wat is het probleem?
  3. Tot slot wil UNIZO ook een duidelijk signaal geven: het is toch helemaal onaanvaardbaar dat het al moeilijk is om de grootste bedrijven van de wereld aan een tarief van 15% belast te krijgen, maar dat onze lokale ondernemers niet mogen genieten van een vennootschapstarief van 20%, maar naar een tarief van 40 tot 50% moeten gaan? Meer nog, eenmanszaken zonder vennootschap zouden eerder in de richting van de vennootschap moeten evolueren in plaats van omgekeerd. En wie zich loon uitkeert vanuit de vennootschap, betaalt met de vennootschapsbelasting en de roerende voorheffing meer dan zijn faire share, naast het minimum van 45.000€ dat sowieso als loon belast moet worden.

De toon is alvast gezet.  De personenbelasting moet hervormd worden, maar niet op kap van de zelfstandige ondernemers.  Kunnen we dat zo afspreken?

Danny

Ik kijk uit naar je reactie

9 december 2021

Waar je energie van krijgtDanny Van Assche: De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. 

Voor wie horendol wordt van de onheilstijdingen en/of hoera-berichten over de omikronvariant, is er dezer dagen gelukkig een goed alternatief. Energie beheerst het politieke debat. Eindelijk mogen we wel zeggen. Toen de federale regering in 2003 besliste om uit kernenergie te stappen, was er dringend nood aan voldoende alternatieve energiebronnen. Maar je weet dat “dringend” relatief is in een land als België. Twintig jaar later valt het debat in zijn definitieve plooi. Vorige week riepen we samen met collega’s van andere ondernemingsorganisaties op om duidelijkheid en zekerheid te verschaffen.  Uitstappen uit kernenergie is één ding. Zorgen dat het licht blijft branden is een tweede.

UNIZO heeft hierin altijd een pragmatisch standpunt ingenomen. Noch kernenergie noch kernuitstap zijn voor ons geloofsartikelen. De basis van ons energiebeleid moet een klavertje drie zijn (en alleen klavertjes vier zijn zeldzaam). Ten eerste eisen we bevoorradingszekerheid: geen winters met afkoppelingsplannen of dat soort van zottigheden. Ten tweede moet onze elektriciteit aan een betaalbare prijs worden aangeboden. Nu reeds horen we bij de duurste energielanden. En tenslotte moeten we met onze energievoorziening ook de klimaatdoelstellingen van 2030 en 2050 halen. Of deze doelstellingen mét of zonder kernenergie worden gehaald, lijkt ondertussen een besloten debat te zijn. Engie geeft aan dat het niet meer mogelijk is kerncentrales langer open te houden, dan is het dus voorlopig gedaan met kernenergie in ons land.  

Gaat het licht dan uit? Niet noodzakelijk, maar het woordje “dringend” kan ondertussen geen Belgische interpretatie meer aan. Wordt het debat over kernenergie er dan plots één over gascentrales? Waarschijnlijk wel, maar ook nu roept UNIZO op om vooruitziend te zijn. Alleszins toch vooruitziender dan alle regeringen sinds 2003. Al enkele jaren stelt UNIZO voor om massaal in te zetten op verschillende bronnen van hernieuwbare energie. Enerzijds kan dat door veel meer decentrale productie in bedrijven mogelijk te maken én deze energie ook rechtstreeks te verdelen over de buren. Dit begint stilaan van de grond te komen. Anderzijds is er niemand die beweert dat alle hernieuwbare energie in eigen land en voor onze eigen kust moet opgewekt worden. Laat ons investeren in zonne-energie in het zuiden en water- en windenergie in het noorden. Met een goed geconnecteerd Europees energienetwerk komt deze energie ook tot bij ons. Niet op één-twee-drie? Nee, daarom heb je vooruitziendheid nodig.

Wat de prijs betreft, is er alleszins goed nieuws. Deze week keurde de Kamercommissie alvast een wettelijke basis goed op voorstel van ministers Tinne Van der Straeten en Vincent Van Peteghem om de federale heffingen en bijdragen op elektriciteit te vervangen door accijnzen. Met die accijnzen kan dan een “energienorm” nagestreefd worden. UNIZO stelt deze energienorm al voor sinds 2014. Zoals de loonnorm de loonevolutie afstemt op die van de ons omringende landen, doet de energienorm dat voor de energieprijs. Een goede zaak dus. Alleen moet Vlaanderen nu ook mee, want vele heffingen en bijdragen zitten aan de Vlaamse kant. Het blijft complex in ons land.

Danny

Ik kijk uit naar je reactie

2 december 2021

Gelukkig is er de loonnormwet die ons redt

Maakt u zich ook zo’n zorgen over de onverwacht hoge inflatie en de serieuze loonstijgingen die dat zal teweegbrengen door de automatische indexering, begin volgend jaar? Ik samen met u. Heel wat ondernemers vertelden me al – de wanhoop nabij – over hoe deze extra uitgaven bovenop de toenemende brand- en grondstofprijzen komen, en over hoe moeilijk tot onmogelijk het is om die kosten door te rekenen. Al goed dat er nog een loonwet bestaat, die er moet voor zorgen dat de lonen bij ons gelijke tred houden met die in de omringende landen (waar geen automatische loonindexering bestaat). Maar net tegen die wet komen de vakbonden nu maandag andermaal op straat. Onbegrijpelijk en vooral onverstandig. Gelukkig is er de loonwet, die ons van hun onredelijkheid redt.

Een initieel ingeschatte inflatie van 2,8% over de komende twee jaar en een loonnorm/benchmark die een maximale loonsverhoging van 3,2% - all-in - toeliet, waardoor de marge voor extra loononderhandelingen op 0,4% lag. Dat was het aanvankelijke vertrekpunt voor het sociaal overleg, waarvan we allemaal weten dat het, door de onverzettelijkheid van de vakbonden, is gecrasht. Godzijdank was er de loonwet.  De regering kon niet anders dan de wet toepassen. Intussen zitten we al in een heel ander straatje, met een inflatie van meer 3% op één jaar, in plaats van de ingeschatte 2,8% op twee jaar. Meteen de hoogste sinds het crisisjaar 2008. In het grootste paritair comité (dat van de bedienden) voorzien ze nu reeds een loonaanpassing in januari van 3,5% (en still counting). Dit is een pak meer dan de loonwet voorzag. Is die loonwet dan inderdaad niet zo nuttig? Absoluut wel. Want als onze lonen het komende jaar veel sneller gaan stijgen dan in onze buurlanden, dan kan daarop gecorrigeerd worden in de volgende loononderhandelingen. Zo voorziet de loonwet het: wat teveel (of te weinig) werd gegeven, wordt in de volgende periode gecompenseerd.  

Maar die loonwet willen de vakbonden dus kwijt. En ze willen die kwijt om maar één enkele reden: om meer loonstijgingen te kunnen onderhandelen. In de huidige omstandigheden zou dit nefast zijn voor onze bedrijven. Vrije loononderhandelingen zouden opnieuw leiden tot een enorme loonkosthandicap voor ons land. Via e-commerce zou die bovendien een nog grotere impact hebben op onze concurrentiepositie. Dus godzijdank is er de loonwet. Tenzij vrije onderhandelingen écht “vrij” zijn, dus zonder automatische indexering. Dan kunnen we opnieuw praten. Maar tot die dag houden we het been stijf. Daar kan u op rekenen.

Danny

Wat zijn je rechten en plichten bij staking?

25 november 2021

Wat een prachtige KMO van het Jaar is dit ook weer! 

Ik had op dit ogenblik alle redenen moeten hebben om een gelukkig man te zijn. Gisteren dongen er vijf fantastische ondernemers naar de titel van “UNIZO KMO van het Jaar”. Dat is elk jaar opnieuw een feest. Vlaanderen is zowat het grootste KMO-land van Europa, maar de Vlaming staat er veel te weinig bij stil hoe belangrijk al die ondernemers zijn voor onze welvaart. Met deze prijs willen we dat nu net in the picture zetten. Het is Barias uit Roeselare (www.barias.be) die met de hoofdprijs naar huis mocht gaan. En wat een prachtige KMO van het Jaar is dit ook weer!  Stichter Chris Mullie hielp als kind al mee bij het oogsten van groenten, maar vond het verschrikkelijk hoe slecht verpakt ze in de supermarkt werden aangeboden. Nu leidt hij een KMO met honderd werknemers die top is in verpakking van bevroren en gekoelde voedingswaren. Het gaat om de passie van een ondernemer om een droom waar te maken. Het gaat om perfecte managementskills om het bedrijf te laten groeien en bloeien. Het gaat om het consequent navolgen van een missie om medewerkers, klanten en andere stakeholders te bedienen. Het gaat duidelijk om de KMO van het Jaar.

Ik ben ook zeer gelukkig omdat de uitreiking toch kon plaatsvinden op ons UNIZO Topseminar. Ik ben zeer trots dat we erin slaagden een event te organiseren voor best wel wat volk, maar met aandacht voor alle mogelijke coronaregels. Er was voldoende afstand, er was voortdurende luchtverversing, er werd een Covid Safe Ticket gebruikt, de mondmaskers werden consequent gedragen, de catering was voorverpakt en wie zich er toch niet goed bij voelde (of in quarantaine zat) kon perfect volgen via een professionele live stream. En vooral: er passeerden tien topsprekers die onze ondernemers met veel energie naar huis deden gaan.

En toch kan ik nu niet gelukkig zijn. Want vandaag werd aangekondigd dat er morgen opnieuw een overlegcomité wordt georganiseerd. En we weten waarom. De druk op de ziekenhuizen, maar ook op de huisartsen, blijft snel stijgen. Er is nood aan een knik in deze groeicijfers, dat beseffen we maar al te goed. Maar we beseffen ook heel goed dat vele ondernemers evenzeer op hun tandvlees zitten. Het gelag wordt immers steeds betaald door dezelfde groep ondernemers. Opnieuw komen diegenen in de focus die ook al in de eerste, de tweede én de derde lockdown werden geviseerd. Velen zijn amper opgestart en draaien verre van normale cijfers, maar moeten al opnieuw vrezen voor een nieuwe opdoffer. Daarom roept UNIZO vooral op dat we met de ganse samenleving onze verantwoordelijkheid nemen. In eerste plaats betekent dit: laat u vaccineren! Hoewel slechts 7% van de Vlamingen niet gevaccineerd is, nemen niet-gevaccineerde patiënten wel de helft van de COVID-bedden op intensive care in. Een niet-gevaccineerde heeft 14 keer meer kans om op een intensive care te komen dan een gevaccineerde. Vaccinatie is nu meer dan ooit een daad van solidariteit geworden. De uitrol van de derde prik moet versneld worden als belangrijkste dam tegen het virus. Ten tweede moet economische schade gecompenseerd worden. Federaal loopt het overbruggingsrecht en de tijdelijke werkloosheid tot het einde van het jaar. Dat zal verlengd moeten worden. De Vlaamse en Brusselse regeringen hadden hun maatregelen al afgebouwd en zullen deze dus weer moeten activeren, gericht op de getroffen sectoren. Daarnaast kan het niet dat economische activiteiten eens te meer alleen de crisis moeten oplossen. Broeihaarden zitten op dit ogenblik overal, maar zeker ook bij jongeren en in de private sfeer. Als we samen verantwoordelijkheid moeten nemen, dan moet ook daar ingegrepen worden. Of er nu maatregelen genomen worden of niet, vele ondernemers zitten nu al opnieuw in de shit. En ze zitten er al veel te lang.

Danny

Opmerkingen of suggesties? Geef me dan jouw gedacht!

19 november 2021: Dag van de Ondernemer
Leve de veerkrachtige ondernemer

Vandaag is het Dag van de Ondernemer. Deze dag is een uiting van dankbaarheid en erkenning, want ondernemerschap vertaalt zich in een betere samenleving door de creatie van jobs (ook voor de ondernemer zelf), welvaart, innovatie en bruisende dorpen en steden. Ondernemers verschijnen in allerlei gedaanten. Het zijn uitvinders, ceo’s, investeerders, uitbaters, vrij beroepers en freelancers. We vinden ze in elke sector en in elk type onderneming, van eenmanszaken over familiebedrijven tot multinationals. Daarom ook is een ondernemende attitude een belangrijke soft skill: het betekent creativiteit, verantwoordelijkheid, probleemoplossend denken en een lerende ingesteldheid.

Dit jaar is de aandacht voor ondernemers nog meer pertinent. De reden daarvoor is gekend: de economische schok die de pandemie veroorzaakte. Sinds de start ruim anderhalf jaar geleden ondervinden zelfstandige ondernemers disproportioneel veel onzekerheid en schade, omdat ze doorgaans actief zijn in zwaar getroffen sectoren zoals de horeca, events, reisbureaus, non-food retail, personenvervoer en contactberoepen. Een grootschalige enquête van de Nationale Bank toonde recent nog aan dat de omzet bij iets minder dan 1 op 2 zelfstandigen nog steeds lager ligt dan twee jaar geleden, vóór corona dus. En omdat omzet niet hetzelfde is als inkomen: nog volgens de Nationale Bank gaf 45% van de zelfstandigen eind vorige maand aan dat ze een inkomensverlies lijden als gevolg van de coronacrisis.

Maar de coronacrisis en de bijhorende economische onzekerheid zijn niet de enige uitdagingen waar ondernemers voor staan. Achter elke zaak, winkel of praktijk en achter performantie-indicatoren zoals liquiditeit, solvabiliteit, kosten en winst staat de ondernemer als individu. Een individu met unieke persoonlijkheidskenmerken, motivaties, manieren om om te gaan met stress en een individu dat hard moet samenwerken met anderen. En net zoals de onderneming verdient ook dat individu specifieke zorg.

De laatste jaren is er steeds meer aandacht voor laatstgenoemde. En terecht, ook los van de crisiscontext. Zo kloppen Vlaamse ondernemers al enkele jaren één van de langste werkweken in vergelijking met andere EU-landen. Uit een recente ledenenquête van UNIZO blijkt dat de mediaan voor ondernemers met personeel 55 uren per week bedraagt. Avond- en weekendwerk is de regel, niet de uitzondering, en 1 op 2 ondernemers geeft toe dat hun gezin en vrienden vinden dat hun werkritme op lange termijn moeilijk of zelfs niet vol te houden is. Ondernemers gaven ook aan dat ze graag dubbel zoveel tijd willen investeren in opleiding en strategie dan nu het geval is.

Ondernemers houden van hun job waar ze bewust voor hebben gekozen. Flexibiliteit, autonomie en uitdaging zien we steeds terugkomen in de top drie van redenen waarom men startte (en volhoudt) als zelfstandige. Maar dat betekent niet dat men niet kan worstelen met bijvoorbeeld prestatiedruk, met financiële verplichtingen, met de heterogene facetten van bedrijfsvoering en met de work-life balance. Mentaal welbevinden en veerkracht mogen dus niet onderbelicht blijven. Het zijn basisvoorwaarden om er als ondernemer dag in dag uit te staan, om het hoofd te bieden onzekerheid en stress, om iets positiefs uit te stralen naar klanten en medewerkers. Gelukkig zijn er op het terrein ook steeds meer initiatieven zoals de (gratis) gesprekken met een psycholoog. Ook UNIZO zit niet stil: in samenwerking met Liantis is er een werking rond burn-out-preventie.

De coronacrisis maakte het belang van mentaal welbevinden van de ondernemer (en op de werkvloer tout court) nog duidelijker. Het illustreert nog maar eens dat het traject van een ondernemer er één van vallen en opstaan is, met onverwachte uitdagingen die men het hoofd moet bieden met veerkracht en aanpassingsvermogen. Maximale zelfzorg is daarom één van de eerste prioriteiten van een ondernemer. Mens sana in corpore sano. Leve de veerkrachtige ondernemer!

 

Danny

Doe mee met de Dag van de Ondernemer

18 november 2021

Ondanks alles: geniet van de Dag van de Ondernemer!

Toen ik gisterenavond in de kou stond te wachten tot Marc Van Ranst zijn visie had afgerond om zelf voor de camera een reactie te geven op de nieuwe besluiten van het overlegcomité, had ik een wrang déjà vu-gevoel. Ik had niet gedacht dat we opnieuw op zo’n punt zouden staan. Maar toch is het zo.

Alle bedrijven mogen weliswaar blijven werken, maar er worden wel degelijk maatregelen opgelegd die economisch pijn gaan doen. Vanuit UNIZO reageerden we ontgoocheld op het verplichte telewerken: niet alleen omdat er een zware verplichting van vier dagen wordt opgelegd, maar vooral omdat de overheid blijkbaar geen vertrouwen heeft in onze ondernemers om wel degelijk de nodige maatregelen te nemen op de bedrijfsvloer wanneer dit nodig is. Er is toch geen enkele ondernemer die het virus in huis wil nemen? Wat de andere maatregelen betreft, moeten we wijzen op de enorme impact die deze zullen hebben op de events, de cultuur, het nachtleven en de horeca in het algemeen. Mondmaskerplicht en andere verstrengingen lijken misschien niet zo zwaar, maar zullen in deze sectoren zeker leiden tot nieuwe annuleringen en omzetverlies. We moeten dus opnieuw zorgen dat deze bedrijven steun kunnen krijgen. Waarom? Omdat het dezelfde bedrijven zijn die al sinds dag 1 van de crisis zwaar getroffen werden.

Er is ook licht aan het eind van de tunnel. De regering nam ook maatregelen om de booster-prik-campagne te versnellen en algemeen uit te rollen. In de zorg komt er alvast een vaccinatieverplichting. Want één ding is ondertussen zeker: met een stop-go-beleid van beperken en loslaten gaan we het virus duidelijk niet beheersen. We zullen het structureel moeten uitroeien.

Maar ondernemers geven niet op. Ze doen voort. De maatregelen zijn voor vele bedrijven zeer moeilijk, maar er kan ook verder gewerkt worden (voor de meesten toch…). Ondernemers hebben de eigenschap om zich aan te passen, door te zetten en eventueel zelfs opportuniteiten te zien. Ondernemers zijn “Goed zot”, namelijk “Goed zot van ondernemen”. Morgen is het de Dag van de Ondernemer. Het is symbolisch om deze dag te vieren in moeilijke omstandigheden. Want dat is nu eenmaal ondernemen. U bent er goed zot van. En wij zijn goed zot van u.

Ondanks alles: geniet van de Dag van de Ondernemer!

Danny

Opmerkingen of suggesties? Geef me dan jouw gedacht!

15 november 2021

Hou de moed erin

Je kan er de afgelopen dagen niet naast kijken in de pers: de coronacijfers stijgen opnieuw en de druk op onze ziekenhuizen neemt toe. Overal gaan stemmen op om extra maatregelen te nemen die de curve weer onder controle moeten krijgen en ons doorheen de winter moeten loodsen. Woensdag komt het Overlegcomité hierover opnieuw samen. Wat andermaal voor stress en onzekerheid zorgt.

Ik besef dat ik die ongerustheid hier niet zomaar kan wegnemen. Maar één ding kan ik je wel beloven: wij gaan er vanuit UNIZO alles aan doen om te verhinderen dat er opnieuw sluitingen komen. Of andere, dermate ingrijpende maatregelen die het normaal functioneren van jouw bedrijf onmogelijk maken. Van een terugkeer naar enige vorm van lockdown kan voor ons geen sprake zijn. Dat hebben we aan de beleidsmakers alvast duidelijk gemaakt, en we gaan dat de komende dagen nog vaak herhalen.

Intussen kunnen we het lot zelf al een aanzienlijk handje helpen, zonder jou en andere bedrijven daarom onoverkomelijk pijn te doen. Door – opnieuw – de afstandsregels te handhaven en, waar dat niet kan, een mondmasker te dragen en te verplichten. Door oog te hebben voor handhygiëne, voor voldoende ventilatie en voor de meest essentiële regels uit de generieke gids en de sectorprotocollen. Door een consequent gebruik en controle op het Covid Save Ticket waar van toepassing ook. En door het maximaal toepassen en aanmoedigen (niet verplichten!) van telewerk waar dat praktisch mogelijk is, zonder de goede werking van je bedrijf in gevaar te brengen.

We kunnen ook onze huisartsen ontlasten. Neem er alleen contact mee wanneer we ziek zijn.  Wie getest moet worden maar geen echte symptomen heeft, gebruikt best www.mijngezondheid.be om een code voor een test te bekomen.  Weet dat ook via vele apothekers (zeer snel!) getest kan worden (antigeentest) en dat deze snel resultaat geven. Ook deze testen zijn officieel.

Al wat je op dat vlak zelf kan of moet doen om erger te voorkomen vind je op deze UNIZO-overzichtspagina: www.unizo.be/corona.  Ga er vandaag alvast naar kijken en pas de tips en aanbevelingen zo goed mogelijk toe. Uiteraard actualiseren we deze pagina meteen na de uitkomst van het Overlegcomité. Ook dan zeker opnieuw gaan kijken dus.
Maar lang niet alles ligt uiteraard in jouw handen of die van ons. Zo zijn voorzichtigheid en het toepassen van elementaire preventiemaatregelen de verantwoordelijkheid van de ganse bevolking, niet alleen die van ondernemers. Daarnaast is ook de snelheid waarmee de aangekondigde boosterprikcampagne op gang komt van cruciaal belang. Tijdens de afgelopen vaccinatiecampagne hebben we getoond hoe we uiterst efficiënt heel veel mensen kunnen vaccineren. Die krachttoer moet de overheid nu opnieuw overdoen, met de onmiddellijke heropening van de vaccinatiecentra om massaal te boosterprikken.

Intussen schakelen wij naar boosterlobby-modus om elke vorm van mogelijke lockdown te bestrijden.

Hou de moed er in,

Danny

10 november 2021

Bedankt om goe zot te zijn van ondernemen!

Met die prikkelende, zelfs ietwat provocerende slogan vragen we met UNIZO andermaal aandacht en waardering voor al wie voor eigen rekening en risico onderneemt, en dat tijdens onze jaarlijkse ‘Dag van de Ondernemer’, dit keer op 19 november. Natuurlijk zijn onze ondernemers niet écht ‘zot’, wel integendeel.

Wat we met de campagne vooral willen aantonen is dat onze ondernemers zot hard moeten werken, zot veel creativiteit en daadkracht aan de dag moeten leggen, zot veel stress, problemen en risico’s moeten trotseren, zot veel expertise en passie moeten inzetten… zot veel over moeten hebben voor onze klanten. We noemen dit ‘zot’ om te illustreren hoe ‘buitengewoon straf’ dit allemaal  is en om te uiten hoe blij we mogen zijn dat er zoveel ondernemende mensen bestaan.

Dat ondernemers een ‘zot straf ras’ zijn, bleek zopas nog maar eens uit de meest recente starterscijfers die UNIZO bij Graydon opvroeg. Zo nam het aantal starters in de eerste negen maanden van dit toch niet evidente jaar andermaal met maar liefst 13,6% toe, tot een totaal van 81.796 nieuwe ondernemers. Wie ondernemersbloed in de aderen heeft, laat zich door geen crisis tegenhouden. En ook jij als ondernemer verdient daarom een zot grote merci!

Danny

Doe mee met de Dag van de Ondernemer

28 oktober 2021

Winkelhieren all the way!

Ik zou het nu kunnen hebben over mondmaskers, covid safe tickets, besmettingscijfers of andere quarantainemaatregelen. Maar ik ga dat niet doen. Ik hou het vrolijk vandaag. Goeiedag, dankuwel en tot ziens! Nee, ik ben niet weg. Het is wel de titel van ons “winkelhierlied” en – ik kan het niet ontkennen – je wordt er ongelofelijk vrolijk van. Miguel Wiels componeerde de aanstekelijke melodie en Ronny Mosuse schreef een tekst die er boenk op is om het belang van winkelhieren aan te tonen.

Want het ís belangrijk om lokaal te kopen. Als er iets is dat de lockdowns ons geleerd hebben, is dat als de handel, de horeca en de andere bedrijvigheid stilvallen, onze steden en dorpen doods zijn. Mensen beseften plots dat die ondernemers niet vanzelfsprekend zijn. Als we er niet consumeren, dan verdwijnen ze. Wat overblijft is dan een dode boel. Een feest zonder muziek.  Een café zonder bier. Of we nu online of fysiek kopen, door bewust lokaal te kopen, zorgen we ervoor dat de bedrijvigheid dichtbij huis een evidentie kan blijven.

En dat is net wat we bedoelen met “winkelhieren”: wat je hier koopt, dat krijg je grotendeels terug. Je betaalt je BTW hier en ook de handelaar betaalt zijn belastingen hier. Je zorgt voor lokale tewerkstelling en toegevoegde waarde. Je zorgt mee voor gezelligheid en bedrijvigheid. En bovendien: ooit al geweten dat Amazon of Bol.com de lokale voetbalclub, de scouts of de schooltombola ondersteunen? Winkelhiers doen dat met plezier.

Vandaar ons winkelhierlied: lokaal kopen is niet iets van tijdens corona, maar is iets dat we moeten blijven doen. Goeiedag, dankuwel en tot ziens!

Danny

Beluister het lied

21 oktober 2021

Voordeel van de duidelijkheid

Binnenkort roept de wereld verzamelen in Schotland om het klimaatbeleid tegen het licht te houden. De lobby-activiteiten van olie- en steenkoolproducerende landen draait op volle toeren. Toch kunnen we verwachten dat de wereldleiders het ingeslagen pad niet zullen verlaten. De gevolgen van de klimaatopwarming worden immers steeds meer duidelijk, zelfs bij ons. Opmerkelijk is dat landen als Australië, waar in de zomers hitte genadeloos toeslaat, toch overtuigd pleiten voor het gebruik van steenkool.

In Europa is de kogel ondertussen zo goed als door de kerk. Met “fit for 55” lanceerde de Europese Commissie een ambitieus programma om tegen 2050 naar een samenleving zonder koolstofemissie te evolueren. Zowel voor gezinnen als voor bedrijven zal dit een grote uitdaging worden. De doelstellingen voor 2030 en 2050 zijn ambitieus. Ze hebben ook het voordeel van de duidelijkheid. We weten waar we naartoe moeten én het geeft ook heel wat opportuniteiten voor onze bedrijven. Bij monde van hun CEO, Claire Tillekaerts, getuigde Flanders Investment & Trade vandaag nog dat de aanwezigheid van hernieuwbare energie en elektrische power dé belangrijkste factor worden (en zijn!) om internationale investeringen aan te trekken.

Vanuit de Vlaamse sociale partners, verzameld in de SERV, roepen we de Vlaamse regering vandaag dan ook op om werk te maken van deze doelstellingen. De SERV stelt voor om een boost te geven aan de isolatie van private woningen, om meer te investeren in warmtepompen en andere alternatieve woningverwarming en om de uitrol van elektrische wagens ambitieus mogelijk te maken. Het is een absoluut noodzakelijk beleid én het geeft heel wat opportuniteiten aan onze bedrijven. Of hoe ecologie en economie elkaar kunnen vinden.

Danny

Wat denk jij?

Wat denk jij van deze voorstellen? Is dit 'the way to go'? Zie je hier opportuniteiten in voor jouw bedrijf? Of eerder bedreigingen?

Geef ons je mening, zodat we die beter kunnen verdedigen

14 oktober 2021

Over doktersbriefjes en files van witte camionetten

Vorige dinsdag stelde premier De Croo in het parlement de beleidsplannen van zijn regering voor het volgende jaar voor. Zoals altijd in ons land gebeurde dat na lange nachtelijke onderhandelingen, met het nodige drama. Een drama voor vele werkgevers was alvast de intentie om het onmogelijk te maken een doktersbriefje te vragen bij één dag afwezigheid op het werk. We hebben er ons met UNIZO de afgelopen week met hand en tand tegen verzet. Waarom? Niet omdat we per se willen dat élke werknemer bij één dag afwezigheid een doktersbriefje moét kunnen voorleggen. Maar de reacties die we van velen onder jullie mochten ontvangen, spraken boekdelen. Hoewel het merendeel van onze medewerkers (uiteraard!) volledig te goeder trouw handelt, is er een hardnekkige minderheid die misbruik maakt. Een algemeen verbod op het vragen van een doktersbriefje zou werkgevers met lege handen achterlaten om hiertegen op te kunnen treden. Er zou immers geen alternatief in de plaats gekomen zijn. We vroegen dus niet meer of minder dan om de afweging van het vragen van een doktersbriefje (of niet) in handen van de werkgever te laten. Op de valreep heeft de regering naar ons geluisterd: KMO’s worden uitgezonderd van de nieuwe regeling. Een echte opluchting voor velen.  

Na de vaudeville over de doktersbriefjes, zagen we met UNIZO heel wat interessante zaken in de regeerverklaring. Zo zitten er heel wat zaken in om de krapte op de arbeidsmarkt aan te pakken. Er wordt een eerste stap gezet om werken meer lonend te maken. En zelfs onze jarenlange eis van een energienorm om de energiekosten onder controle te houden, gaat er echt komen.
 
Maar een klein zinnetje in de persconferentie trok onze aandacht. In het kader van de klimaatvoorstellen wees vice-premier Petra De Sutter erop dat de gestegen online verkoop ook zorgt voor meer drukte op de wegen en dus voor een impact op het klimaat. Dit moet aangepakt worden, maar de regering zegt nog niet hoe. De analyse klopt alvast. Deze week nog meldde het verkeerscentrum dat de gebruikelijke files op de wegen al helemaal terug zijn, en soms nog erger. Nochtans werken we met zijn allen nog veel meer thuis. Hoe valt dit te rijmen? Eén van de verklaringen is de gestegen online verkoop met dito thuislevering.

Wel UNIZO heeft hier een eenvoudig voorstel voor. Verbied het recht op gratis retour. Vooral de grote internationale e-commercebedrijven bieden standaard een gratis mogelijkheid aan om de bestelde goederen terug te zenden. En dit gebeurt ook massaal. Niet zozeer bv. voor boeken, maar des te meer voor kleding, schoenen en gebruiksvoorwerpen. Het feit dat je gratis kan terugsturen, maakt dat de consument niet geremd wordt om te bestellen. Meer nog: de consument bestelt veel meer dan hij eigenlijk nodig heeft: verschillende maten om een te passen; verschillende kleuren om uit te proberen of gewoon om het product eens in het echt te kunnen zien. Dit kan, want wat hij niet nodig heeft (en dat is de meerderheid van wat hij bestelt), stuurt hij gratis terug. Hoeveel witte camionetten zouden er minder rondrijden, moest de consument een correcte prijs moeten betalen om iets terug te sturen? En de vele handelaars die de afgelopen jaren in e-commerce hebben geïnvesteerd, zouden op een eerlijke wijze kunnen concurreren. Want het gratis retourrecht toekennen, holt de al beperkte marge enorm uit, en ze niét toekennen, is een concurrentieel nadeel tegenover de giganten. Gigant Zalando kondigde trouwens zelf al aan terug te komen van de gratis retour, wegens onrendabel. Dus, beste regering, we stellen u een heel eenvoudige maatregel voor die niets kost aan de overheid, goed is voor het klimaat, minder drukte op de wegen veroorzaakt én de concurrentiepositie van onze ondernemingen versterkt: voer een verbod in op gratis retour. Soms kan het leven simpel zijn.
 
Danny

UNIZO wil elke ondernemer een stem geven!

Wij willen je stem als ondernemer luider laten klinken en sterker laten doorwegen in het beleid. Daarom is jouw steun als lid extra belangrijk. Zo kunnen we onze slagkracht vergroten en harder met onze vuisten op ministeriële tafels slaan.

Geef je mening en wij verdedigen je belangen!

7 oktober 2021

Het is weer feest vandaag

UNIZO organiseert vandaag in samenwerking met Jellow en Nextconomy immers de “Dag van de Freelancer”. En mag dat gevierd worden? Zeker en vast.

Wist u dat de freelancers stilaan de grootste groep uitmaken bij startende ondernemers? Ook bij UNIZO zelf zit één op de vijf leden in de categorie “diensten”, in de meeste gevallen freelancers. Het aantal freelancers is de afgelopen jaren stevig toegenomen, en blijft dat ook doen, zelfs na corona. In Vlaanderen en Brussel tellen we er ondertussen 185.000, wat een toename met 5% betekent in rampenjaar 2020.

Over wie gaat dat dan? Niet, zoals sommige vakbonden beweren, over de Deliveroo-boys. Dat zijn gewoon schijnzelfstandigen. Nee, het gaat over gedreven professionals die autonoom hun diensten aanbieden aan andere ondernemingen. En ze doen dit graag en met veel expertise als volbloed zelfstandigen. Ze halen energie en ervaring uit het werk dat ze doen voor veel verschillende opdrachtgevers.

Ook die opdrachtgevers zijn trouwens laaiend enthousiast. Vele KMO’s kunnen via freelancers knowhow binnenhalen waar ze geen voltijdse kracht voor kunnen inzetten. Dat geeft ook de voldoening aan de freelancers. Meer dan 60% zweert erbij om altijd als freelancer te blijven werken, terwijl 20% erop rekent om binnen afzienbare tijd zelfs personeel aan te werven. Niet dat het een gemakkelijk jaar is geweest voor onze freelancers. Vorig jaar waren ze vaak de eerste “kosten” waarop door de opdrachtgevers bespaard werd. Meer dan een derde van de freelancers zag hun activiteit dan ook afnemen. Ook zij moesten meer van thuis uit gaan werken, wat het werk minder interessant maakte. Maar op de keper beschouwd, blijven onze freelancers geloven in hun activiteit en kijken ze de toekomst met vertrouwen tegemoet. En gelijk hebben ze: over doktersbriefjes van hun werknemers hoeven ze alvast niet wakker te liggen.

Danny

Hiervoor kan je als freelancer bij UNIZO terecht

30 september 2021

Centenkermis

Het is dezer dagen weer centenkermis. Vorige maandag lanceerde de Vlaamse regering haar beleidsplannen voor het volgende jaar en volgend weekend gaat de federale regering in conclaaf om ook haar begroting voor te bereiden. Begrotingsdebatten zijn niet altijd de meest bevlogen debatten van het jaar. Maar het zijn zonder enige twijfel wel de allerbelangrijkste debatten van het jaar. Politici mogen nog de mooiste ideeën lanceren, beleidsplannen uiteenzetten of luchtkastelen bouwen, zolang er geen middelen voorzien zijn in de begroting dan heeft het geen kans op slagen. Het is dus bijzonder belangrijk om nu bij de les te zijn.

De Vlaamse Septemberverklaring laat ons met een dubbel gevoel achter, en vooral nog met veel vragen. We zijn absoluut tevreden met het Vlaamse Veerkrachtplan dat gaat investeren in de heropleving en de modernisering van onze economie en arbeidsmarkt. We zijn ook tevreden dat Vlaanderen opnieuw het pad van een gezonde overheidshuishouding inslaat. We zijn niet tevreden met een aantal keuzes die gemaakt worden om tot die gezonde begroting te komen. Zo bespaart Vlaanderen opnieuw op lastenverlaging op arbeid. Net wanneer we “oudere” werknemers langer aan het werk willen houden, gaat Vlaanderen een lastenverlaging voor 58-plussers opschuiven naar 61 jaar. Het is ook onduidelijk wat Vlaanderen van plan is met de jobbonus. De idee is om iemand met een laag loon 50 euro per maand extra te geven om hem aan te zetten om te gaan werken. Vanuit UNIZO vinden we dat deze maatregel wat achterhaald is. Bovendien blijft het onduidelijk hoe deze maatregel zal uitgevoerd worden. Wel duidelijk is dat zelfstandigen geen jobbonus, maar eerder een startbonus zullen ontvangen. Maar opnieuw… hoe? Dat weten we nog niet. Een dubbel gevoel dus.

Het grote werk op federaal vlak moet zelfs nog aangevat worden. We zijn het ondertussen al gewoon dat het krioelt van de ballonnetjes voor de beslissingen worden genomen. En van de ballonnetjes van de PS worden we alvast niet vrolijk: gratis treinvervoer, werkloosheidsvergoeding wanneer werknemer zelf ontslag neemt, pensioenhervormingen zonder toekomstperspectief, …  De PS lijkt meer op een oppositie- dan op een regeringspartij. Wat is er dan wel nodig? Ook de federale regering moet enerzijds investeren in relance én opletten dat we de laatste venijnige staartjes van de coronacrisis blijven beheersen, maar anderzijds ook de richting van gezonde financiën inslaan. Er staan enorme werven klaar voor de federale regering: een belastinghervorming zodat mensen meer beloond worden voor hun werk, de energietransitie en klimaatbeleid, de ravage van de overstromingen, aanpakken van krapte op de arbeidsmarkt, … Werk genoeg maar nodig met een gezond begrotingsbeleid. We rekenen erop dat Vivaldi dit huzarenstukje tot een goed einde brengt.  Het gaat om onze toekomst.

Danny

23 september 2021

Het “nieuwe” werkjaar

Vorige dinsdag schoten we met ons UNIZO Startmoment het “nieuwe” werkjaar in gang. Wat een plezier was het om zovele mensen weer in levenden lijve te mogen ontvangen. Of het nu nog met een hoofdknik, een vuistje, een handdruk of zelfs al met een klapzoen was, het was een waar plezier om iedereen terug te zien. Ons Startevent stond in het teken van “Ondernemen aan 120 km/u” en daarom deden we het te midden de schitterende blinkende modellen in Autoworld. Volop ondernemen kan opnieuw omdat we konden rekenen op al onze overheden om meer dan een jaar lang de ondernemers te ondersteunen. Daarvoor zijn we dankbaar. Maar het werk is niet af. De relance kan pas slagen als we voldoende volk vinden om sterke groei mogelijk te maken. En dat volk vinden we nu niet. Het gevolg is dat de bestellingen achter lopen, magazijnen volstaan, werknemers dubbele shiften moeten draaien en de ondernemers vierdubbele. Het tekort op de arbeidsmarkt moet dus opgelost worden.

Wel vanuit UNIZO hebben we een spervuur aan voorstellen gelanceerd. We geven aan dat dit probleem wel degelijk opgelost kan raken. We kunnen onze voorstellen in vier groepen samenvatten. Zorg er ten eerste voor dat werknemers meer overhouden van hun loon dan nu, zodat ze meer gemotiveerd zijn om te blijven of te starten met werken. De vakbonden vergissen zich om te strijden voor hogere lonen; zorg er net voor dat de loonkosten niet stijgen, maar de netto-lonen wel. Ten tweede stellen we vast dat de Europese arbeidsmarkt beter werkt dan de Belgische. In één op de vijf KMO’s werken al buitenlandse werknemers (van Polen tot Portugezen, en verder). Slechts in 7% van de KMO’s werken Brusselaars of Walen. Straf he? Wel zorg ervoor dat vacatures vanuit Vlaanderen ook onmiddellijk bemiddeld worden in Brussel en Wallonië. Werkzoekenden zijn verplicht om binnen de 60km van hun voordeur elke “passende dienstbetrekking” te aanvaarden, maar dit geldt niet over de gewestgrenzen heen. Kom zeg, maak die 60 km toepasbaar in het ganse koninkrijk. Ten derde stoppen we met zijn allen veel te vroeg met werken. Slechts een derde van de zestigplussers is nog actief. Dat kan beter, door gerichte opleiding en begeleiding vanuit de overheid maar ook door gerichte match tussen sectoren. Nu al vertrekken chauffeurs uit de transportsector op latere leeftijd naar het personenvervoer om met een taxi of autobus te rijden. Dat kan ook in vele andere sectoren. En zou het tekort aan leerkrachten in het onderwijs niet volledig gelenigd kunnen worden via zij-instroom van zestigplussers?  En tot slot herinneren we aan onze UNIZO-voorstellen om langdurig zieken te reïntegreren op de arbeidsmarkt. Kijk niet naar wat mensen niet meer kunnen maar naar wat ze wél kunnen.  

Weet u wat heel opmerkelijk was? Tijdens een debat tussen de Vlaamse en de Brusselse ministers van Werk, Hilde Crevits en Bernard Clerfayt, bleek dat ook zij op dezelfde golflengte zitten.  Nu de federale minister van Werk nog overtuigen. Conclusie: zonder de krapte op de arbeidsmarkt op te lossen, zullen we niet in volle relance kunnen gaan, maar de oplossingen liggen wel op tafel.  Go for it!

Danny

16 september 2021

Weg met de mondmaskerplicht

Zou het geen droom zijn die uitkomt? Morgen is er een overlegcomité gepland over de covid-maatregelen. Wat als dit nu eens het laatste overlegcomité zou zijn? Indien men morgen beslist de “federale fase” te beëindigen, dan is er geen overlegcomité meer nodig om de laatste loodjes van de crisis onder controle te houden. Ja, er zijn nog laatste loodjes en, ja, we moeten nog een zekere voorzichtigheid aan de dag leggen. Maar, nee, dat is geen reden om nu definitief over te stappen in een gewone manier van leven en ondernemen. Daarvoor vragen we vanuit UNIZO enkele duidelijke en eenvoudige beslissingen. Schaf bijvoorbeeld de mondmaskers en de “anderhalve meter” af in de winkels en bij de contactberoepen. We zitten met honderden in een concertzaal of met duizenden in een stadion, dan zullen we ook onze andere medemensen wel overleven. En in Vlaanderen hebben we daar zelfs geen veralgemening van een “covid safe ticket” voor nodig, want meer dan 90% van de volwassenen is gevaccineerd. We hebben er geen probleem mee dat men in Brussel of in Vlaamse gemeenten, waar de vaccinatiegraad laag is en de gevallen stijgen, met zo’n coronapaspoort zou werken, maar in Vlaanderen is het zelfs niet nodig. Betekent dat ook dat de steunmaatregelen op de schop kunnen? Eigenlijk wel, maar niet hier en nu. Vanaf 1 oktober mogen eindelijk ook de discotheken de deuren weer openen, maar dat betekent niet dat ze vanaf 2 oktober rendabel gaan zijn. En vele andere ondernemers kunnen wel vrij ondernemen, maar de vraag van de klanten is (nog) niet op peil. Dus hou nog voor één kwartaal een soepel systeem van tijdelijke werkloosheid. En hou nog voor één kwartaal een enkel overbruggingsrecht voor ondernemers die het echt nog zwaar te verduren hebben. Dat is immers geen steun aan ondernemingen maar een vervangingsinkomen voor een ondernemer.

En dan? Dan breekt het rijk der vrijheid echt aan. En dat we het snel gewoon gaan zijn.

Danny

9 september 2021

Werken is geen straf

Deze week vond de “eerste interfederale werkgelegenheidsconferentie” plaats. De federale regering roept dit orgaan in het leven om haar arbeidsmarktbeleid mee vorm te geven. Op zich een nobele doelstelling, maar het had toch meer de allures van een hoogmis dan wel van een overlegorgaan. En dat voor een PS-minister. Bovendien kon het thema van de conferentie op heel wat skeptische reacties rekenen. Want net op het moment dat de arbeidsmarkt in brand staat en er nu al meer vacatures openstaan dan vóór de coronacrisis, zou het gaan over een “harmonieus loopbaaneinde”. Een goede verstaander kon er in lezen dat we het zouden hebben over manieren om vroeger uit de arbeidsmarkt te treden, of minder te werken of dergelijke meer. Nu de conferentie achter de rug is, zie ik toch enkele positieve punten maar er zijn ook best wel wat alarmbellen afgegaan. Een eerste positief punt was de stijl van debatteren. Zowel tussen de regionale ministers van Werk als tussen de sociale partners bleek het toch steeds over inhoud te gaan en werd er naar elkaar geluisterd. Er kwam met andere méér echt debat tot stand dan ik misschien gevreesd had. En iedereen – ook de vakbonden – waren het er laaiend over eens dat een harmonieus loopbaaneinde tijdens de ganse loopbaan wordt voorbereid. Wanneer we tijdens de loopbaan inzetten op levenslang leren, op meer jobmobiliteit, op het aantrekkelijk maken van werken en op werkbaar werk, wel dan zal het ook gemakkelijker zijn om volledige loopbanen tot stand te brengen. Want dat moet het doel zijn: we moeten niet langer werken, we moeten stoppen met vroeger te stoppen. Toch gingen er ook alarmbellen af. Vanuit vakbondskant krijg ik toch te vaak de indruk dat werken een straf is en dat je mensen dat zo weinig mogelijk moet laten doen. Het omgekeerde is waar. Werken is niet alleen de beste garantie op een goed inkomen en tegen armoede, maar het geeft ook zin aan ons leven, het geeft ons een sociaal netwerk en iets dat we kunnen verwezenlijken. Een tweede alarmbel kwam met de voorstellen van het ACV om volledige sociale bijdragen te gaan innen op bepaalde aparte statuten, zoals studentenarbeid, maaltijd- en ecocheques, flexijobs, … Maar dit is de kar voor het paard spannen. Want die systemen zijn net in het leven geroepen om iets te doen op het grootste probleem in onze arbeidsmarkt, namelijk dat we in België de hoogste loonlasten hebben, waar in verhouding het minste netto van overblijft. Zonder dat probleem, zouden er nooit maaltijdcheques uitgevonden zijn. En een laatste alarmbel ging af toen het pleidooi van levenslang leren al onmiddellijk werd omgezet in een verplichting voor de werkgever om opleiding aan te bieden. Een leercultuur is immers iets dat een gezamenlijke verantwoordelijkheid inhoudt, ook van de werknemer. De werkgelegenheidsconferentie heeft op zijn minst dus een aantal debatten scherp gezet. Nu komt het erop aan er aan te werken. Aan UNIZO zal het niet liggen. Binnen twee weken zullen we onze startboodschap er volledig aan wijden. De ministers van Werk zullen erbij zijn, dus ze zullen inspiratie genoeg meekrijgen.

Danny

3 september 2021

Nu minister Lalieux haar pensioenplan heeft ‘gedropt’: “Graag snel overleg”

Minister van Pensioenen, Karine Lalieux, heeft vandaag een voorstel tot pensioenhervorming gedropt.  En “gedropt” is het juiste woord.  Zelfs de andere leden van de regering, en de sociale partners, zijn niet betrokken bij dit voorstel.  Positief is wel dat het dringende en noodzakelijke debat over de pensioenhervormingen hiermee uit de startblokken schiet.  Het is onmogelijk om een inschatting te maken van de voorstellen van Lalieux zonder ze reeds bestudeerd te kunnen hebben.  Maar op basis van de beschikbare informatie noteren we bij UNIZO alvast vier inzichten.

  1. Dé uitdaging op lange termijn is de betaalbaarheid van de pensioenen. Door de vergrijzing van onze bevolking zullen er steeds meer gepensioneerden zijn in verhouding tot de werkende bevolking.   In ons “repartitiestelsel” betalen de werkenden de pensioenen van vorige generatie(s).  Aangezien de groep gepensioneerden steeds groter wordt (en langer leeft) wordt deze factuur ook steeds zwaarder om dragen.  De pensioenhervorming is nodig om de factuur betaalbaar te maken.  We ontdekken echter voorlopig geen maatregelen bij de minister om hieraan tegemoet te komen. Het is nochtans het kernprobleem!
  2. De voorstellen om de vereiste loopbaan in te korten om vervroegd op pensioen te kunnen, komen allerminst tegemoet aan de krapte op de arbeidsmarkt: we moeten net streven naar meer volledige loopbanen in plaats van ze in te korten.
  3. Iedereen is ervan overtuigd dat we moeten komen tot een harmonisering van de pensioenstelsels. In welk statuut men ook werkt, iedereen zou dezelfde rechten moeten opbouwen bij een gelijk loon.  Een belangrijke stap was reeds dat zelfstandigen nu eenzelfde pensioenrecht opbouwen als werknemers, voor eenzelfde loon.  Maar we horen voorlopig niets over hoe ook het ambtenarenpensioen meer in overeenstemming zal worden gebracht met de twee andere takken.  We vernemen voorlopig ook niets over eventuele bedoelingen voor afwijkingen voor zware beroepen. UNIZO wenst hier geen sectorale afwijkingen.
  4. Positief is alvast dat de minister het akkoord van de sociale partners volgt en geen aanpassingen vraagt voor de (para)fiscale behandeling van de aanvullende pensioenen.

Voorlopig dus nog veel onduidelijkheid en desalniettemin al veel stof tot debat. Bij UNIZO zijn wij alvast vragende partij om als constructieve partner mee in de pensioencommissie rond de tafel te schuiven. 

Danny Van Assche
Gedelegeerd bestuurder UNIZO

Bezorg me jouw mening over de pensioenen

2 september 2021

Losbarsting van debatten

Twee september. Traditioneel de dag dat alles opnieuw op volle toeren draait, en dat het lijkt alsof de vakantie al ver verleden tijd is. In de Wetstraat is dit duidelijk het geval. De debatten barsten los. Deze week gaat het (plots) over de pensioenen. Waarom plots? We weten immers al langer dat de werkzaamheden om de pensioenen te hervormen voor dit najaar gepland staan. Toch is het wat plots, omdat Minister van Pensioenen Karine Lalieux in alle stilte heeft gewerkt aan haar voorstellen. Politici die in stilte hun dossiers voorbereiden, genieten in de meeste gevallen mijn voorkeur. Maar niet in dit geval.

Het gaat immers over de pensioenen, zowat de belangrijkste en omvangrijkste tak van de sociale zekerheid. En sociale zekerheid, dat is van ons, van de sociale partners. Het zijn de bijdragen van werknemers, werkgevers en zelfstandigen die de basis vormen van ons pensioenstelsel. Het zijn de sociale partners ook die de pensioeninstellingen beheren. Dus is het op zijn minst vreemd te noemen dat de minister met beleidsvoorstellen gaat komen, die nooit met de sociale partners werden voorbereid. De debatten worden daarom ook ineens op het scherp van de snee gevoerd: is het inderdaad niet nodig dat iemand een minimum aantal jaren effectief gewerkt moet hebben om van het (sterk verhoogde) minimumpensioen te kunnen genieten?

Daarnaast wordt er opnieuw gepleit om de fiscale regeling van het aanvullend pensioen (de zogenaamde “tweede pijler”) aan te passen. Maar is dat dan geen contractbreuk ten aanzien van al die mensen die al jaren bijdragen voor die tweede pijler, bovendien op aandringen van de overheid en de sociale partners? En hebben de sociale partners niet net een akkoord gesloten waarin we afspreken niet aan deze fiscale en parafiscale regeling te gaan prutsen?

En dan moeten de echte debatten nog gevoerd worden: over betaalbaarheid van onze pensioenen, over minimale loopbanen en hoe tot meer volledige loopbanen te komen, over de harmonisering van de drie stelsels van werknemers, zelfstandigen én ambtenaren, …? De manier waarop er nu al over het pensioendebat wordt geruzied, voorspelt weinig goeds. Maar dat dit zowat het belangrijkste probleempunt is dat dringend opgelost moet worden, dat is ook een feit.

Vandaar alvast mijn goede voornemens: we kijken vol belangstelling uit naar de beleidsvoorstellen. Maar we eisen wel als zelfstandigen- en werkgeversorganisatie onze rol in de ontwikkeling van het beleid op.
 
Danny

Bezorg me jouw mening

26 augustus

Neen aan onterechte steun, ja aan goede trouw ondernemers!

De zomer is traditioneel de tijd om batterijen op te laden om er daarna weer dubbel en dik tegenaan te gaan. Ik hoop dat dat voor jou het geval is geweest, en zoniet, hoop ik dat het is omdat je een druk en succesvol zomerseizoen achter de rug hebt voor je onderneming. 

Bij deze eerste nieuwsbrief van het nieuwe werkjaar is het al ineens even schrikken bij de koffie. “Vlaamse regering jaagt nog jaren op coronafraudeurs”, kopt De Standaard.  Al meer dan 10.000 dossiers werden teruggeëist voor bijna 83 miljoen euro. Op zich is er geen probleem met dit bericht, maar men zou het wel als een probleem kunnen lezen. Daarom wil ik er graag enkele bedenkingen bij maken.

Bedenking 1: het is niet meer dan normaal dat onterecht uitgekeerde steun die frauduleus werd aangevraagd, door de Vlaamse regering wordt teruggeëist

Meer nog, de regering moet dit doen. Deze steun is broodnodig geweest om heel wat ondernemingen door de crisis te loodsen. We kunnen vaststellen dat de economische impact van de hele crisis voorlopig binnen de perken blijft, en dat is te danken aan de belangrijke inspanningen die de Vlaamse, Brusselse, Waalse en federale regeringen hebben gedaan. Zonder deze steun zou het economisch kerkhof veel groter zijn en zouden heel wat zelfstandige ondernemers nog veel dieper in de put zitten dan nu al het geval is. Dus het belang van de steun is enorm. Dat blijkt ook nog eens door de problemen die die ondernemers hebben die sinds juli uitgesloten worden van verdere Vlaamse steun, maar nog altijd zwaar geïmpacteerd worden. De reissector, de taxi’s, de autobusbedrijven bloeden nog hevig, maar mogen niet (meer) langs de dokter gaan. Opnieuw bewijst het het belang van de steunmaatregelen. Maar deze enorme steun moet ook betaald worden. En laat ons wel wezen, het zal opnieuw de economie zijn, en dus de ondernemers, die de middelen zullen voortbrengen om de kosten te dragen. Conclusie: het is niet meer dan normaal dat onterechte steun wordt terugeëist.

Bedenking 2: let op voor de wet van de grote getallen 

Meer dan 10.000 dossiers voor bijna 83 miljoen euro.  Het lijken enorme bedragen, en het zal ongetwijfeld nog verder aangroeien. Maar het gaat in totaal wel over 580.000 dossiers voor 2,4 miljard euro. Voorlopig  gaat het dus over 1,7% van de dossiers en 3,5% van de bedragen die niet in orde blijken te zijn.  het doet me wat denken over de onheilspellende berichten over dubbel gevaccineerde mensen die toch besmet raken. Begin augustus waren dat er 12000, maar op zes miljoen mensen is dat een schamele 2 promille. Dus laat ons opletten met grote getallen.

Bedenking 3: de Vlaamse regering gaat de sommen niet alleen terugeisen en administratieve kosten aanrekenen, ze gaat de frauderende aanvragers ook vijf jaar de toegang ontzeggen tot elke Vlaamse steunmaatregel

Op zich lijkt dit niet onbillijk: wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten (excusez le mot). Maar ook hier vragen we enige nuance. De regels om de steun aan te vragen waren niet altijd even duidelijk. Zeker wanneer we naar de beginperiode van de crisis kijken, was het zelfs niet duidelijk wie moest sluiten en wie open mocht blijven, laat staan wie er in aanmerking kwam voor welke steun. Dus heel wat aanvragen waren misschien niet helemaal terecht, maar zijn daarom niet fraudeleus. Dus geen probleem om fraudeurs aan te pakken die doelbewust cijfers vervalst hebben om in aanmerking te komen, maar straf ondernemers die te goeder trouw waren, niet meer dan nodig.

Bedenking 4: Minister Crevits oordeelt dat de administratieve vereenvoudiging misschien té ver is doorgeslagen

Door de aanvraag zo eenvoudig te maken, blijken er heel wat fraudegevallen te zijn. Wel hier wijs ik graag naar de bovenstaande bedenkingen. Indien de fraude achteraf vlot kan opgespoord en bestraft worden, en dat op een correcte wijze, dan is dit duizend keer meer te verkiezen dan een administratieve mallemolen opzetten die ondernemers al ontmoedigt om er maar aan te beginnen.

Conclusie is dus dat het goed is dat de Vlaamse regering – in ons aller belang – onterechte steun terugvordert, maar laat het duidelijk zijn dat dit op geen enkele manier afbreuk doet aan het nut en de noodzaak van deze steunmaatregelen. Zoals steeds ligt de waarheid dus ergens in het midden.

Danny

Welke steunmaatregelen zijn er op dit moment nog voor jou als ondernemer?

16 juli 2021

Loon naar werken

UNIZO heeft de goede gewoonte om bij elke verkiezing bij onze ondernemers te peilen naar de grootste uitdagingen waarop ze botsen.  Elke keer opnieuw prijken de fiscale en parafiscale lasten bovenaan.  Wij, Belgen, zijn het ondertussen gewoon geworden.  Maar daarmee is het probleem niet opgelost.  Dé uitdaging van de komende maanden en jaren zal immers voor elke werkgever worden om goed personeel te vinden om het werk gedaan te krijgen.  Ondernemers melden ons bovendien dat ze helemaal de instrumenten niet hebben om gemotiveerd personeel te belonen.  We kunnen dus ondertussen spreken over “hét Belgische probleem”, of zeg maar “de Belgische ziekte”.

Waarover gaat het?  Kort samengevat: een Belgische werknemer houdt gemiddeld 51% over van wat zijn werkgever aan totale kost voor hem of haar moet betalen.  Van het bruto-loon houdt die gemiddelde werknemer 66% over, wat de laagste score van Europa is.  In Nederland en zelfs in Frankrijk komt 77% van het bruto-loon op de rekening, in Duitsland nog 70%.  In welk Europees land je ook bent, een loonsverhoging levert in élk land een pak méér op dan in België.  Hoe komt dat?  We betalen nog heel wat sociale bijdragen, maar die werden door de vorige Taksshift al aangepakt.  Maar we hebben ook nog eens de meest progressieve personenbelasting van Europa.  Vanaf een jaarinkomen van 41.360 euro word je bij ons al aan het hoogste tarief van 50% belast, dat is nergens anders zo. En daar ligt de basis van ons probleem.Vorige week nog kondigden de vakbonden grote acties aan tegen de zogenaamde loonwet.  De loonwet bepaalt hoeveel de lonen de komende twee jaar mogen stijgen en waakt erover dat ze niet meer stijgen dan in onze buurlanden.  Wel, mijn conclusie is dat de vakbonden zich van wet vergissen, om aan te vallen.  De loonwet is het probleem niet, maar wel het feit dat je in ons land van loonstijgingen amper iets over houdt.  En daar wil UNIZO iets aan doen.  Kan dat?  Jazeker.  dat kan door de personenbelasting aan te passen zodat de lage en de midden-lonen meer overhouden.  Dat kan door mensen flexibeler te laten werken, in afspraak met hun werkgever en hen zelf te laten bepalen of ze meer willen werken of niet.  Dat kan door ervoor te zorgen dat gaan werken meer oplevert dan niet gaan werken.

We staan voor een (hopelijk deugddoende) vakantie in politiek Brussel.  Maar we zorgen alvast voor veel stof om over na te denken.

Danny

8 juli 2021

Eindmeet in zicht, maar laat onze bedrijven nu niet in de steek

De afgelopen weken konden we ons optrekken aan positief nieuws. België is zowat de vaccinatiekampioen van Europa. De Nationale Bank verwacht een sterkere groei in de komende kwartalen dan aanvankelijk gedacht. Voorlopig valt het mee met tewerkstellingscijfers en faillissementen. Het is goed goed nieuws te krijgen. Maar het is beter ons er ook niet door in slaap te laten wiegen. En dat lijkt de Vlaamse regering wel van plan te zijn. Het is niet omdat er heel wat redenen zijn om de nabije toekomst positief tegemoet te zien, dat er geen problemen meer zouden zijn. Ondanks de stevige relance waarin we zittten, zijn er jammer genoeg nog altijd bedrijven die met de handrem op moeten werken. En het ergste is bovendien dat het net bedrijven zijn die eigenlijk al sinds de eerste lockdown in maart 2020 getroffen werden en sindsdien een strijd op leven en dood voeren.

In de laatste enquête van de Nationale Bank blijkt dat in de reissector nog steeds 73% van de bedrijven een omzetverlies van meer dan 50% lijden. In de eventsector (van cultuur over festivals tot beurzen en grote feesten) is het niet beter: 69% van de bedrijven haalt niet de helft van de normale omzet. Nog steeds heeft bijna de helft van de bedrijven uit het personenvervoer (taxi’s en autocars) eenzelfde probleem. En we weten dat ook de horeca nog steeds niet voluit kan werken. Maar toch overweegt de Vlaamse regering om het Vlaams Beschermingsmechanisme vanaf nu stop te zetten. Dit zou onverantwoord zijn en bovendien onbegrijpelijk. Ondernemers willen niet liever dan zo snel mogelijk zonder enige steun te kunnen ondernemen. Maar als de problemen die we al meer dan een jaar meemaken voor deze sectoren nog steeds niet opgelost zijn, dan moeten ze (nog even) op deze houvast kunnen rekenen. De federale regering besliste dit trouwens eerder al. Moet de steun dan ten eeuwigen dagen voor iedereen blijven? Nee, absoluut niet! Maar laat deze laatste bedrijven in de laatste rechte lijn ook niet in de steek.

Danny

Welkom in het Rijk der Relance

Het is zover!  We hebben er een jaar naar verwezen en verlangd.  Sommigen hebben er al van geproefd, maar nu komt het voor bijna (!) alle ondernemers binnen handbereik: het Rijk der Vrijheid brengt ook het Rijk der Relance met zich mee.  Met de Vlaamse sociale partners maakten we de analyse al op het einde van de eerste maand van lockdown in maart 2020: we moesten eerst beleid voeren om door de economische en gezondheidscrisis te raken om vervolgens in een relancebeleid over te gaan.  Niemand had toen durven denken dat de relance nog een jaar op zich zou laten wachten. 

Maar nu is hij er echt.  En hoe!  Sinds begin juni de handrem in de meeste nog gesloten sectoren stilaan gelost werd, is zowel het consumenten- als het ondernemersvertrouwen pijlsnel de hoogte in gegaan.  De UNIZO-KMO-barometer staat op het hoogste niveau sinds 2018.  Jawel, geen typfout: 2018.  Consumenten hebben vorig jaar een record bij elkaar gespaard en staan te popelen om uit te geven.  Mode Unie hoopt – voor de eerste keer in drie seizoenen – op een schitterende solden-omzet.  De Nationale Bank spreekt deze zomer over een groeiritme van 10% per jaar.  Dat hebben we in geen dertig jaar meer meegemaakt.  En dat terwijl het relancebeleid vanuit de federale, de Vlaamse en de Brusselse overheden nog goed en wel op dreef moet komen.  De Europese Unie kent België een slordige 6,5 miljard euro toe voor ons “Restore and resilience-plan” en de Vlaamse regering zet haar plan “Vlaamse Veerkracht” in volle vooruit.  De komende maanden en jaren gaan deze miljarden geïnvesteerd worden in openbare werken, digitalisering, elektrificatie van onze mobiliteit, opleiding en vorming, circulaire economie en meer van dat.  Wordt 2021 misschien zelfs ooit als het jaar van de ommekeer bekeken?

Dat zal nog van een heel aantal zaken afhangen.  Want hoewel het er steeds beter uitziet, zijn we er nog niet.  Tene eerste is de handrem jammer genoeg nog niet volledig afgezet.  Zolang er niet gedanst mag worden, zijn er geen trouwfeesten mogelijk of geen discotheken.  Het toerisme herstelt mondjesmaat, al naargelang de duidelijkheid over coronapaspoorten en PCR-tests.  En van toerisme hangt dan weer veel af, zoals personenvervoer, shopping en horeca.  Onze cultuur en events starten aarzelend op maar moeten nog afwachten om alle sluizen open te trekken, en ook daar – weten we ondertussen – zit een heel weefsel van betrokken bedrijven aan vast.  De retail hoopt op goede solden, maar het is met een zekere wanhoop.  Want het water staat er aan de lippen.  Dus niet echt verwonderlijk dan dat de UNIZO-welzijnsmeting bij ondernemers aangeeft dat het stressniveau bij onze ondernemers sinds Corona niét gedaald is, maar verder gestegen.  Er is minder financiële onzekerheid bij ondernemers, maar des te meer stress over hoe alles georganiseerd moet worden, of het geschikte personeel er is, de noodzakelijke grondstoffen en materialen, … 

De relance staat dus voor de deur, maar we moeten er samen voor zorgen dat ze ook slaagt. Daarom nodigt UNIZO volgende maandag staatssecretaris Thomas Dermine uit om met jullie als ondernemers in gesprek te gaan over de relance.  Hoe kunnen we er een succes van maken, waarop we de komende jaren kunnen teren. 

Nog niet ingeschreven?  Doe het dan hier!

Danny

24 juni 2021

Danny Van Assche: De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. Britse wol en Vlaamse stenen

Soms vraagt een mens zich af waarmee de pers ons bezig hield, toen er nog geen corona was. Vandaag weten we dat weer een beetje. We worden er immers aan herinnerd dat exact vijf jaar geleden de Britten – in een vlaag van zinsverbijstering – kozen voor een Brexit, een uittrede van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie. Vooral voor onze Vlaamse bedrijven was dit een regelrechte shock. Vlaanderen is van ouds één van de belangrijkste handelspartners van “Engeland”. Al in de Middeleeuwen floreerde de Vlaamse lakenhandel met Britse wol. En onze collega’s van de Federation of Small Businesses (FSB) leerden ons dat de Tower in Londen gebouwd is met Vlaamse stenen. Maar ook vandaag zijn de handelsrelaties erg hecht. Zo hecht dat Vlaanderen een even belangrijke handelspartner is voor het VK als het veel grotere en even nabije Frankrijk, bijvoorbeeld.

Vijf jaar na datum kunnen we ons voor het eerst de vraag stellen of de onheilstijdingen terecht waren. Het is nog steeds moeilijk dit precies te beoordelen. De eigenlijke Brexit startte pas zes maanden geleden op 1 januari 2021, en de cijfers zijn moeilijk vergelijkbaar in volle corona-pandemie. Maar dat het ons en de Britten geen goed gedaan heeft, dat is al wel heel duidelijk. Flanders Investment & Trade geeft aan dat de Vlaamse export naar het VK in januari 2021 20% lager ligt dan een jaar eerder, en zelfs een derde lager dan in december 2020. Omgekeerd viel de Britse import naar ons zowaar met de helft terug. Zelfs met het uitzuiveren van coronacijfers, zijn dit dramatische resultaten.

Via de UNIZO Ondernemerslijn komen we ook te weten waar de problemen zowat liggen. Zo hebben heel wat KMO’s problemen met de oorsprongscertificaten en de BTW-regeling. Zolang je binnen de EU handel drijft, is daar weinig probleem mee. Maar eens daarbuiten wordt het een pak moeilijker. En het VK ligt nu plots buiten de EU. Dus vele ondernemers zijn niet gewend aan deze procedures, en al zeker niet wanneer er via een omweg van een ander land wordt gehandeld. Bijzonder lastig is alles wat te maken heeft met de veterinaire controles voor voeding, planten en dieren. Binnen Europa erkennen we elkaars controlediensten. Maar de Britten aanvaarden de controles van het FAVV niet langer, en vice versa. Dat is toch allemaal pure administratie, zal u zeggen. Dat klopt, maar deze achterwege laten, betekent elkaars regels aanvaarden, en dat is nu net de reden waarom de Britten eruit wilden. En ook in coronatijden houdt de miserie niet op. Straks mogen Europeanen vrij in de Unie rondreizen mits (onder meer) een vaccinatiepaspoort. De Britten zullen toch in quarantaine moeten, ondanks het feit dat ook zij met de ons bekende vaccins werden ingeënt. Dus Brugge en Flanders Fields zullen het nog even zonder Britten moeten stellen.

We trekken hier twee conclusies uit. Ten eerste geeft dit toch maar weer het belang van de Europese Unie aan. Al te vaak is “Brussel” kop van jut en lijkt er niets vlot te lukken. Maar we mogen niet vergeten dat de basis van de Unie de ééngemaakte markt is en die werkt maar al te goed. Wanneer we sakkeren op Europa heeft dat meestal trouwens te maken met een “onmachtige” Unie, omdat de lidstaten geen invloed willen afgeven. Een tweede conclusie is dat we met UNIZO en FIT meer dan ooit klaar moeten staan om ondernemers te helpen met export en import buiten de Unie. Weten hoe je handel drijft met het VK, leert je ook handel drijven met de rest van de wereld. Bij FIT kan je alvast terecht op brexitready.be en via unizo.be/brexit geven we ook alle nodige info mee. Maar we gaan meer doen. UNIZO zal in de komende maanden investeren in het versterken van de ondersteuning voor handel met het VK. We sloten daarvoor onder meer ook een samenwerkingsakkoord af met de Britse collega’s van FSB. Vanuit VLAIO en FIT kregen we ook de opdracht om dit concreet te maken voor alle ondernemers. We ijveren voor het oplossen van administratieve en btw-problemen. Laat ons er naar streven dat binnen enkele jaren niet alleen de impact van corona achter de rug is, maar ook van Brexit. Als we het ene kunnen, kan het andere zo moeilijk niet zijn.

Danny

17 juni 2021

Danny Van Assche: De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. Terecht groen licht

Voel je het ook vandaag? Er hangt iets in de lucht, en het is geen fijn stof (enfin, dat ook). Het is een “vibe”, een golf van optimisme. En we moeten het niet ver zoeken. De Belgen spelen straks hun tweede match en we gaan er allemaal (hopelijk terecht) van uit dat we gaan winnen (let op de “we”).  Iedereen wordt er vanzelf vrolijk van.  Maar het is nog meer dan dat. Gisteren ging ik lunchen op een zonnig terras en ik hoorde twee mensen elkaar begroeten met de vraag: “Mag ik je een kus geven?”. Nee, mag nog niet, maar het voelt aan dat het niet lang meer duurt.  De vaccinatiecampagne loopt als een trein én doet wat ze moet doen. De besmettingscijfers gaan in duikvlucht en de druk op de ziekenhuizen neemt zienderogen af. Het was dus de juiste beslissing om vanaf 9 juni zowat alle sectoren groen licht te geven. Het gaat goed en het gaat steeds beter.

Ook economisch trouwens. De Nationale Bank stelde deze week de vooruitzichten in positieve zin bij. De economische relance kan in alle hevigheid losbarsten. We horen de reacties ook vanuit vele ondernemers: ja, het is vaak nog erg moeilijk, maar het plezier om weer bezig te mogen zijn zorgt voor extra energie. Ursula von der Leyen komt volgende woensdag in hoogst eigen persoon het Belgische herstelplan bevestigen, waardoor er 5,9 miljard euro vrijkomt om in onze economie te investeren: in infrastructuur, in digitalisering, in opleiding, in circulaire economie, … We gaan er binnenkort vanuit UNIZO ook rechtstreeks met staatsecretaris voor Relance, Thomas Derminne, over in gesprek om ook de kmo’s maximaal in deze relance in te schakelen. De beste manier om bedrijven opnieuw te laten floreren, is om ze gewoon hun werk te laten doen. 

Er hangt dus positivisme in de lucht en dat is terecht. Morgen kan het Overlegcomité de handrem voor verschillende sectoren nog wat meer lossen. Nu de vaccins aanslaan, mag het leven en de economie ook weer vrijgelaten worden. En ja, we zullen dan zeer snel weer geconfronteerd worden met onze oude problemen: mobiliteitsknopen, krapte op de arbeidsmarkt, fiscale lasten, administratieve rompslomp, … Allemaal waar en we gaan ze aanpakken ook. Maar vandaag gaan we gewoon even blij zijn. Omdat het mag. En omdat de Belgen gaan winnen.

 

10 juni 2021

Een akkoord dat er mag zijn

Niemand zou er geld op hebben ingezet maar afgelopen maandagnacht zijn we er als werkgevers en vakbonden dan toch in geslaagd om over een aantal belangrijke zaken een akkoord te sluiten. Jullie kennen de details ondertussen. Het was de regering die – via een bemiddelingsvoorstel – de opdracht had gegeven een akkoord te sluiten over minimumlonen, tweede pijler, flexibiliteit en eindeloopbaan. En dat hebben we gedaan. Vanuit UNIZO reageerden we al bijzonder tevreden, en ook de andere werkgevers van VBO, Boerenbond en UCM reageerden positief. Opvallend is dat zelfs de vakbonden over een goed compromis spreken. Het is ooit anders geweest. Toch weerklinkt er ook heel wat kritiek. Vanuit politieke hoek (de linksen vinden het te rechts en de rechtsen te links) maar ook vanuit enkele mediagenieke professoren. Er worden een aantal verwijten gemaakt. De belangrijkste opmerkingen zijn dat dit akkoord mensen te weinig zou stimuleren om aan het werk te gaan en te blijven, dat het de noodzakelijke heropleving van de economie niet ondersteunt en dat het teveel zou kosten. Ik ga er graag en met veel goesting op in.


Is dit een akkoord om mensen in hun zetel te laten zitten?

Net niet! Twee jaar geleden werden we als sociale partners verketterd dat we uitstel gaven aan het verhogen van de leeftijdsgrens om op SWT (brugpensioen) te gaan. De vakbonden wilden dit graag opnieuw doen. We weten immers nog niet hoeveel herstructureringen er gaan volgen wanneer alle bedrijven terug op eigen kracht moeten werken. Maar dit is niet gebeurd. Integendeel. Op 1 juli zullen de meeste SWT-stelsels pas vanaf 60 jaar toegankelijk worden in plaats van op 59 jaar. SWT bij herstructureringen wilden de vakbonden op 58 jaar brengen, maar het blijft mooi op 60 jaar. En ja, vanaf 55 jaar kunnen mensen niet alleen 4/5 gaan werken, maar eventueel ook halftijds. Het doel is net om ze langer op de arbeidsmarkt te houden. Maar er is nog een veel belangrijkere maatregel om mensen aan het werk te krijgen. Door de verhoging van de minimumlonen wordt het verschil met de werkloosheidsuitkering groter, en zal het veel meer lonen om aan het werk te gaan. Dit is duidelijk een activerend akkoord.

Een tweede kritiek is dat het akkoord geen oog heeft voor de relance...

Wel potverdorie! We voorzien dit én volgend jaar 120 vrijwillige overuren, waarop geen overloon, geen belasting, geen sociale bijdragen betaald hoeven te worden en waarvoor geen in haalrust moet worden gegeven. Daarnaast wordt het aantal klassieke overuren met fiscale korting opgedreven van 130 naar 180 overuren. Deze maatregelen zijn er net om bedrijven de gelegenheid te geven om zich helemaal in de relance te gooien, vaak met extra investeringen en werk, maar zonder dat er ook extra personeel voor handen is. Voor die bedrijven waar het moeilijk blijft, is er een eenvoudigere regeling voor tijdelijke werkloosheid voor bedienden gekomen, voor het ogenblik dat het systeem via overmacht niet meer verlengd zou worden. Dit akkoord is dus een relance-akkoord.

Het akkoord kost toch wel iets aan de regering?

Ja zeker, dat klopt. Maar het is de regering zelf die in haar bemiddelingsvoorstel al had aangegeven dat deze kosten mochten gemaakt woerden. Waarom?  Omdat ze noodzakelijk zijn. De verhoging van de minimumlonen vallen immers net daar waar de hardste klappen van de coronacrisis zijn gevallen. Het is toch vanzelfsprekend dat deze werkgevers niet in staat zijn om grote loonsverhogingen toe te staan. Daarom bekwamen we een zo goed als volledige compensatie van deze verhogingen van het minimumloon. De eerste stap is trouwens minder groot dan sommigen denken, omdat we van drie minima (op 18 jaar, op 19 jaar en op 20 jaar) naar slechts één minimumloon gaan. Er is dus een kostenplaatje voor de regering, maar deze kosten waren voorzien én zijn noodzakelijk om geen jobs te vernietigen.

Het is dus een echt goed akkoord dat afgelopen maandag is gesloten!

De klap op de vuurpijl is trouwens dat nu ook het loonakkoord uitgevoerd wordt zoals afgesproken, namelijk met maximum 0,4% loonstijging en een eventuele coronacheque waar het toch goed is gegaan vorige jaar. Sinds gisteren is het Zomerplan in werking getreden en zijn de meeste ondernemingen open gegaan, wel met dit akkoord kunnen we echt beginnen aan de heropleving van onze economie. Veel succes!

Danny

Lees wat het akkoord voor jou betekent

3 juni 2021

Mijlpaal!

Dit is een ronduit historisch moment. Een mijlpaal! Dit is zowat hét hoogtepunt in de recente geschiedenis van de zelfstandigenpensioenen. Nu vandaag ook de plenaire vergadering in de Kamer haar zegen gaf voor de afschaffing van de zogenaamde 'correctiecoëfficiënt', komt er een einde aan een instrument dat zelfstandigen al sinds 1984 eenzelfde wettelijk pensioen ontzegde als werknemers met hetzelfde inkomen. Terwijl zelfstandigen tot nog toe vrede moesten nemen met 69% van het pensioenbedrag dat werknemers met hetzelfde inkomen kregen, zullen ze voortaan exact dezelfde pensioenrechten opbouwen.

UNIZO vecht al decennialang tegen deze discriminatie. De gelijkschakeling stond al in het regeerakkoord en kmo-minister Clarinval heeft namens de bestuursploeg ook woord gehouden. Voor ons is dit een absolute hoogdag!

Dat 'hoogdag'-gevoel wordt overigens ook gedeeld door mijn voorgangers als gedelegeerd bestuurder, die in de afgelopen bijna 40 jaar strijd voor de verbetering van het zelfstandigenpensioen (als onderdeel van een beter sociaal statuut) mee aan de weg timmerden.   

  • Karel Van Eetvelt was gedelegeerd bestuurder van UNIZO tot 2017: "Meermaals brak ik een lans voor een evenwaardig pensioen voor alle zelfstandigen aan dat van werknemers. Vandaag is het zover. Zelfstandigen doen meer dan hun bijdrage aan ons sociaal vangnet."
  • Kris Peeters was gedelegeerd bestuurder van UNIZO tot 2004: "Decennia lang was het bereiken van de pensioenleeftijd voor veel zelfstandigen geen 'happy' gebeuren. Ze ontvingen een pensioentje waar ze niet konden van leven. We hebben met succes gevochten om dit onrecht ongedaan te maken."
  • Jan Steverlynck was gedelegeerd bestuurder van UNIZO tot 1999: "Deze realisatie staat symbool voor de waardering van de samenleving voor de zelfstandige ondernemers. Een gelijk pensioen dat we door jarenlange inspanningen hebben afgedwongen."
  • Petrus Thys was secretaris-generaal van UNIZO (toen NCMV) tot 1991: "Ik ben blij en trots om te zien hoe we door volgehouden lobbywerk, over de decennia heen en vaak met kleine stapjes, tot deze mijlpaal zijn gekomen. Ik mocht zelf bijvoorbeeld nog meewerken aan de uitrol van een plan om stapsgewijze het minimumpensioen van de zelfstandigen op te trekken. En kijk eens waar we vandaag staan. Fantastisch.”

Alles weten over het gelijk pensioen voor zelfstandigen

27 mei 2021

Rouwverlof

Gisterenavond laat viel er plots een opmerkelijk nieuwsbericht in het oog, ondanks de concurrentie van de vaccinatiecampagnes of de klopjacht met gekke steunbetogingen: in de Kamercommissie Sociale Zaken was het wetsvoorstel aangenomen om het aantal dagen rouwverlof bij het overlijden van een naast familielid (partner, kind) op te trekken van drie dagen naar tien dagen “klein verlet”. Wanneer de plenaire vergadering van de Kamer zich er binnen een tweetal weken ook positief over uitspreekt, is dit dus de nieuwe regel. Voor ons kwam dit niet onverwacht. UNIZO was eerder al in de commissie met ons standpunt gehoord, maar het was toen al duidelijk dat de volksvertegenwoordigers overtuigd waren in hun voornemen.  

Geef toe, het is een delicaat onderwerp. Uiteraard is het verlies van een partner of een kind één van de meest beklijvende gebeurtenissen die een mens in zijn leven kan meemaken. Zo’n verlies verwerken, vergt tijd. Hoeveel tijd? Dat hangt van persoon tot persoon af, ook hoe je dit doet trouwens. Sommigen hebben er rust voor nodig, anderen dan weer net niet. Maar dat je dit proces niet op drie dagen verwerkt, ja, dat weten we allemaal. Het vreemde is echter dat daarvoor het “rouwverlof” ook niet bedoeld is. Het gaat om een “klein verlet”, dat betekent de tijd die je nodig hebt om zaken te regelen. Want dat komt er ook nog eens bij, tijdens dat grote verdriet. Deze drie dagen zijn bedoeld om dingen geregeld te krijgen, niet om de rouw achter de rug te hebben. In heel wat sectoren heeft men de drie dagen klein verlet trouwens al licht uitgebreid tot vier of vijf dagen. Vanuit UNIZO bevroegen we ook onze werkgevers en meer dan de helft van de werkgevers geeft aan dat collega’s die een partner of kind verliezen, meer dan het gewone rouwverlof afwezig mogen blijven, mét behoud van loon. De andere helft staat dit ook vlot toe, maar dan als verlof zonder wedde. En die mensen die het echt ongelofelijk zwaar hebben, wel die blijven meestal langer thuis op doktersvoorschrift.

Op zich zal de tien dagen “klein verlet” in de praktijk dus niet zo heel veel veranderen. Vele sectoren gaan al verder dan drie dagen, en als de dokter extra rust voorschrijft, is het – in vele gevallen – de eerste maand ook op kosten van de werkgever. Toch hebben we vanuit UNIZO enkele bedenkingen bij dit parlementaire initiatief, en dit om verschillende redenen. De eerste is dat dit een onderdeel is van een groter plaatje. Er valt misschien iets te zeggen voor een uitgebreider rouwverlof, maar evenzeer voor meer dagen vaderschap, of pleegzorg, of zorg voor een ziek familielid, of bijscholing, of… We kennen in België al een bijzonder uitgebreid arsenaal aan verlofstelsels, tijdskredieten en loopbaanonderbrekingen. En er komt altijd bij; nooit gaat er iets weg. En altijd is er wel een goede reden om weer eens een verlofstelsel uit te breiden. Vanuit werkgeverskant vragen we al langer dat alle verlofstelsels eens tegen het licht gehouden moeten worden. Het staat trouwens in het regeerakkoord van de Vivaldi-coalitie om dit te doen. Waarom dan nog even snel via het parlement een extra regeling toevoegen? Ah, zeggen de parlementsleden, als we op de sociale partners moeten wachten, duurt het nog eens 15 jaar. Dit klopt niet: voor het klein verlet voor vaccinatie was op een week tijd een consensus gevonden. Dus we betreuren dat het parlement weer een stukje bijbouwt bij een huis dat we dringend moeten renoveren. Uiteraard wordt het extra verlof ook op kosten van de werkgever geschoven, terwijl de extra zeven dagen (zoals bij het vaderschapsverlof) ook door de sociale zekerheid gedragen hadden kunnen worden.

Er is echter nog een tweede reden waarom we dit niet zo’n goed voorstel vinden. Klein verlet is niet bedoeld om rouw op te vangen. Ook na tien dagen is het leed niet gelenigd. Veel belangrijker is hoe we op de werkvloer omgaan met onze collega’s die zo’n verlies te verwerken hebben. Als mensen met elkaar omgaan helpt meer dan een administratieve maatregel. En dit gebeurt het best in de KMO’s, waar mensen dicht bij elkaar staan.

Conclusie: in de praktijk wijzigt er niet noodzakelijk heel veel, maar dit had op een heel andere manier aangepakt moeten worden, in een groter geheel. Het is er nog niet te laat voor. Aan ons, sociale partners, om de taak op te nemen.

Danny

20 mei 2021

We did it!

Zelfstandig ondernemer worden is een grote sprong. Je gaat voor je droom, je passie. Je wordt je eigen baas en neemt zelf je beslissingen. Je bouwt aan je eigen project. Maar je neemt er ook alle risico’s bij. Hoe goed je ook voorbereid bent, de stap naar het ondernemerschap is altijd wat een sprong in het ongewisse. En weet je wat ondernemers-in-spe het meest doet twijfelen om de sprong uiteindelijk te wagen? De minder goede sociale bescherming van de zelfstandige. Bijna een derde van de ondernemers geeft aan getwijfeld te hebben over zelfstandig worden door het sociaal statuut. En hoeveel er uiteindelijk hierdoor besloten hebben géén zelfstandige te worden, daar hebben we het raden naar.

Nochtans is het stelsel de afgelopen decennia fors verbeterd. Denk maar aan de verzekering voor de kleine risico’s in de ziekteverzekering of het overbruggingsrecht, dat het afgelopen jaar in de kijker kwam te staan. Het sociaal statuut van de zelfstandige hoeft zelfs niet gelijk te zijn aan dat van de werknemer. Het is immers een ander stelsel, dat op een andere manier wordt gefinancierd en dat rekening houdt met het specifieke karakter van het ondernemerschap. Maar wat voor ons steeds onaanvaardbaar is geweest, is het feit dat een zelfstandige voor een zelfde aangegeven inkomen als een werknemer, maar 60% kreeg van zijn pensioen. Ze noemden dit de “correctiecoëfficiënt”. Omdat de zelfstandige minder bijdroeg, werd zijn pensioen “gecorrigeerd”. Maar die vlieger gaat al lang niet meer op. Binnen het werknemersstelsel werden immers allerhande kortingen en lastenverlagingen doorgevoerd, veel meer gelijkstellingen (van niet gewerkte periodes) doorgevoerd en is het stelsel gewoon ruimer. Minder pensioen voor een gelijk inkomen is dus gewoon onrechtvaardig.

UNIZO heeft in de afgelopen jaren al heel wat kleine stappen kunnen zetten om het zelfstandigenpensioen eerlijker te maken. Zo werd op zijn minst het minimumpensioen gelijkgeschakeld met dat van de werknemers. En de middelen voor de aanpassingen van sociale uitkeringen werden in het zelfstandigenstelsel gebruikt om de kloof wat te dichten. Maar het bleven kleine stapjes.

Het regeerakkoord van de regering De Croo is dan ook niet minder dan een historisch keerpunt. Het kondigt de afschaffing aan van die vermaledijde correctiecoëfficiënt. Dat betekent niet meer of minder dat vanaf nu de pensioenopbouw van een zelfstandige voor een gelijk inkomen op een gelijke manier gebeurt als voor een werknemer. Een regeerakkoord is één ding, het uitvoeren een ander. Wel, sneller dan gedacht is het zover. Vorige week liet federaal minister van Pensioenen Karine Lalieux een eerste deel goedkeuren in de commissie Sociale Zaken van de Kamer. Gisteren was het de beurt aan federaal minister van Zelfstandigen David Clarinval om de afschaffing van de correctiecoëfficiënt effectief door te voeren. Niets staat nu nog in de weg om binnen een tweetal weken in de ganse Kamer deze hervorming van het zelfstandigenpensioen goed te keuren. En daar zijn wij vanuit UNIZO bijzonder blij mee. Is het sociaal statuut nu perfect? Nee, zeker nog niet. Maar één van de belangrijkste obstakels om mensen te laten ondernemen, is wel opgelost.

Als ik u een goede tip mag geven. Ga dit vieren! Want het is iets om te vieren. En we hebben geluk. Want binnen twee weken is de ganse horeca weer open en mogen we feestjes doen. U hebt alvast al een goede reden.

Danny

11 mei 2021

De relance kan nu echt van start gaan!

Beste ondernemer,

we zien licht aan het eind van de tunnel branden, nu er effectief een gedetailleerd exitplan op tafel ligt met concrete data voor een reeks belangrijke extra versoepelingen tijdens de komende maanden. Met uitzicht op een volledige heropstart van onze economie tegen 1 september. We hebben hier hard op aangedrongen, zeker nu de vaccinatiecampagne op volle toeren draait. Fitnesscentra, eventbedrijven, markten, kermissen en braderijen, indoor horeca en recreatieactiviteiten... elke ondernemer krijgt nu een concrete heropstartdatum, zonder nodeloos verder uitstel. Ook de toeristische sector krijgt een perspectief door het coronapaspoort. Daarnaast zullen ook alle dienstverleners, zoals schoonheidsspecialisten, fotografen, cateraars... aan huis mogen komen.

Jullie kunnen zich opnieuw voorbereiden, plannen maken... Ook op langere termijn - een belangrijke UNIZO-eis - nu duidelijk is dat vanaf 1 september opnieuw alles mogelijk wordt. Beursorganisatoren, bedrijven uit de huwelijkssector... jullie kunnen zich nu volop toeleggen op de programmatie van dit najaar. Ondanks het zware weer waar je momenteel nog in zit, is dat toch een enorme opsteker. Iets om zich aan op te trekken.

Ook het uitzicht op geleidelijke terugkeermomenten voor telewerkers naar de werkvloer is voor UNIZO en veel ondernemers een opsteker. Erg belangrijk voor UNIZO is dat daarbij bijzondere aandacht gaat naar een werkbaar stappenplan voor kmo's.           

Uiteraard betekent de volledige heropstart van onze economie in september nog lang niet dat iedereen op dat ogenblik ook meteen uit de problemen is. Daarom moeten verschillende steunmaatregelen tot eind dit jaar worden verlengd. Goed nieuws in dat verband is dat er intussen vanuit de federale regering alvast een principiële goedkeuring kwam voor de verlenging van de waarborgregeling voor overbruggingskredieten aan kmo's. Maar dat geldt bijvoorbeeld nog niet voor de tijdelijke werkloosheid wegens overmacht en het Vlaams Beschermingsmechanisme en een aantal Brusselse maatregelen, waarvan we ook nadrukkelijk de verlenging hebben gevraagd.

Danny

Check hier het exitplan voor ondernemers

6 mei 2021

Eindelijk loonakkoord

Het was een uur of vijf deze ochtend, toen ik ontdekte dat de regering er vannacht in geslaagd was een loonakkoord tot stand te brengen. Het is te zeggen: een bemiddelingsvoorstel. Het begon vorige week donderdag toen de premier de sociale partners voor een allerlaatste keer bijeen riep om tot een akkoord te komen over de loonevolutie. Toen bleek dat dat definitief onmogelijk was. Sindsdien was de regering aan zet. Volgens de loonwet moet de regering nu een bemiddelingsvoorstel overmaken aan de sociale partners. Als dit ook niet tot een akkoord leidt, beslist de regering. En dat laatste zal het worden. Maar we kennen nu eindelijk de inhoud van die beslissing.

En die inhoud is eigenlijk vrij evenwichtig. Het belangrijkste is dat de lonen de komende twee jaar maximum 0,4% mogen stijgen boven de index. In de huidige crisistijden lijkt dit een vanzelfsprekendheid, maar dat was het dus niet. We kunnen nu zeker zijn dat de loonkost onder controle blijft tot we hopelijk tegen het einde van 2022 volledig door de crisis heen zijn. Wel voorziet de regering een “coronapremie” van maximum 500 euro die éénmalig door ondernemingen die goed presteerden in 2021 aan hun medewerkers gegeven mag worden. Het gaat weliswaar over een fors bedrag maar toch is het billijk. Vanuit de werkgevers gaven altijd aan dat er best wel “iets” mogelijk moest zijn in die bedrijven die het in 2020 goed hebben gedaan (en dat zijn er absoluut niet veel). Die mogelijkheid is er nu, maar alleen waar het goed ging.

Het loongedeelte van het nachtelijk overleg is dus billijk. Maar de regering vraagt de sociale partners ook over andere dossiers tot akkoorden te komen: over eindeloopbaan, over de tweede pijler, overuren, maar ook over het minimumloon. Dat ligt voor ons erg moeilijk: want de minimumlonen worden net in die sectoren betaald, die nu het meest onder de crisis hebben geleden. Maar ook hier is de tekst billijk. We worden gevraagd hierover te onderhandelen, voor de situatie nà de crisis en uit te spreiden over verschillende jaren. Bovendien is de regering bereid fiscale en parafiscale steun te leveren. Vanuit UNIZO vragen we dus erg voorzichtig te zijn om deze jobs niet te vernietigen, maar zijn we onder die voorwaarden wel bereid er over rond de tafel te komen.

Dat zal nu de volgende stap in de saga worden. Kunnen we als sociale partners aan tafel gaan over de “andere” dossiers. Wij zijn alvast bereid.  

Danny

Wat betekent het loonakkoord voor jou?

29 april 2021

Acute 1 mei koorts

Zaterdag is het 1 mei. Mag ik u een goede raad geven? Zet voor een dagje uw radio en TV af. Surf niet naar uw favoriete nieuwssite. En vooral: vermijd uit alle macht sociale media als Twitter of Instagram. Ga zaterdag fietsen of haal een picknick af en geniet van een mooie dag.

- "Het gaat niet mooi zijn wat de rode broeders aan onzin gaan uitkramen, na het mislukken van het loonoverleg eerder deze week." -

Het had nochtans anders kunnen zijn. De regering had ons een bruikbaar onderhandelingskader gegeven. Regel eerst de aanpassing van de uitkering en onderhandel dan een loonakkoord.  Maar we kregen de garantie dat bij mislukking, de regering de maximale loonnorm zou vastleggen op de ondertussen bekende 0,4%, bovenop de inflatie van geschat 2,8%. Zonder meer. Wat was onze opdracht? Kijk of er een extra éénmalige premie mogelijk is in bedrijven die het ondanks de crisis toch goed hebben gedaan. En daarnaast kon er ook over andere dossiers onderhandeld worden.

We hebben dit geprobeerd. Iedereen die zegt dat de werkgevers niets wilden toegeven, is een flagrante leugenaar. We wilden alleen geen blanco cheque tekenen. We stelden alleen dat we samen moesten bepalen waar die éénmalige premie kon toegekend worden (of met andere woorden: wat is een bedrijf dat het goed heeft gedaan?) én hoeveel die maximum kon bedragen. Op zich toch geen onaanvaardbare eisen? Blijkbaar wel. De vakbonden wilden wél een blanco cheque, waarbij in alle sectoren vrij bepaald kon worden waar hoeveel boven de loonnorm mocht toegekend worden. Nog steeds leven bepaalde syndicalisten in een droomwereld waarin er niets gebeurd is. Ze verwijzen naar eventuele voorspelde groei in de komende jaren, maar vergeten graag dat we vorig jaar 6,3% achteruit zijn geboerd. Dit is economisch niet meer of minder dan gevaarlijk te noemen.

- "Mag ik Marc Van Ranst en Erika Vlieghe oproepen snel maatregelen te nemen tegen de acute 1 mei koorts." -

De bal ligt nu dus opnieuw bij de regering en, geloof me, we hadden het liever zelf opgelost. De regering moet nu haar belofte nakomen: 0,4% zonder meer. Maar het spel zit al op de wagen. Socialisten pleiten plots voor verbod op dividenden en verhogen van het minimumloon. Groenen springen snel-snel op dezelfde tram. UNIZO eist hier zeer snel realiteitszin en verantwoordelijkheid. Bij dividenden gaat het over het verlonen van diegenen die risico hebben genomen. Mateke Conner zegt ferm: geen loonstijging ook geen dividend. Maar wie geen loonstijging krijgt, heeft nog altijd loon. Wat krijgt dan wie risico nam en geen dividend krijgt? En de grootste vergissing zou zijn om de minimumlonen te verhogen. Want die worden vooral betaald in die sectoren die tot nog toe het zwaarste zijn geraakt. Daar zou je dan geen verhoging van 0,4% doorvoeren, maar wel een ferme stijging van de minimumlonen met meerdere procenten? Gevolg: deze laaggeschoolde jobs verdwijnen. En wie is de grootste dupe van de historie? De zelfstandige ondernemers die nu al volgens de objectieve cijfers van de Nationale Bank het grootste inkomensverlies hebben geleden.

Mag ik Marc Van Ranst en Erika Vlieghe oproepen snel maatregelen te nemen tegen de acute 1 mei koorts. Want de schade die ze toebrengt, zal nog vele jaren meegedragen kunnen worden.  

Danny

 

 

22 april 2021

Nog werk aan de winkel!

Er was in stilte aan gewerkt, en gisteren kwam het er ook: een nieuw ondersteuningsplan voor die sectoren die nog steeds niet actief mogen zijn. Het vorige overlegcomité bracht slechts nieuws voor iedereen die op 1 mei opnieuw in gang wou schieten. Dat ging dan niet alleen over horeca, maar evenzeer over fitness, kermissen, attractieparken, kleine openlucht events, … Daarom was het nodig om een extra pakket maatregelen uit te werken voor deze – en andere – lang getroffen bedrijven. Het pakket mag er zijn: meer dan 835 miljoen euro. Een belangrijk deel gaat naar de zwaar geplaagde horeca, die kan rekenen op een verlaagd BTW-tarief en op een kwijtschelding van het vakantiegeld voor hun arbeiders. Maar het zijn niet alleen maatregelen voor de horeca.  Bijzonder interessant – en door UNIZO bepleit – is een RSZ-korting in het derde kwartaal om personeel uit tijdelijke werkloosheid te halen of extra personeel aan te werven. Hiermee kan het risico van de heropstart getemperd worden. Ook mogen studenten in die periode meer dan anders ingezet worden. Goede maatregelen dus.

"Elke ondernemer in gelijkaardige moeilijkheden, moet dezelfde steun krijgen!"

Maar UNIZO trekt toch ook aan de alarmbel. Er dreigen immers opnieuw “vergeten sectoren” op te duiken, dat wil zeggen sectoren die even zwaar lijden maar niet even zwaar gesteund worden. We begrijpen dus niet dat het vakantiegeld alleen voor arbeiders in de horeca wordt kwijtgescholden, en niet in de andere gesloten sectoren. Dat willen we absoluut rechtgezet zien. En we blijven ook aandringen op specifieke hulp voor de retail. Tijdens de paaspauze mochten zij alleen op afspraak werken, maar dat bleek niet aan te slaan bij de klanten. Daardoor misten ze echter wel heel wat ondersteuning terwijl de kosten van een derde gemist verkoopsseizoen op rij ondraaglijk worden. Dus nog werk aan de winkel!

Danny

1 april 2021

Van een vergiftigd Paasgeschenk gesproken…

Het venijn zit in de staart. En bij de coronacrisis beseffen we dat maar al te goed. Ieder moet zijn verantwoordelijkheid nemen. Dat beseffen we ook. Maar er zijn grenzen aan de waanzin. De afgelopen week is er zo met de voeten van ondernemers gespeeld dat het geen naam heeft. UNIZO eist hier oplossingen.

Wat is het probleem?

Een week geleden wordt aangekondigd dat er opnieuw een lockdown komt voor niet-essentiële winkels en contactberoepen. Een opdoffer van formaat. Een lichtpuntje was mogelijk dat winkels wel op afspraak mochten werken. Zo kon de impact van de sluiting gemilderd worden. UNIZO juichte deze mogelijkheid toe maar wel onder voorwaarden.

  1. Een eerste voorwaarde was dat winkelen op afspraak het ook moest mogelijk maken om niet langer alleen maar minstens met twee te kunnen winkelen. Zeker voor grotere aankopen is dit noodzakelijk.
  2. Een tweede voorwaarde was nog belangrijker: ondernemers die op afspraak mogen werken, kunnen hun verlies temperen, maar het zal desalniettemin een verlies blijven. Dus moeten deze ondernemers beroep kunnen doen op de steunmaatregelen waarvan ook andere gesloten ondernemingen kunnen genieten, zeker als ze grote verliezen blijven lijden. Vergelijk het met de takeaway in de horeca: je kan een zekere omzet realiseren, maar het blijft even noodzakelijk om gesteund te worden.

Groot was onze tevredenheid dat Vlaams minister Crevits snel bevestigde dat er met twee gewinkeld kon worden, en dat het Vlaams Beschermingsmechanisme toegankelijk is voor iedereen die meer dan 60% omzetverlies lijdt. Minister Clarinval bevestigde dat ook het dubbel overbruggingsrecht zou gelden voor handelaars die op afspraak werken. Aan onze voorwaarden was dus snel voldaan. En dan begon de vaudeville...


Deze week wijzigde de federale regering plots de spelregels...

Volgens de regering zijn winkels die op afspraak werken niet gesloten, maar open. Dus hebben ze géén recht op dubbel overbruggingsrecht. Alleen die winkels die “niet in staat zijn op afspraak te werken” kunnen er net zoals de andere gesloten ondernemingen beroep op doen. Wel is er enkel overbruggingsrecht voor wie meer dan 40% omzetverlies lijdt. Hiermee geeft de regering aan dat ze geen idee heeft van de ernst van de toestand waarin de winkels zich bevinden. Na drie slechte seizoenen en twee mislukte soldenperiodes, hebben heel wat detailhandelaars moeten lenen om nieuwe collecties in te slaan. Bovendien blijkt het winkelen op afspraak niet (overal) te werken. Bij grote aankopen, blijkt het te lukken. Mensen hebben weinig problemen om een afspraak te maken wanneer ze komen kijken voor een nieuwe wagen of een keuken. Maar voor kleine aankopen is het een ramp, zelfs wanneer het heel eenvoudig is om afspraken te boeken. Klanten hebben schrik om te boeken, want kan je het maken de winkel dan zonder aankoop te verlaten? En binnen een maand is alles toch weer open? Winkels met kleinere goederen blijven leeg. En dan blijkt het op afspraak winkelen geen hulp maar een verdomd vergiftigd geschenk. De regering belooft niemand achter te laten. Dat doet ze nu wel met winkeliers.

Nochtans is de oplossing eenvoudig.

Wie nu zeker wil zijn niet zonder voldoende steun te vallen, heeft maar één keuze: sluiten. Dat kan anders. Wanneer men recht heeft op dubbel overbruggingsrecht bij 70 of 80% omzetverlies, die kan proberen om op afspraak te werken. Slaat het aan? Des te beter. Slaat het niet aan? Dan is er het valnet zoals bij alle andere gesloten ondernemingen. Zit het verlies tussen 40 en 70 à 80%? Dan is er recht op enkel overbruggingsrecht. Dit is het minste dat men voor de handelaars kan doen.

En wat de tool betreft om telewerk aan te geven, die men in deze horror-week plots uitvond? Daar ga ik geen woorden aan vuil maken. Die moet weg! Deze pest-maatregel straft al diegenen die de telewerkregels goed opvolgen, maar heeft geen enkele impact op wie dat niet doet. Hoe is het toch mogelijk dat men in de Wetstraat nog altijd denkt dat problemen via méér papierwerk opgelost kunnen raken?

UNIZO zet zich alvast 200% in om tot oplossingen te komen.

Danny

24 maart 2021

Alweer een gitzwarte dag voor onze ondernemers

Ondanks eerdere beloften om geen JoJo-beleid te voeren is de nieuwe semi-lockdown een feit. Uit cijfers blijkt dat het probleem zich vooral stelt op plaatsen waar veel jongeren bijeenkomen, zoals scholen. Het is dan ook maar normaal dat ook die gesloten worden. Als we nu de curve willen crushen, moet iedereen meewerken. Maar op dit ogenblik kopen onze ondernemers daar niets voor. Dit is een gitzwarte dag.

Eens temeer blijkt dat vooral onze zelfstandigen en kmo's midscheeps door deze crisis getroffen worden. Je zal vandaag maar handelaar, contactberoeper... zijn, waarvan er heel wat nog maar net de deuren hebben heropend. Dit is een mokerslag, waar dan ook extra ondersteuningsinspanningen moeten tegenover staan, zoals het dubbel overbruggingsrecht en beschermingsmechanisme, voor wie verplicht moet sluiten. Wij dringen aan op een extra sluitingspremie voor onder meer de contactberoepers die opnieuw al hun gemaakte afspraken met klanten moeten afbellen, die vaak een nieuwe voorraad verzorgingsproducten hadden ingekocht...

Dat deze lockdown de coronacijfers opnieuw naar beneden moet krijgen, om op die manier ook de heropening van andere zwaar getroffen sectoren, zoals de horeca, tegen 1 mei veilig te stellen, klinkt uiteraard als een heel belangrijk argument. Maar alleen als de vaccinaties op korte termijn effectief in een stroomversnelling komen, zullen onze bedrijven dit perspectief opnieuw voor werkelijkheid durven aannemen. Tegenover deze inspanning moet het engagement van de overheid staan dat de vaccinaties nu in een significante versnelling komen, onder meer door de 600.000 vaccins op het schap in te zetten.

UNIZO zal bij zowel de Vlaamse als federale beleidsmakers aandringen op een verdere versterking en uitbreiding van bestaande ondersteuningsmaatregelen. Al zullen die nooit voldoende kunnen compenseren voor de enorme schade die deze nieuwe lockdown aanricht. Economisch financieel, maar ook mentaal. Veel van onze bedrijven zitten op de draad. Ik wil hier meteen ook een niet mis te verstane boodschap voor de vakbonden aan koppelen: "We moeten in de huidige omstandigheden samen de problemen aanpakken. Nu staken voor een hoger loon, terwijl veel bedrijven opnieuw dicht moeten, zou van een onvoorstelbaar cynisme getuigen."

Danny

18 maart 2021

Relanceplannen

Vorige vrijdag was het precies een jaar geleden dat we in de corona-miserie terecht kwamen. Maar in plaats van een jaar terug te kijken, kijk ik graag even met u vooruit.  We moeten er immers alles aan doen dat binnen een jaar deze miserie achter de rug zal zijn. En dat kan alleen met een deftig relancebeleid.  Zowel Europa, België als Vlaanderen zetten de nodige middelen opzij om de relance méér dan een lapmiddeltje te laten zijn.  Opvallend is dat duurzaamheid en klimaat in de relanceplannen een centrale rol innemen. Als we het economische vliegwiel terug in gang willen doen schieten, waarom het dan niet ineens doen op een manier die tegelijkertijd de klimaatuitdaging mee aanpakt?

Vanuit UNIZO doen we daar deze week al enkele voorstellen over die géén geld kosten, maar wel tot betere resultaten kunnen leiden. We staan immers aan de vooravond van de kernuitstap. We moeten verzekeren dat onze energie-voorziening in de zeer nabije toekomst betrouwbaar, betaalbaar en duurzaam zal zijn. Als ondernemers geloven we daarbij zeer sterk in de decentrale productie van energie. Vele bedrijven zijn bereid om te investeren in eigen energievoorziening – met zonnepanelen, windmolens, warmtepompen, … - en zijn zelfs bereid om deze energie te delen met hun buren. Maar dat kan zomaar niet. UNIZO ziet twee grote obstakels voor snelle decentrale productie. Het eerste obstakel is dat van de extreem lange procedures om bv te mogen investeren in windmolens. Oud-UNIZO-voorzitter Karl Verlinden voerde zo een strijd van 20 (!) jaar om twee windmolens te mogen zetten op zijn eigen bedrijf, in een KMO-zone, zonder rechtstreekse buren. Twintig jaar! Het gevolg is dat het aantal bijgebouwde windturbines veel te laag ligt. In 2019 werden er amper 25 geplaatst, goed voor 75 MegaWatt (MW) en in 2020 waren het er 31 voor 82 MW. Op dit ogenblik produceren de 573 molens in Vlaanderen 1361 MW, terwijl we volgens het Windplan al aan 1500 MW hadden moeten zitten. In 2030 moet er nog eens 500 MW bij gekomen zijn. Aan dit tempo halen we dat niet. Oplossing? Ze ligt klaar! Al sinds het einde van de vorige Vlaamse Regering ligt er een ontwerp-decreet op “bestemmingsneutraliteit” klaar voor duurzame energie-investeringen. Bestemmingsneutraliteit betekent dat de ruimtelijke bestemming van het gebied alvast geen weigeringsgrond meer mag zijn voor het investeren in duurzame energie. Dat zou al heel wat procedures voorkomen.  

UNIZO doet nog een eenvoudig voorstel om een snellere stap naar hernieuwbare energie te zetten. Vele bedrijven die zelf energie opwekken, zouden die ook kunnen leveren aan hun rechtstreekse buren. Een microgrid, noemen we dat. Daarmee leveren we rechtstreeks stroom van onze zonnepanelen of windmolens aan bedrijven in de buurt, zonder langs het elektriciteitsnet te moeten passeren. Maar nog steeds zijn er heel wat administratieve barrières te nemen om zo’n microgrid te mogen installeren.  

Dus, Vlaamse regering, neem hier alvast de nodige initiatieven. Ze kosten niets, ze zetten stappen vooruit in de klimaatproblematiek én ze dragen bij aan de relance.

Danny

11 maart 2021

Wij zijn woest

“De werkgevers zijn woest”, schreven de kranten vandaag. En ze hebben gelijk. En wij hebben ook gelijk om woest te zijn. Want de stakingsaanzegging die ABVV en ACV gisteren de wereld instuurden, tart werkelijk alle verbeelding. U kent mij als een grote believer van het sociaal overleg – en dat probeer ik ook te blijven – maar deze staking getuigt van een dermate wereldvreemdheid dat alleen woede en verontwaardiging een gepaste reactie is.

Ik leg graag kort uit wat het probleem is. De lonen mogen de komende twee jaar in ons land met maximaal 0,4% stijgen. Dat is de marge waarbinnen de loononderhandelingen met de vakbonden wettelijk moeten plaatsvinden. De vakbonden zeggen nu al twee maanden dat dit te weinig is. Niet dat ze ontkennen dat er een grote crisis bezig is, nee, maar er zijn toch ook sectoren die het goed deden? Daar moet méér mogelijk zijn. Vraag is nu of ze gelijk hebben.  

Er zijn geen “sectoren” die het in 2020 beter deden dan voordien, maar ze hebben wel gelijk dat er bedrijven bestaan die een goed jaar achter de rug hebben. Daar moet er volgens hen dus méér dan 0,4% mogelijk zijn. Volgens hun eigen berekeningen gaat het om 6% van alle bedrijven. Zijn wij er als werkgevers dan op tegen dat daar iets extra zou gebeuren? Nee, integendeel. Ten eerste gebeurde daar vaak al iets extra, zoals bv in de distributie en in de zorg. Daar werden en worden reeds premies toegekend. Ten tweede zijn de werkgevers bereid om te kijken of we een eenmalige extra kunnen ontwikkelen die we in die bedrijven kunnen toepassen. Ten derde biedt de befaamde wet op het concurrentievermogen zelf een mogelijkheid om – naast de loonnorm – een extra te geven. Indien een goed presterend bedrijf een winstdeelname wil toepassen, dan kan dat perfect en hoeft dat niet binnen de 0,4% te worden geteld.

"ABVV en ACV moesten zich schamen om zo met de welvaart van hun eigen mensen te spelen"

Daarom zijn wij woest. De vakbonden stellen een eis waaraan eigenlijk al voldaan is, maar waarvoor ze wel het ganse land voor willen platleggen. Bovendien negeren ze hiermee volkomen de shit waarin het grootste deel van de bedrijven (én hun werknemers) zich in bevindt. Ik ben er trouwens van overtuigd dat hun stakingsoproep weinig gevolgen zal hebben. Mensen zijn slimmer dan dat. Hun oproep zal trouwens zelfs niets opleveren. De ganse regering geeft immers aan dat de loonwet toegepast zal worden, wat Magnette of Rousseau daar ook over mogen vinden. ABVV en ACV moesten zich schamen om zo met de welvaart van hun eigen mensen te spelen. Hulde aan het ACLVB die dit spel weigert mee te spelen.

Danny

4 maart 2021

SAMEN tegen corona, SAMEN voor vaccinatie!

Wanneer we dachten dat we alles gezien hadden, komt er toch weer iets nieuws op de proppen. Vorige vrijdag nam het overlegcomité geen beslissingen tot versoepelingen maar tot een “time-out”. Men zou een weekje wachten om beslissingen te nemen. Waarom? Er deed zich vrijdag plots een opstoot voor in de hospitalisaties, die verhinderde om met een gerust hart tot een exit strategie over te gaan. Met deze time-out kan men nagaan of we aan de gevreesde “derde golf” zitten dan wel aan de zoveelste rimpeling. De time-out was een goede beslissing. Hoewel een week kort is, zien we inderdaad dat de toename niet exponentieel stijgt, maar integendeel weer plafonneert (en waarschijnlijk ook weer gaat dalen). Wat is dus de situatie? We hangen al een drietal maanden tussen de 1.600 en 2.500 gevallen per dag. Op langere termijn dalen de ziekenhuisopnames, en vooral (gelukkig) de overlijdens. Daartegenover staan de ondernemers die nog steeds niet actief mogen zijn. Veelal moeten ze uit eigen middelen de lopende kosten van de onderneming dragen. Ook hier doen zich dramatische situaties voor. Ook dit moet dringend mee in overweging genomen worden.

Daarom is het tijd voor een echte en concrete exit-agenda. Geen strategie, maar een agenda. Onze ondernemers moeten weten waar ze aan toe zijn. We vragen duidelijkheid over wie wanneer en hoe mag heropstarten. Dat dit morgen niet is, daar heeft iedereen begrip voor. Niemand heeft baat bij een nieuwe opflakkering van het virus, laat staan een nieuwe lockdown. Maar het feit dat het aantal gevallen op zijn minst “onder controle” is en de vaccinatie op gang komt, moet het mogelijk maken een agenda op te stellen. Alleszins moeten voor Pasen méér buitenactiviteiten mogelijk zijn. Mensen gaan wandelen, picknicken en flaneren dat het een lieve lust is, maar het mag niet commercieel: niet op een terras, niet op een klein eventje. Laat openlucht activiteiten dus toe, uiteraard met toepassing van alle veiligheidsregels en protocols. Daarna moet er duidelijkheid gecreëerd worden op een heropening zoals we die ook vorig jaar kenden. Vele activiteiten vergen immers heel wat voorbereiding en planning. Als huwelijken, beurzen, events en andere terug mogen plaatsvinden, dan moeten we dat minstens drie tot vier maanden op voorhand weten. Zoniet zullen de ondernemers wel klaar staan, maar zal er geen activiteit zijn.

Alles valt of staat met de vaccinatiestrategie. Er is de afgelopen weken al veel inkt over gevloeid. Zijn we nu goed bezig of slecht in ons land? Zoals steeds is altijd alles genuanceerd. Als we één prik tellen dan zijn we niet goed bezig, maar als we twee prikken tellen zijn we top in Europa. Vlaanderen doet het beter dan Wallonië en Brussel. Wat wel zeer duidelijk is, is dat het vanaf nu sneller en efficiënter moet gebeuren. Deze maand zal een vierde vaccin goedgekeurd worden, waar extra leveringen van voorzien zijn. De afgelopen twee weken hebben de vaccinatiecentra proef kunnen draaien. Nu komt het erop aan te laten zien dat er snel, breed en efficiënt gevaccineerd kan worden in ons land. En dat is niet meer of minder dan wat we verwachten van onze overheid. Tot slot is er dan nog de vraag wie zich moet vaccineren. Wel, vanuit de sociale partners – werkgevers en werknemers voor de verandering nog eens eensgezind – zijn we van oordeel dat iederéén zich best laat vaccineren. Het is een daad van solidariteit in onze samenleving. Pas wanneer we meer dan 70% gevaccineerden halen, zullen we definitief uit deze jojo van beperkingen en sluitingen raken. Reken aub niet op de anderen om gevaccineerd te worden, maar neem ook zelf de verantwoordelijkheid. Als je het al niet voor jezelf doet, doe het dan voor je naasten.

Danny

25 februari 2021

Realiteit.

U weet het of u weet het niet: ik ben altijd een groot voorstander geweest van het sociaal overleg. Wanneer het gaat over alles wat met werkgevers-werknemers-verhoudingen te maken heeft, is er niemand beter geplaatst om er beslissingen over te nemen dan de werkgevers en de werknemers zelf. Kan het sociaal overleg werken anno 2021? Zeker weten. In de Sociaal-economische Raad van Vlaanderen (SERV) werken vakbonden en werkgevers behoorlijk goed samen. In volle coronacrisis formuleerden we zelfs acht adviezen over de relance van onze economie en samenleving, die leidden tot een akkoord tussen Vlaamse sociale partners en de Vlaamse regering. Sociaal overleg kan dus wel degelijk werken.

"De realiteit is dat verschrikkelijk veel ondernemers moeten vechten om te overleven."

Een lange intro om in te leiden dat het sociaal loonoverleg op federaal vlak niet alleen muurvast zit, maar mogelijk morsdood is. Waarom? Omdat sociaal overleg pas zinvol is als het ingebed is in de realiteit. En die realiteit is dat onze economie vorig jaar 6,5% achteruit boerde en dat 95% van de bedrijven hetzelfde deden. Die realiteit is dat verschrikkelijk veel ondernemingen (en de ondernemers, mensen van vlees en bloed) moeten vechten om te overleven. Daarom is er dit jaar qua loonsstijging niet veel mogelijk. Niet veel? Het is te zeggen de index, de komende twee jaar geraamd op 2,7%, is met de automatische loonindex al verzekerd. Algemeen kunnen de lonen de komende twee jaar nog maximum met 0,4% stijgen. Zo werd het berekend en de wet verplicht ons ons hieraan te houden. Er is een verplichte maximale loonnorm.  

Wat zeggen nu de vakbonden? We kijken niet naar het drama van de economie. We kijken alleen naar die 5% bedrijven die het wél goed gedaan hebben. En daar willen we meer. Schrijf het op: m-é-ér. Daarom willen zij dat die loonnorm niet verplicht wordt, maar louter een advies. Zodat in alle bedrijven waar ze de mogelijkheid zien, méér dan 0,4% loonstijgingen kunnen afdwingen. Ondanks het feit dat we best mee willen nadenken om iets extra te voorzien voor de bedrijven die het goed deden, volstaat dat niet. Ze willen algemeen vrij kunnen onderhandelen. Bovenop de index uiteraard.

Dat is de enige reden waarom het loonoverleg gisteren werd afgebroken. Als de voorwaarde om te onderhandelen is dat men alleen een onwettelijk akkoord wil maken dat méér loonstijging voorziet dan 0,4% en dat in een land dat economisch zwalpt, dan is er geen basis tot onderhandelen meer. De bal ligt nu in het kamp van de regering. Ik vermoed dat de regering ons snel terug rond de tafel zal roepen. Maar dat zal pas zin hebben wanneer de vakbonden begrijpen dat herverdelen pas mogelijk is, als er iets te verdelen valt.

Danny

11 februari 2021

Wat is het punt?

Misschien heeft u er in de pers al iets over gelezen. Misschien ook niet, want eigenlijk gaat er weinig aandacht naartoe. Maar een aantal vakbonden hebben aangekondigd dat er morgen actie gevoerd zal worden. Sommigen nemen zelfs het woord “staking” in de mond, anderen hebben het eerder over “sensibiliseringsacties”. Het blijven vreemde tijden...

In eerste plaats omdat dit eigenlijk weinig rimpelingen in de oceaan veroorzaakt. In normale tijden zijn vakbondsacties voorpaginanieuws. Maar in deze vreemde tijden lijkt er wel een pudeur te zijn om erover te spreken. Want ook daarin zijn het vreemde tijden. Welke vakbond haalt het in zijn hoofd om na een jaar met een achteruitgang van de economie met 7% acties te voeren voor méér loon bovenop de automatische indexatie? En bovendien gebeuren deze acties terwijl we het sociaal overleg hierover voorzichtig weer op gang proberen te trekken. Normaal onderhandelen we niet wanneer de vakbond actie voert. Vakbonden trouwens ook niet. Maar in deze vreemde tijden dus wel.

Wat is het punt? De vakbonden stellen dat de voorziene mogelijkheid om lonen de komende twee jaar met maximaal 0,4% te laten stijgen, geen rekening houdt met de sectoren die het goed deden. Daar moet toch meer kunnen gebeuren? Daarmee vergeten ze even dat 95% van de bedrijven het helemaal niet beter hebben gedaan, maar net veel slechter. Daarmee vergeten ze ook dat de meeste bedrijven het een pak slechter hebben gedaan en dat hele sectoren op dit ogenblik zelfs gewoon gesloten zijn. Als er per se iets extra moet gebeuren voor de 5% bedrijven die het goed deden, wat dan in die bedrijven die moeten vechten om te overleven? Daar is de indexatie op 1 januari netjes toegepast. We hopen dat de komende weken aan de onderhandelingstafel duidelijk uit te kunnen leggen en samen oplossingen kunnen zoeken in het voordeel van zowel de werkgevers als de werknemers.

Het zijn dus vreemde tijden waarbij er morgen vakbondsacties zijn die miskennen dat er eerst welvaart moet zijn vooraleer je deze kan herverdelen. U weet wel: eerste de taart bakken. Heel veel volk zal er niet zijn, morgen, bij de acties. Mag ook niet. Corona-regels, weet u wel. Nu maar hopen dat ze voldoende afstand houden. 

Danny

4 februari 2021

Alle hens aan dek

Economisch gezien zal 2020 geboekstaafd blijven als de ergste crisis ooit sinds de Tweede Wereldoorlog. Onze economie is vorig jaar met meer dan 6% gekrompen en ook 2021 zal nog delen in de klappen. Maar we stellen toch ook een aantal opmerkelijke dingen vast. De faillissementen liggen laag en de stijging van de werkloosheid is bijna onbestaande. Dat kunnen we nog makkelijk verklaren. De vele steunmaatregelen hebben ervoor gezorgd dat de noodlijdende ondernemingen in een kunstmatige coma worden gehouden. We vrezen (en verwachten) dat de echte storm pas zal komen wanneer de infusen worden losgekoppeld en de reserves volledig op zijn. Maar nog opmerkelijker is dat ook de knelpuntberoepen weer zijn toegenomen. Uiteraard niet in de horeca, maar wel in vele andere sectoren. We krijgen ook steeds meer reacties van ondernemers binnen dat ze moeite hebben om personeel te vinden. En dat niet alleen in de zogenaamde knelpuntberoepen, maar ook laaggeschoolde jobs in de logistiek of de productie. Ondanks alle rampspoed die over ons komt, geeft dat aan dat onze arbeidsmarkt heel snel weer zal staan waar we een jaar geleden stonden: krapte.

Dat maakt het debat over de langdurig zieken dat de afgelopen week opgerakeld werd, zo belangrijk. De werkloosheid neemt (voorlopig) niet zienderogen toe, maar het aantal langdurig zieken wel. Wanneer de krapte op de arbeidsmarkt opnieuw voor problemen zal zorgen (en dat zal het “sooner than later” gaan doen), zal het “alle hens aan dek” zijn om onze vacatures ingevuld te krijgen. “Alle hens aan dek” is niet toevallig de titel van het akkoord dat de Vlaamse sociale partners eind vorig jaar met de Vlaamse regering afsloten om onze arbeidsmarkt te dynamiseren. Vanuit UNIZO pleiten we voor een meer informele benadering van het omgaan met langdurig zieken. Wie ziek valt, komt al gauw in een proces terecht dat je meer in de afwezigheid duwt, dan je motiveert om eruit te raken. Dat geldt trouwens voor zowel de werkgever als de werknemer. De werknemer vreest voor zijn gezondheid, zijn job en zijn inkomen (hou ik mijn uitkering als ik gedeeltelijk terugkom?). De werkgever vreest dan weer voor kosten, organisatorische problemen en onzekerheid. Wat hen bindt is de menselijkheid en de bezorgdheid. Via informele wegen kan veel beter afgetoetst worden wat die werknemer nog of opnieuw kan en hoe dit in het bedrijf kan ingezet worden. Voor KMO’s is het duidelijk niet altijd mogelijk om met functies te schuiven, maar niemand zegt dat een werknemer terug moet komen in dezelfde functie in hetzelfde bedrijf. Via overleg en positieve stimulansen ligt er nog een wereld open voor deze mensen. En we hebben ze nodig.

Moest u zich zorgen maken dat ik vandaag niets over corona zou zeggen? Wel even snel dan… De tijd is rijp dat de contactberoepen weer aan de slag kunnen. De omstandigheden laten het toe en de mensen snakken ernaar.  Tegelijkertijd moet er gewerkt worden aan een voorzichtige en geleidelijke exit-strategie voor de andere gesloten activiteiten. Uiteraard steeds met rijden en omzien. Maar zo kan 2021 binnenkort stilaan de beloofde lente in gaan zetten.

Danny

28 januari 2021

Volhouden!

Deze week passeerden we de honderdste dag dat de horeca en de events opnieuw gesloten werden. Binnen een dikke maand kunnen we herdenken dat we een jaar geleden met zijn allen in eerste lockdown gingen. Dat er corona-moeheid heerst, is een open deur instampen. Dus is het nu ook het moment om door te zetten. Zolang je nog zelf drie sets kan winnen, is de tennismatch niet verloren. Maar er is veel veerkracht nodig om te blijven terugkomen. We verwachten dat ook van de overheden en van de banken.

Na een jaar merken we ook corona-moeheid om de bestaande steunmaatregelen te verlengen. Steeds meer horen we pleiten dat het stilaan tijd wordt om het infuus los te maken. Dat het geen zin zou hebben om bedrijven te blijven steunen. Ik vind dit behoorlijk shockerende standpunten. Laat ons duidelijk zijn: een bedrijf dat in maart vorig jaar niet levensvatbaar was, moeten we niet steunen. Maar daarover gaat het al lang niet meer. Het is toch erg cynisch dat we de ondernemers die nog altijd gesloten zijn of niet normaal kunnen functioneren, nu zouden laten vallen, terwijl ze nog geen enkele kans hebben gehad om normale omzetten te draaien? Uiteraard moeten de ondernemers zelf uit het dal komen, en moeten we er geen gesubsidieerde staatsbedrijven van maken. Maar dan moeten ze wel eerst de gelegenheid krijgen dat te doen.

"UNIZO roept de overheid op om onze ondernemers niet los te laten"

Net nu we moeten volhouden, mag men ons niet laten vallen. Zo loopt eind januari het moratorium op faillissementen af. Verleng dit toch! Uiteraard moet je bedrijven niet eindeloos beschermen tegen faillissement. Maar als je tot nog toe bescherming bood, en de bedrijven nog steeds niet aan het werk zijn, dan is er niets veranderd. Dan heeft dat bedrijf die bescherming nog altijd nodig. We roepen ook op om nu al duidelijk te zijn in de verlenging van maatregelen zoals de tijdelijke werkloosheid en het overbruggingsrecht voor gesloten en zwaar getroffen bedrijven. Schep een duidelijk en zeker kader, zodat ondernemers – indien nodig – daar al niet wakker van hoeven te liggen.

Tot slot een even grote oproep aan de banken. De banken zijn van enorm belang om bedrijven in relance te krijgen. Maar steeds meer krijgen we reacties binnen van ondernemers die – ondanks gezonde bedrijven en behoorlijk wat hypotheekmogelijkheid – geen overbruggingskrediet bij hun bank krijgen. De aangekondigde bazooka blijkt een waterpistool te zijn. Volhouden dus!  Ondernemers, niet opgeven! Overheid en banken, laat ons niet los. We zijn bijna aan de relance. Volhouden!

Danny

21 januari 2021

Geen standpunt uit gierigheid, maar uit realisme en voorzichtigheidDanny Van Assche opinie

Het zou de tweejaarlijkse hoogmis van het sociaal overleg moeten zijn. De Centrale Raad voor het Bedrijfsleven berekent op basis van de verwachte loonstijgingen in de buurlanden, de inflatie, de voorbije loonstijgingen in ons land én een zekere veiligheidsmarge hoeveel de lonen de komende twee jaar ten hoogste mogen stijgen in België. Daarmee gaan de werkgeversorganisaties en de vakbonden dan aan de slag om een akkoord te maken over die lonen. Het voordeel van zo een vast loonakkoord is dat we de loonstijgingen in ons land onder controle houden zodat we ons niet uit de markt prijzen tegenover onze belangrijkste concurrenten. Dit is trouwens niet zomaar een traditie, nee, dit ligt wettelijk vast.

Vorige week werd zo berekend dat de lonen de komende twee jaar maximum 0,4% mogen stijgen. Bovenop de index weliswaar, die op niet minder dan 2,8% wordt geschat. Niet min voor ondernemers die net het slechtste economische jaar in hun leven hebben meegemaakt. Niet min voor ondernemers die zelfs nog steeds niet actief mogen zijn. Voor UNIZO is het dan ook duidelijk dat er dit jaar algemeen niets kan gegeven worden, in afwachting van het herstel van de economie. Voor 2022 is er hopelijk opnieuw marge. Dit is geen standpunt uit gierigheid, maar uit realisme en voorzichtigheid. Bedrijven nu opzadelen met loonsverhogingen is zoveel als het slachten van de kip met de gouden eieren.  Want om te kunnen herverdelen, moet er iets te verdelen zijn.  

Groot dus onze verbijstering toen de vakbonden doodleuk aankondigden dat ze niet aan de onderhandelingstafel komen. Voor hen is 0,4%  een peulschil, een aalmoes, of meer nog een kaakslag voor de werknemer die zo hard gewerkt heeft. Ik citeer letterlijk. Ik weet niet op welke planeet de vakbondsleiders het afgelopen jaar hebben geleefd, maar op de planeet Vakbond is er duidelijk geen vuiltje aan de lucht. Ze doen gewoon verder met het stellen van onverantwoorde looneisen. Want, zeggen ze, er zijn toch ook bedrijven die het goed hebben gedaan? De citroen moet tot de laatste druppel worden uitgeperst. Daarmee spelen ze met de toekomst van bedrijven en vooral met de toekomst van de jobs van hun eigen leden. Niks nieuws onder de zon, zal u zeggen. En dat klopt. Deze film speelt zich elke twee jaar opnieuw af. Alleen had ik in al mijn naïviteit gedacht dat het dit jaar anders zou zijn. Dat de redelijkheid zou zegevieren om eensgezind samen de handen aan de ploeg te slaan, zodat we onze welvaart veilig kunnen stellen.  

Hoe nu verder? Als de film van elke twee jaar verder wordt gevolgd, zitten we vroeg of laat toch weer aan tafel en komt er zelfs een verdedigbaar akkoord. We geven de moed dus niet op. We hebben als sociale partners immers de plicht om te zorgen voor een stabiel klimaat voor werkgevers en werknemers. Maar ik had meer staatsmanschap verwacht van de vakbondscollega’s. Jef Houthuys, de legendarische ACV-voorzitter die begin jaren ’80 moedig mee ons land uit de crisis hielp, draait zich om in zijn graf.

Danny

13 januari 2021

Vaccins en veerkracht

In 2020 leerden we creatief zijn. Ondernemers vonden zichzelf en hun onderneming opnieuw uit. We ontdekten het belang van het lokale. Door de lockdowns omarmden méér ondernemers e-commerce en ontdekten klanten dat e-commerce evengoed lokaal kan zijn. We konden rekenen op steunmaatregelen van de overheid om bedrijven door de crisis te loodsen. We ervaarden dat geluk in kleine dingen zit, die we vaak vanzelfsprekend achten, maar het niet noodzakelijk zijn. Véél wijsheid om in één jaar op te doen! De weg ligt open om van 2021 het jaar van de waarheid te maken, het jaar dat ondernemers en burgers hun vrijheid en veiligheid herwinnen.

Om te beginnen valt of staat alles met de vaccinatiecampagne. Er is de voorzichtige belofte dat die voor de zomer rond zou moeten zijn. We rekenen erop!

Een tweede belangrijke opdracht is een stabiele loon-en arbeidsomgeving. Momenteel onderhandelen de sociale partners daarover. Vanuit UNIZO zeggen we duidelijk dat we moeten zorgen dat we onze bedrijven door deze crisis loodsen. Pas wanneer dat lukt, kunnen we verder kijken. Ik hoop alvast dat we de vakbonden van deze voor de hand liggende wijsheid kunnen overtuigen. Ze sturen namelijk al aan op beloftes over stijgende lonen in 2022. Maar we mogen het vel van de beer toch niet verkopen voor hij geschoten is?

"Niets is leuker dan gewoon kunnen werken"

Als de vaccins gezet zijn en de loonstabiliteit verzekerd, dan staat niets in de weg om onze economie volop de wind in de zeilen te geven. Zowat alle overheden zijn hiermee bezig. Europa voorziet niet minder dan 5,9 miljard euro. De federale regering coördineert de relanceplannen. De Vlaamse regering zet haar relancebeleid in gang met ‘Veerkrachtig Vlaanderen’. UNIZO werkte mee aan het uittekenen van deze strategie. Ook met de brexit zal rekening gehouden worden. Meer dan genoeg werk op de plank dus. Dat hebben we graag. Want ook dat hebben we geleerd uit 2020: niets is leuker dan gewoon kunnen werken.

Danny

7 januari 2021

Nooit werd er meer uitgekeken naar een nieuw jaar dan 2021.

Het doet er op zich weinig toe maar toch voelt het anders aan. In een normaal jaar kunnen we een bladzijde omdraaien en met een propere lei beginnen. Dit jaar lukt dat niet. Het is een zware bladzijde om draaien en de lei is eigenlijk niet echt proper, maar toch… Mag ik dus beginnen om u oprecht het allerbeste toe te wensen voor een beter nieuw jaar, voor u, de uwen en uw onderneming. We willen vooruitkijken en hopen op een mooie toekomst. Maar laten we 2020 ook niet vergeten. Niemand zal ontkennen dat 2020 een verschrikkelijk jaar was, op menselijk , economisch en mentaal vlak. Maar toch hebben we ook veel geleerd vorig jaar.  Wijsheid die we hebben opgedaan, moeten we inzetten om 2021 en de komende jaren écht beter te maken.

- "Geen ondernemers, geen werk, geen welvaart" -

Wat hebben we zoal geleerd? Vooral dat heel wat dingen die vanzelfsprekend zijn, het niet zijn. We zijn het zo gewoon vrij te leven en vrij initiatief te nemen dat we er niet meer bij stil staan. Tot we het ondenkbare meemaken dat onze vrijheid beknot wordt. Ook nu nog weten we dat de beste oplossing om uit de crisis te raken, is te kunnen werken. Meer dan ooit wordt duidelijk dat onze welvaart voor 100% afhankelijk is van onze inzet, ons werk en – vooral – ons ondernemerschap. Geen ondernemers, geen werk, geen welvaart. Wie daar nog aan twijfelt, was er niet bij vorig jaar. Een tweede zaak die we vanzelfsprekend vinden, is onze gezondheidszorg. Het is zo dat we bij de landen zijn die bijzonder veel investeren in hun gezondheidszorg. Maar dat heeft ons mee gered. We zijn één van de meest getroffen landen ter wereld, maar ons gezondheidssysteem kon het aan. Weliswaar met bovenmenselijke inzet van onze zorg, zowel binnen als buiten het ziekenhuis. En daarvoor kunnen we niet genoeg respect opbrengen. En tot slot hebben we geleerd wat echt belangrijk is voor ons. Hoofdzaak en bijzaak kunnen we beter onderscheiden. En voor een ondernemer is dat voor een groot deel zijn of haar onderneming. We hebben ondernemers gezien die zichzelf en hun zaak heruitgevonden om het hoofd boven water te houden. We hebben een enorme flexibiliteit ontdekt, veel goede moed, maar evenzeer o zo vele schrijnende gevallen. Ook hier beseffen ondernemers meer dan ooit dat het welslagen van hun project zo afhankelijk is van het ondernemingsklimaat waarin we moeten werken. En als uitsmijter leren we bij de aanvang van 2021 zelfs dat ook democratie verre van zelfsprekend is, zelfs in het land dat zich de “leader of the free world” beschouwt.

- "Get vaccination done" -

Deze wijsheid moeten we meenemen in het nieuwe jaar. Topprioriteit? Het herstellen van onze vrijheid, van het ondernemerschap, van onze economie, maar zonder het virus opnieuw vrij spel te geven. Belangrijkste opdracht om dat te bereiken? “Get vaccination done”! De vaccins worden goedgekeurd en geproduceerd; onze overheden moeten nu bewijzen dat ze in staat zijn om 11 miljoen Belgen voor de zomer veilig krijgen. Onze eventsector heeft trouwens heel wat ervaring om massa-events ordentelijk te organiseren, dus zet ze ook in! Ondertussen moeten we de regels blijven toepassen zoals we ze kennen, zodat we binnen een veilig kader opnieuw onze economie kunnen heropenen in afwachting van de volledige heropstanding. Voor het welzijn van alle ondernemers die nu nog altijd zwarte sneeuw zien, is het cruciaal dat iedereen de regels maximaal blijft volgen.Alleen zo hebben we perspectief om snel weer actief te worden en dat perspectief zou er snel moeten komen. UNIZO is alleszins uw partner in deze moeilijke tocht.

Danny

17 december 2020

ALLE HENS AAN DEK

Op woensdag 25 maart 2020 overlegden we als Vlaamse werkgevers en vakbonden binnen de SERV voor de eerste keer over “wat na corona?” (en ook voor de eerste keer digitaal, trouwens). Vanaf die dag begonnen we te werken aan een beleid dat onmiddellijke steun moest brengen tijdens de crisisperiode, maar ook één dat het economische vliegwiel daarnà zo snel mogelijk op gang moest brengen en dat oog moest hebben voor de structurele wijzigingen die deze crisis aan onze economie zou aanbrengen. Ik was afgelopen maandag dan ook zeer gelukkig dat deze lange aanloop beklonken werd in een concreet resultaat. We sloten als sociale partners een akkoord met de Vlaamse regering om 190 miljoen extra te investeren in de goede werking van onze arbeidsmarkt en onze economie. Het akkoord mag er zijn. Het bevat niet alleen maatregelen voor de korte termijn, maar houdt ook de evolutie na de crisis in het oog. Want laat ons wel wezen, we vrezen op korte termijn een stijging van het aantal werklozen en het aantal faillissementen, maar vrij kort erna zal de arbeidsmarkt er weer uitzien als voorheen.  Dat betekent opnieuw met krapte en moeilijkheden om de juiste mensen voor onze vacatures te vinden. Sommige ondernemers komen me trouwens dezer dagen al vertellen dat het ook nu al bijzonder moeilijk is om de juiste mensen te vinden. Vandaar de titel van het akkoord: “alle hens aan dek”, want we zullen iedereen nodig hebben om opnieuw met een welvarende economie aan te sluiten.

Het is goed dat we stilaan een blik kunnen werpen op “the day after”. Maar jammer genoeg zijn we er nog niet. De cijfers gaan de verkeerde kant uit, dus er is weinig perspectief voor gesloten ondernemingen op korte termijn. Hopelijk werpt de kerstperiode een nodige extra dam op tegen de verspreiding van het virus. De scholen gaan twee weken dicht en vele bedrijven gaan mee in kerstvakantie. De overheid gaat in kerstreces en de bouw op bouwverlof. Dit zou tot een meer veilige situatie moeten leiden, op één belangrijke voorwaarde natuurlijk: dat iedereen zich strikt aan de regels houdt. En daar hou ik mijn hart na negen maanden corona opnieuw voor vast. In Engeland gaat er een cartoon rond met “Son, your grandfather fought in the trenches. We ask you to sit on the couch. You can do this!”.  

Alle hoop is nu gericht op een snelle uitrol van het vaccin. Voor Nieuwjaar zouden al 5.000 Belgen ingeënt moeten zijn. Symbolisch natuurlijk, maar niet onbelangrijk.  Er is wel degelijk licht aan het eind van de tunnel. En dat licht hebben we nodig.  Op onze UNIZO Ondernemerslijn krijgen we verhalen te horen van ondernemers die de wanhoop voorbij zijn.  Geen perspectief op opening of, erger nog, wel open maar onvoldoende omzet om rendabel te zijn. De overheid blijft massaal inzetten op steunmaatregelen. Zowel op Vlaams als federaal vlak worden in de laatste dagen van het jaar nog nieuwe maatregelen uitgevaardigd of andere verlengd. Maar we weten dat alleen het opnieuw op gang komen van onze economie écht soelaas zal bieden. Laat ons er dus alles aan doen om dat virus terug onder controle te krijgen en nieuwe beperkingen te vermijden. In 2021 hopen we dan de deuren weer massaal open te kunnen smijten. We kijken er allemaal naar uit.

Danny

10 december 2020

Tussen hoop en wanhoop, en weer terug

Als 2020 al een rollercoaster is geweest, dan is december 2020 het nog meer. De maand begon met een gevoel van opluchting: de cijfers van de besmettingen daalden eindelijk en daardoor mochten de handelszaken de deuren opnieuw openen. We kregen perspectief, zelfs in die mate dat er reële hoop is dat ook contactberoepen mogen heropstarten. Het is immers echt niet bij de kappers, de schoonheidszorgen of de pedicuren dat het virus verspreid werd/wordt. De volgende stap zou zijn om horeca in januari een perspectief te geven. Maar sinds enkele dagen slaat de twijfel weer toe. De daling van de cijfers blijft hangen. Al snel wordt er naar redenen gezocht. De heropening van de winkels kan het alvast niet zijn. Moest dit een impact hebben, dan komt die nog. Er wordt minder getelewerkt dan in het voorjaar. Kan ook niet anders, want toen waren er veel meer bedrijven verplicht gesloten. Maar ergens moet het wel vandaan komen. Scholen? Feestjes? Het is één van de ergernissen van deze crisis: nog steeds slaagt men er niet in om goed te traceren waar de besmettingen plaatsvinden. En voor elke hypothese vindt men evenveel studies die voor als die tegen pleiten.

Wanhopen is echter de slechtste oplossing. Eigenlijk blijft de boodschap onvoorstelbaar eenvoudig: iedereen moet de basisregels toepassen. Als we dat doen, dan kan er eigenlijk niets gebeuren. Maar we doen het niet.  Waarover gaat het? Afstand houden! Voor mijn part is het Woord van het Jaar al lang gekozen: anderhalvemeteren. Handen wassen. Mondmasker dragen. Contacten vermijden. Ruimtes verluchten. En wat kunnen we als ondernemers doen? Hetzelfde. Meer dan ooit moeten we ook het telewerken toepassen. Ik weet het, we raken het ondertussen kotsbeu. Maar dit is het recept om te vermijden dat een waarschijnlijke derde golf ook een derde lockdown met zich mee zal brengen. Dus doe uw mensen telewerken. Hou ook uw klanten bij de les. Of het nu gaat om een winkel, een vrij beroep, een bedrijfsruimte of een hangar: wijs iedereen op die basisregels. Soms zijn we te bescheiden om mensen op hun verantwoordelijkheid te wijzen. Maar het moet.

En laat ons dan hoop herwinnen. Het vaccin is er en het werkt. Ondersteuningsmaatregelen zijn ondertussen verlengd. Ze compenseren het verlies niet, maar ze zijn wel belangrijk. Ondertussen lopen alle UNIZO-medewerkers de zolen van hun schoenen om het juiste kader te creëren waarin we als ondernemers kunnen werken en dat blijven we doen, geloof ons.

Danny

Deel jij onze eisen?

3 december 2020

"Geef mensen de kans om verwend te worden"

Beste ondernemer,

Deze week is er één van heel uiteenlopende emoties. De coronacijfers verbeteren eindelijk met duidelijke stappen. Het vaccin is ondertussen realiteit geworden. En we zijn vooral blij dat er weer een deel van onze economie geopend is. Sinds 1 december mogen de winkels en diensten openen. Maar tegelijkertijd is het een sombere periode. Want nog steeds zijn er duizenden bedrijven die gedwongen werkloos blijven. Er is de horeca en de evenementensector, die als eerste gesloten werden en pas een vooruitzicht krijgen naar januari. Het toerisme kreunt meer dan ooit. Hotels mogen openen, maar zien nauwelijks volk. Campings en vakantieparken moeten sluiten hoewel ze even veilig kunnen werken. En de reisbureaus zitten zonder klanten. Fitnesszaken hebben zwaar geinvesteerd in een veilige omgeving, maar moeten toe blijven. 

Een heel opmerkelijke categorie ondernemers zijn de zogenaamde contactberoepen. Wie zijn ze? De kappers, de schoonheidsspecialisten, de pedicures, de tatoeëerders, …  Waarom opmerkelijk? Wel na de lockdown in mei, openden die contactberoepen welgeteld één week na de winkels. Maar nu plots zouden ook zij tot januari moeten wachten. Nochtans zijn ze in de ons omringende landen wel degelijk aan het werk. 

Daarom had ik vanmorgen (3 december, red.) een overleg met minister van middenstand Clarinval (zie foto). 

Ik heb er bij hem voor gepleit dat de regering op 18 december een nieuw overlegcomité zou organiseren. Dan zijn we twee weken na de opening van de winkels. Als we dan vaststellen dat de cijfers in de goede richting blijven gaan, dan is er geen reden om een volgende stap te zetten voor vele ondernemers. Bovendien hebben mensen dat nodig. Nu de kerst in beperkte kring gevierd moet worden, hebben mensen meer dan ooit nood om 'gesoigneerd' te worden. Geef mensen de kans om verwend te worden bij de kapper of de schoonheidszorg. Laat mensen hun hoofd leegmaken bij het sporten of even van omgeving veranderen in een vakantielogies. Beter voor de mensen, en weer een stukje economie open op een veilige manier.

Laat ons hier samen voor gaan!
Danny

Deel jjij onze eisen?

25 november 2020
Geen ‘of, of’- maar een ‘en, en’-verhaal


Nu vrijdag komt het Overlegcomité opnieuw samen om te beslissen over de toekomst van de huidige coronamaatregelen. Een reden voor ons om een heel duidelijke boodschap te brengen: de winkels moeten weer open, de onduidelijkheid over eerder aangekondigde steunmaatregelen moet worden uitgeklaard, de controles op oneerlijke concurrentie moeten worden aangescherpt, geen enkele sector mag uit de boot vallen, en er moet een actieplan komen voor de zwaarst getroffen sectoren, in het bijzonder het toerisme.

Wie ons zou verwijten dat we de volksgezondheid ondergeschikt maken aan de economie, heeft sinds de eerste lockdown geen winkel meer bezocht. Overal zie je de investeringen en inspanningen om veilig te werken en klanten te ontvangen. Dit is geen ‘of, of’- maar een ‘en, en’-verhaal: veiligheid én een draaiende economie. Bovendien worden we omringd door landen waar de winkels wél (weer) open zijn, wat voor een ongeziene koopvlucht zorgt. Nederlandse meubelwinkels nodigen Vlaamse klanten uit om over de grens te komen winkelen en in Luxemburg loopt het vol shoppende Belgen.  Dit moet hier en nu stoppen. Lokaal winkelen moet niet alleen extra worden gepromoot, het moet vooral ook volop worden mogelijk gemaakt. Zo snel mogelijk. Daarmee zal ook een einde komen aan de oneerlijke concurrentie tussen winkels die wél open bleven en zij die moesten sluiten.  Het belangrijkste argument om de winkels te heropenen is uiteraard dat het veilig kan.  In de winkels zelf is daar al ruimschoots voor gezorgd.  Voor de winkelstraten roepen we steden en gemeenten op om – zoals in mei – de nodige maatregelen te treffen.  

En dan zijn er nog de onlangs aangekondigde extra federale steunmaatregelen die weliswaar erg welkom zijn.  Het gaat over goede maatregelen maar er bestaat nog teveel onduidelijkheid en onzekerheid over bij de ondernemers die er op zitten te wachten. Zo willen we eindelijk exact weten wie nu wel of niet, en onder welke voorwaarden zal kunnen genieten van het verlengde dubbel overbruggingsrecht en van de compensatie voor de RSZ-bijdragen voor het derde kwartaal van 2020. Ook eisen we dringend duidelijkheid over de sectoren waar de eindejaarspremie met RVA-toeslag voor werknemers in langdurige tijdelijke werkloosheid zal worden toegepast. We dringen aan op een snel nieuw akkoord met de bankensector waardoor het uitstel van betaling voor ondernemingskredieten niet abrupt eind dit jaar stopt, maar doorloopt tot halfweg volgend jaar.  Deze maatregelen blijven enorm belangrijk, want ook na het overlegcomité van vrijdag zullen er nog vele ondernemingen gesloten moeten blijven.  Zij blijven steun nodig hebben.

Tot slot mag geen enkele sector vergeten worden.  Er zijn heel wat maatregelen voor vele sectoren en bedrijven.  Maar sommige sectoren lijden al zes maanden en hebben heel specifieke problemen.   Voor het extra zwaar getroffen toerisme dringen we aan op een ambitieus actieplan, in overleg met de betrokken sectorfederaties, om zoveel mogelijk bedrijven doorheen deze crisis te halen.

Beste ondernemers, we beseffen dat jullie het ondanks alle steunmaatregelen, bijzonder moeilijk hebben. Daarom houden we de beleidsmakers permanent scherp, door hen te blijven confronteren met jullie verhalen en ervaringen van op het terrein. Op die manier kunnen ze tot zinvol beleid komen. Te beginnen met de heropening van de winkels.

Goede moed,
Danny

Deel je onze eisen?

19 november 2020
Dag van de Ondernemer

Morgen is het de jaarlijkse Dag van de Ondernemer.  We vieren deze dag niet alleen in België maar in het kader van het Global Entrepreneur Network over de ganse wereld.  Waarom zo’n Dag van de Ondernemer?  Wel omdat onze samenleving er niet bij stilstaat hoe belangrijk ondernemerschap is voor onze welvaart.  Mensen vinden het normaal dat ze gaan werken in bedrijven, dat ze er klant zijn, dat er handel gedreven wordt en dat er voortdurend nieuwe dingen op de markt komen.  Ze staan er nauwelijks bij stil dat achter al die bedrijvigheid mensen zitten van vlees en bloed die op een bepaald moment hun nek hebben uitgestoken.  Ondernemers zijn mensen die van hun passie hun beroep maken en daarin ongelofelijk veel tijd en geld investeren.  Met het risico vandien.  Zonder ondernemers, geen welvaart, geen werkgelegenheid, geen innovatie, geen samenleving.

En vandaag is dit meer dan ooit het geval.  In deze lange coronacrisis worden ondernemers tot het uiterste gedreven.  Wie had een jaar geleden durven denken dat we bedrijven carrement stil zouden leggen? Ondernemers moeten zichzelf heruitvinden, soms ook letterlijk.  Bedrijven passen zich, schakelen om en slaan soms een hele nieuwe richting in.  Niets is vanzelfsprekend, niets is eenvoudig en niets is zeker.  maar de enorme inzet en creativiteit die we zien, is hartverwarmend.  Daarom hebben we als beeld voor deze Dag van de Ondernemer de “flandrien” gekozen.  Wat is een flandrien?  Dat is een renner of renster die op en top piekt tijdens de voorjaarsklassiekers.  Ze bonken door weer en wind over kasseien bergop.  Na vele valpartijen wordt er rechtgestaan en – ondanks kwetsuren – verdergereden.  Allemaal met het doel van de eindmeet in de ogen.  Flandriens moeten veel alleen doen, maar ze fietsen desalniettemin in een team.  En flandriens komen van overal, want ook Italianen en Nederlanders kunnen perfecte flandriens zijn.  Lijkt dit niet enorm veel op wat een ondernemer deze dagen doormaakt?  

Beste ondernemers,

Vanuit UNIZO zeggen we jullie vanuit de grond van ons hart proficiat!  Voor alle inzet die jullie tonen.  Jullie zorgen er elk mee voor dat we in een welvarend land leven.  En ook dat verdient een gemeend applaus.  Veel goede moed.

Danny

12 november 2020
“Brexit-week”.  “Wat bedoel je?”

Het is deze week “Brexit-week”.  “Wat bedoel je?”, hoor ik u denken.  Het is immers al vier jaar Brexit-week.  Deze week is weer bijzonder omdat het nu echt de allerlaatste kans is om tot een georganiseerde exit van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie te komen mét een vrijhandelsverdrag.  Met verdrag, zit het VK in de liga van de Noren, Canadezen of Japanners.  Zonder verdrag valt het VK terug op de basisregels van de Wereld Handelsorganisatie.  De liga van Noord-Korea en Iran, laat ons zeggen…  Zoals het zo vaak gaat in Europese onderhandelingen is er veel drama, héél veel drama, om dan uiteindelijk toch tot een akkoord te komen.  We hopen dat het ook dit keer het geval zal zijn.  En ook dan maken we ons weinig illusies.  Want zelfs als er nog een akkoord komt, zal het een mager akkoord zijn.  

Moeten we ons daar zorgen om maken?  Toch wel?  De cijfers zijn bekend: de Britten zijn onze 5de belangrijkste handelspartner en meer dan 85% van zowel de import als de export komt uit Vlaanderen.  We bevroegen onze leden die met het VK handel drijven en 81% gaf aan geen alternatieven gezocht te hebben.  op zich is dat geen slecht nieuws: dat betekent dat we ook na de Brexit onze meer dan 1000-jarige handel met de Britse eilanden verder willen zetten.  Het Verenigd Koninkrijk wordt geen nieuw Noord-Korea.  Maar dat betekent ook dat al onze ondernemers plots zullen moeten voldoen aan douanevoorschriften en andere regels van bv voedselveiligheid of normering.  Het komt er dus allemaal maar bij.

UNIZO is niet bij de pakken blijven zitten en heeft een akkoord gesloten met de collega’s van de “Federation of Small Businesses”, zeg maar de Britse UNIZO.  We hebben afgesproken dat we zoveel mogelijk info en kennis gaan uitwisselen om ervoor te zorgen dat onze leden op de best mogelijke manier handel kunnen blijven drijven.  We zorgen er ook voor dat FSB onze leden en wij de Britse leden mee zullen bijstaan met specifieke problemen ten gevolge van de Brexit.  Dus wat er deze week ook uit de bus komt, ondernemers doen voort! Volg alles ook op onze brexit-webpagina

U merkt het.  Ik heb geprobeerd het eens niet over de Corona-crisis te hebben deze week.  Nochtans valt ook daar heel wat te zeggen.  Sinds vorige vrijdag besliste de federale regering zeer belangrijke steunmaatregelen.  Deze week kwam er op onze vraag ook het moratorium op faillissementen bij.  KMO’s, die voor de crisis gezond waren,  kunnen even niet failliet gaan om geen watervaleffect te veroorzaken op de vele andere KMO-leveranciers.  U leest er verder over in deze nieuwsbrief en op onze coronapagina.

Veel succes!

Danny

 

6 november 2020
De regering heeft woord gehouden!

De federale regering heeft duidelijk woord gehouden, nadat ze had aangekondigd met een versterkt ondersteuningspakket te komen om onze zwaar getroffen bedrijven door deze crisis te trekken.

Bovenaan de UNIZO-prioriteitenlijst stond de heropenstelling van tijdelijke werkloosheid wegens overmacht voor alle werkgevers, en die is nu verworven. Maar ook op andere sociale fronten moest er nog een tandje worden bijgestoken. "En dat is nu gebeurd, onder meer door, naast de horeca, ook andere verplicht gesloten sectoren en toeleveranciers met groot omzetverlies te compenseren voor hun RSZ-bijdragen voor het derde kwartaal van dit jaar." Ook het engagement van de regering om het akkoord van de sociale partners over de compensatie voor het vakantiegeld uit te voeren, stemt mij tevreden.

Waar het om de inkomensbescherming van zelfstandigen gaat, verwelkomen we de uitbreiding van het versterkte overbruggingsrecht tot eind december en, in het bijzonder, de verlenging en vereenvoudiging van het overbruggingsrecht, zoals wij ook met UNIZO geadviseerd hebben.

Nog cruciaal in de lange lijst van regeringsmaatregelen, is de verlenging van de zogenaamde 'bankenbazooka' met onder meer de overheidsgarantieregeling voor kredieten aan kmo's, plus de mogelijkheid tot betalingsuitstel voor lopende ondernemingskredieten. Gezien hierover nog opnieuw moet worden onderhandeld met de banken, hebben we wel nog vragen over de precieze modaliteiten. We rekenen hier alvast op snelle duidelijkheid.

Een nog onbeantwoorde vraag blijft de herinvoering van een moratorium op faillissementen. Volgens ons is dit een levensnoodzakelijke maatregel. Nu de crisis weer in alle hevigheid om zich heengrijpt, moeten we met alle middelen zien te voorkomen dat bedrijven die in maart nog financieel gezond waren alsnog overboord zouden slaan.

Daarnaast pleiten we ook nog voor een neutralisering van de teller voor studentenarbeid, zoals tijdens de eerste lockdown. Verschillende bedrijven, ook buiten de zorg en de landbouw, hebben immers nood aan extra arbeidskrachten omdat hun werknemers ziek of in quarantaine zijn.

Danny

5 november 2020
De déjà-vu die niemand wilde

De lockdown bis is een week oud.  De afgelopen week was een déjà-vu van jewelste. Net als een half jaar geleden wordt een groot deel van ons economische leven stilgelegd.  Toch is het niet helemaal hetzelfde.  Een eerste verschil is dat de overheid geprobeerd heeft om te leren uit een aantal knelpunten uit de eerste lockdown.  De bedrijven die geen klanten ontvangen, draaien verder als voorheen.  Daarnaast geen verschillen meer tussen tuincentra mét of zonder dierenvoeding, doe-het-zelf-zaken met algemeen of specifiek aanbod enzomeer.  Wél veel discussie over essentiële en niet-essentiële goederen.  Een lastige discussie maar wel met de bedoeling te vermijden dat gesloten winkels moeten vaststellen dat hun goederen elders wel mogen aangeboden worden.  Een tweede belangrijk verschil is dat we vrij snel duidelijkheid zullen hebben over de steunmaatregelen die komen vanuit de federale, Vlaamse en Brusselse overheden.  UNIZO pleitte de afgelopen week om financiële steun, tijdelijke werkloosheid, overbruggingskredieten bij, een moratorium op faillissementen en nog veel meer. Tegen het einde van de week zullen we duidelijkheid hebben over deze steun, maar we weten nu al dat het een stevig en noodzakelijk pakket zal zijn.  En dan is er nog een derde verschil: we weten nu al wat het belang zal zijn van winkelhieren. Meer dan de helft van de gesloten ondernemingen heeft sinds maart van dit jaar een nieuw digitaal verkoopskanaal geopend.  Sommigen deden dat met een uit de kluiten gewassen webshop, anderen op een eenvoudige manier via mail, facebook of telefonische bestellingen.  We maakten de klant meer dan ooit gevoelig om lokaal te kopen.  En dat kan deze keer meer dan ooit.  Bestellingen mogen deze keer ook afgehaald worden, wat de mogelijkheden tot winkelhieren groter maakt.  

Neemt niet weg dat we nog heel wat problemen hebben.  Voor heel wat handelszaken volstaat het niet om op bestelling te werken.  Meubels, keukens of auto’s koop je immers niet online.  We bepleiten daarom om ook op afspraak te kunnen werken.  Er blijven ook heel wat onduidelijkheden: mag een vastgoedmakelaar een huis laten bezichtigen?  Waarom wordt een hondentrimmer niet onder dierenverzorging geklasseerd?  Een personal trainer moet toch met drie klanten kunnen sporten in openlucht?  We blijven ook pleiten voor duidelijkere richtlijnen over welke goederen niet mogen aangeboden worden.  Ik hoop echter dat u er in slaagt met deze nieuwe regels en met de nodige steunmaatregelen deze periode door te komen, hopelijk ook met een zekere omzet.  Ik wens het u van harte toe.

Danny

3 november 2020
De tweede lockdown is opnieuw een mokerslag...

We hebben als samenleving gefaald in onze ambitie om de verspreiding van het coronavirus onder controle te houden en een tweede lockdown te vermijden. Het is vooral belangrijk dat we uit het verleden bijleren. Wanneer ik de aanpak van deze lockdown bekijk, dan zie ik dat er op beleidsniveau alvast een aantal dingen zijn bijgeleerd in vergelijking met vorige lockdownperiode. En dat er ook rekening is gehouden met onze ervaringen uit de vorige lockdown. Zo zien we dat er extra maatregelen werden genomen om de oneerlijke concurrentie in te perken tussen verplicht gesloten zaken en zij die mogen openblijven. Ook de veralgemeende mogelijkheid voor verplicht gesloten handels- en horecazaken om met bestellingen en afhaalservice te werken, is een belangrijke vooruitgang ten opzichte van vorige keer. Net als het feit dat nog veel meer bedrijven dan bij vorige lockdown kunnen blijven doorwerken, mits het strikt naleven van alle veiligheidsprotocollen. Maar dat neemt niet weg dat deze tweede lockdown voor heel veel bedrijven en voor gans ons economie een nieuwe mokerslag betekent. En dat er dus nog meer middelen zullen moeten worden vrijgemaakt voor steun aan bedrijven, federaal, op deelstaatniveau én lokaal…

Op federaal niveau denken we daarbij in de eerste plaats aan de maatregelen die eerder voor de horeca werden ontworpen, maar ook aan de onmiddellijke openstelling van de tijdelijke werkloosheid wegens overmacht voor alle bedrijven.  Daarnaast is er de noodzakelijke verlenging en versterking van de zogenaamde ‘bankenbazooka’, met daarin het overbruggingskrediet en uitstel van betaling, plus de herinvoering van tijdelijke werkloosheid wegens overmacht voor alle werkgevers, én opnieuw een moratorium op faillissementen, om die bedrijven die voor de crisis nog gezond waren overeind te houden. Laat ook ongelimiteerd studentenarbeid en flexijobs toe, om in te springen waar er personeel wegvalt wegens ziekte of quarantaine.  Op het niveau van de deelstaten werden zopas al een aantal belangrijke stappen gerealiseerd, zoals de automatische openstelling van het Vlaams Beschermingsmechanisme voor alle verplicht gesloten sectoren, plus de toegang voor al wie minstens 60 procent omzetverlies kan aantonen. Ik verwijs ook naar de coronalening van het Vlaamse PMVz en het Brusselse Waarborgfonds. Maar ook de lokale overheden moeten en kunnen hun duit in het zakje doen, zoals ook bepleit door de ondernemers zelf, in een onderzoek daarover van de Universiteit Antwerpen, UNIZO, de VVSG en Local Market Research (LMR). 

Tot slot vraagt ik opnieuw bijzondere aandacht voor die sectoren die al sinds het begin van de crisis niet of nauwelijks hebben kunnen heropstarten, zoals de toeristische sector (reisbureau’s, hotels, …), heel veel eventbedrijven, de autocars, taxibedrijven, ... Voor hen moet er nu dringend een structureel, bijkomende ondersteuningspakket komen op lange termijn.

Danny Van Assche,
Gedelegeerd bestuurder van UNIZO

1 november 2020

Ondersteun onze bedrijven na deze mokerslag

We zien dat er duidelijk lessen werden getrokken uit de vorige lockdown, waardoor een aantal zaken anders en beter werden aangepakt. Het verbod op de verkoop van 'niet-essentiële' assortimenten in winkels die mogen open blijven, is bijvoorbeeld erg belangrijk om oneerlijke concurrentie te vermijden ten opzichte van verplicht gesloten winkels met datzelfde assortiment. Hetzelfde geldt voor de mogelijkheid voor zowel gesloten handels- als horecazaken om bestelde goederen te laten afhalen. Plus het feit dat veel sectoren maximaal kunnen blijven draaien, mits strikte naleving van alle veiligheidsprotocols. Wat niet wegneemt dat de tol van deze crisis, en in het bijzonder die van de extra maatregelen, bijzonder zwaar blijft…

Daarom hameren wij bij de verschillende regeringen andermaal op het belang van maximale ondersteuning en bescherming. Wat vragen we concreet?

  • Alle verplicht gesloten bedrijven en sectoren moeten op hetzelfde ondersteuningspakket kunnen rekenen als de horeca.
  • Een reeks bestaande maar stilaan op hun einde lopende ondersteuningsmaatregelen, moeten verlengd worden tot al zeker 30 juni 2021.
  • Cruciaal daarbij is ook dat de tijdelijke werkloosheid wegens overmacht onmiddellijk opnieuw voor alle bedrijven wordt opengesteld.
  • Maar ook de zogenaamde 'bankenbazooka', met daarin het overbruggingskrediet (met staatswaarborg) en uitstel van betaling moet verder worden versterkt en verlengd.
  • De herinvoering van een moratorium op faillissementen, om te voorkomen dat bedrijven die vóór de crisis gezond waren massaal overkop zouden gaan

Zo kunnen we er voor zorgen dat bedrijven hun facturen op tijd kunnen blijven betalen, opdat ze niet nog dieper in de problemen zouden geraken.

Tot slot vraag ik opnieuw bijzondere aandacht voor die sectoren die al sinds het begin van de crisis niet of nauwelijks hebben kunnen heropstarten, zoals de toeristische sector, heel veel eventbedrijven, de autocars... Voor hen moet er nu dringend een structureel, bijkomende ondersteuningspakket komen op lange termijn.

Danny

30 oktober 2020

Een zwarte dag!

Dit is een ramp voor jullie, ondernemers, die in deze crisis het allerzwaarst getroffen worden. Jullie zijn terecht kwaad, wanhopig. Velen zitten op hun tandvlees. Jullie hebben de afgelopen periode hemel en aarde bewogen en volop geïnvesteerd om coronaproof te kunnen werken. Terwijl jullie sinds maart niet meer aan een deftig omzetniveau zijn geraakt. We horen schrijnende verhalen van ondernemers die hun laatste reserves hebben opgegeten, al hun kredietlijnen hebben opgebruikt... om nu opnieuw te moeten sluiten. Mensen zien hun levenswerk voor hun ogen kapot gaan. Ronduit dramatisch. We begrijpen dat drastisch ingrijpen in de huidige omstandigheden onvermijdelijk was, gezien voorgaande maatregelen niet voor de verhoopte knik in de coronacurve hebben gezorgd. Maar we kunnen er niet omheen dat we als samenleving hebben gefaald in onze ambitie om een tweede lockdown absoluut te vermijden. Hoe komt het dat we nog altijd niet de echte brandhaarden van besmetting kennen? Dit is een zwarte dag.

Het allereerste wat wij nu namens jullie aan de overheid vragen, is maximale duidelijkheid over wat nu nog wel en niet meer kan, heel gedetailleerd per sector en situatie, zodat hier geen onzekerheid en verwarring meer over kan ontstaan. Ook de sectoren en bedrijven die, mits extra beperkingen, nog actief mogen blijven, moeten nu heel snel weten waar het op staat. Dat er bij de eerste lockdown nog improvisatie bij kwam kijken, valt te begrijpen. Maar dat excuus geldt vandaag niet meer. Jullie moeten weten waar jullie aan toe zijn.."

Minstens even belangrijk, en "vanzelfsprekend" is dat alle verplicht gesloten bedrijven en sectoren op eenzelfde uitgebreid steunpakket kunnen rekenen als de horeca, zowel vanuit de Vlaamse en Brusselse als vanuit de federale regering. Bovendien moeten een reeks bestaande maar stilaan op hun einde lopende ondersteuningsmaatregelen, worden verlengd tot al zeker 30 juni 2021. Cruciaal is alvast dat de tijdelijke werkloosheid wegens overmacht onmiddellijk opnieuw voor alle bedrijven wordt opengesteld.

Ook hameren wij eens temeer op het belang van een strikte en strenge handhaving van de coronaregels, om dit virus klein te krijgen. Controleer ons, maar ook alle andere groepen in de samenleving.

Tot slot roepen wij met UNIZO iedereen op om de getroffen bedrijven voluit te ondersteunen en doorheen deze crisis te trekken, door maximaal - ook en vooral online - te blijven winkelhieren. Alleen als we allemaal samen doelbewust en consequent hier blijven kopen, maken onze bedrijven kans om overeind te blijven, om zoveel mogelijk jobs te bewaren... Zij hebben ons nu keihard nodig. En ook wij kunnen niet zonder hen. Koop daarom meer dan ooit in je buurt, zelfs wanneer je digitaal koopt, zodat we ons hier samen doorheen slaan.

Danny

Check hier alle coronamaatregelen

Dinsdag 27 oktober 2020

Verrast waren we niet bij de persconferentie. De pandemie deint uit. De buurlanden nemen strengere maatregelen. De buurgewesten nemen strengere maatregelen. Ook de Vlaamse regering is uiteindelijk gevolgd. En dit was onvermijdelijk. De verspreiding van het virus neemt proporties aan die ons regelrecht opnieuw naar maart of april terugkatapulteren. We dachten dat we erdoor waren, dat het nooit meer zo erg zou worden. En toch zijn we weer bij af.

Maar toch is er een groot verschil - voorlopig toch. Er is een tweede golf, maar (hout vasthouden) geen tweede lockdown. Wel veel economische schade en beperkingen. Heel veel economische schade en beperkingen. En niet alleen bij de gesloten sectoren zoals horeca, events, fitness, ... maar bijna even erg in andere sectoren zoals toerisme, kleinhandel, freelancers, ...

En ja, er zijn best wel veel steunmaatregelen. Toch blijven vele zwaar getroffen bedrijven verweesd achter. Want het gaat effectief nu om steun die nodig is om te overleven, tot minstens het voorjaar van 2021. Maar ondanks alles is er dus vooralsnog geen lockdown. Economische activiteit blijft mogelijk, en dat is belangrijk. Want wat ondernemers vooral willen, is blijven werken. En het gaat moeilijk, erg moeilijk. Veel ondernemers dreigen de moed te verliezen. Maar dat is het laatste dat we mogen doen.

De weg is nog lang. We moeten voortdoen, voortdoen met creatief oplossingen zoeken voor elke nieuwe tegenslag. Met het ontdekken van nieuwe opportuniteiten tussen alle miserie. Kortom met ondernemen. En dat dan nog met het toepassen van alle veiligheidsregels. Want het laatste dat je wil, is corona in je bedrijf. Beste ondernemers, ik wens jullie veel moed om door te zetten. Hou het gezond, pas telewerk toe waar het kan en geef niet op. UNIZO is er om je te steunen.

Je staat er niet alleen voor.

Danny

22 oktober 2020

Nooit meer lockdown!

Toen ik in april door ons centrum wandelde, kreeg ik regelmatig een krop in de keel.  Alle winkels toe.  Bedrijven gesloten.  Iedereen thuiswerk, waar het kon.  Lege straten.  De tristesse van toen zal ik nooit meer vergeten.  Achteraf hebben we gezworen: dit nooit meer!  We moeten een manier vinden om met het virus om te gaan.  Veel slimmer zou zijn om ons door de crisis te werken op een veilige manier.  Subsidies, premies, uitkeringen, uitstel van betaling, … zijn allemaal noodzakelijk, maar elke ondernemer verkiest om voort te kunnen blijven doen.

Vorige week was de verontwaardiging dan ook groot toen de restaurants en cafés op slot werden gedaan en de events en foren dermate werden beperkt, dat rendabel werken nog meer onmogelijk wordt.  en vele verwante bedrijven delen in de schade.  De overheden beloven straffe ondersteuningsmaatregelen en dat is ook zo.  Maar wat we als UNIZO vorige maand nog ons “recht op ondernemen” hebben genoemd, ons recht om ons op veilige manier door de crisis te werken, is opnieuw geschaad.  

En nu weerklinkt plots het L-woord weer.  De cijfers stijgen – zoals dit weekend voorspeld – nog verder en daarom pleiten experten opnieuw voor de ultieme maatregel: lockdown.  UNIZO wijst een lockdown ferm af.  De maatregelen die vorige week verstrengd werden, moeten nu hun werk doen.  en ja daarvoor moeten we met zijn allen méér moeite doen.  Hoe moeilijk kan het zijn om de zogenaamde knuffelcontacten tot één te beperken?  Hoe moeilijk kan het zijn om steeds anderhalve meter afstand te houden, zoveel mogelijk een mondmasker te dragen, handen te wassen en ramen open te zetten?  In onze bedrijven: pas zo strikt mogelijk het telewerk toe.  Ja, er mogen indien echt nodig “terugkeermomenten” zijn op het bedrijf wanneer telewerk op zijn grenzen botst, maar de regel moet wel degelijk telewerk zijn.  Ik blijf drukken op al deze basisregels.  Want die zijn nodig om de besmettingen naar beneden te krijgen én dus die algemene lockdown te voorkomen.  Want een lockdown, daarover waren we het eens, dat nooit meer!

Danny

Zo kwamen we op voor ondernemers afgelopen week

15 oktober 2020

Geen tweede lockdown!

U maakt het waarschijnlijk ook elke dag mee. Ergens braaf aanschuiven op anderhalve meter, en plots wringen mensen zich tussen de “veilige” ruimte. Of dat groepje jongeren of minder jongeren die op het plein bij elkaar hangen. Letterlijk dan. Of mensen die nog altijd vriendelijk een hand of een kus willen geven. En dan de berichten over feesten op de Oude Markt of clandestiene kotfuiven. Allemaal des mensen, daar niet van. Maar het blijft mij choqueren, nu nog meer dan drie maanden geleden. Ondertussen floepen de nieuwsberichten binnen: “België kleurt rood”.  

Morgen staat er (voor de zoveelste keer) een belangrijke vergadering gepland. Na de Veiligheidsraad en de GEES, is het nu het Overlegcomité dat de eer heeft ons door de crisis te loodsen.  Op zich misschien al geen slechte zaak: de deelstaten worden nu volwaardig betrokken. Maar ik hou mijn hart vast voor wat men gaat beslissen. Want elke nieuwe beperking heeft een harde economische impact. En dat terwijl het eigenlijk eenvoudig zou moeten zijn: de basisregels. Als iedereen gewoon de basisregels volgt, is er geen probleem. Maar dankzij al diegenen die dat niet nodig vinden, dreigen we weer met zijn allen te moeten boeten.  

Met UNIZO pleiten we alvast voor streng optreden om de basisregels toe te passen en vooral voor veel gezond verstand. Telewerken moet zoveel mogelijk aangemoedigd worden, maar verplicht het niet. Verplicht thuiswerken is eigenlijk een quasi lockdown. En het is niet nodig, want cijfers tonen aan dat we nog evenveel thuiswerken als in juni. Hou bedrijven en scholen open. Ook hier is het duidelijk dat het niet om de brandhaarden gaat. Zet de horeca op het caféregime (kleinere tafels, sluitingsuur), maar hou ze open. Indien veilig georganiseerd (en dat is overal waar ik al geweest ben), is er geen probleem. En treed zwaar op waar de veiligheidsregels niet worden toegepast. En vooral: organiseer ons zo dat we wéten waar de brandhaarden zitten, zodat we gericht kunnen optreden in plaats van halfblind te varen.

Hoe dan ook economisch blijft het rampzalig, zelfs zonder verstrengde maatregelen. De Gentse professor Gert Peersman wees al op internationaal onderzoek dat aantoont dat de economische schade eigenlijk weinig te maken heeft met hoe streng de maatregelen zijn. Lees: zelfs wanneer het vrijheid-blijheid is zoals in Zweden, is de economische schade even groot.  Mensen en bedrijven houden zich immers sowieso in om te consumeren en te investeren. We weten dus nu al dat het probleem in december niet opgelost zal zijn. Pas wanneer we een betrouwbaar vaccin hebben, kunnen we terug met sterke groei aanknopen. Daarom pleitte UNIZO deze week al om de economische steunmaatregelen van alle regering te verlengen tot juni volgend jaar. Vooral bedrijven in de sterk getroffen sectoren zoals toerisme, horeca, events, nightlife, retail, freelancers, … hebben nog steeds nood aan het infuus om deze periode te overleven.

We snakken allemaal naar wat goed nieuws. Hopelijk krijgen we dat virus weer meer onder controle. En dat Wout Van Aert zondag de Ronde wint.

Danny

8 oktober 2020

Danny's Weekend van de Klant

Zelden ben ik meer fier op UNIZO geweest als afgelopen weekend.  Een half jaar geleden vroegen we ons (slechts enkele seconden) af of het Weekend van de Klant in dit coronajaar wel door kon gaan.  Snel waren we ervan overtuigd dat het meer dan ooit nodig was om onze trouwe klanten te bedanken.  En het werd snel duidelijk dat jullie dit ook vonden.  2020 werd zowaar een recordjaar: meer dan 14.000 ondernemers hebben officieel deelgenomen, een slordige 1000 méér dan vorig jaar.  En ondanks alle nodige voorzorgsmaatregelen leefde het Weekend van de Klant in gans het land.  En als klap op de vuurpijl bleken ook de klanten goed op te dagen.  Ik wil jullie hiervoor van harte danken.  Het Weekend van de Klant is bij uitstek een event dat alleen succesvol kan zijn voor de enorme inzet van honderden bestuurders over het ganse land.  En het heeft geloond.

De neuzen kunnen nu richting Dag van de Ondernemer gezet worden.  In deze nieuwsbrief lees je er alles over.  Ook hier weer geen seconde aarzeling dat we dit event moeten laten doorgaan.  Als 2020 nog voor iets anders bekend zal worden dan voor Covid-19 dan is het wel voor het ondernemerschap.  Nooit zijn ondernemers creatiever geweest dan dit jaar.  Toen de lockdown alles plat legde, zagen we velen digitale activiteit ontwikkelen.  Op enkele weken tijd is er meer digitalisering gerealiseerd dan de afgelopen jaren samengeteld.  Verschillende ondernemers hebben zichzelf heruitgevonden om hun normale tanende business te compenseren.  En opmerkelijk: het aantal startende ondernemers is nauwelijks of niet teruggevallen.  Nu de Ronde van Vlaanderen dit najaar gereden wordt, kunnen we met recht en reden zeggen: Vlaamse ondernemers zijn echte Flandriens.  Dat wordt dan ook het thema voor onze Dag van de Ondernemer.

Ondertussen blijven we vragen de coronamaatregelen te respecteren en volgen wij nauwgezet de opstart van de nieuwe federale regering op en de uitrol van de relanceplannen in Vlaanderen en Brussel.  Het belooft een boeiend najaar te worden.

Danny

1 oktober 2020

We hebben een federale regering!

Een échte, eentje met volheid van bevoegdheid en een meerderheid in het parlement. We hadden het bijna opgegeven. We hielden al ernstig rekening met nieuwe verkiezingen. Maar plots kwam alles in een stroomversnelling. En zie, na bijna 500 dagen stilstand, is de klus op enkele weken geklaard. Het feit dat er een regering is, is op zich al goed nieuws. We mogen niet vergeten dat we ons nog steeds in de grootste economische en maatschappelijke crisis bevinden sinds de Tweede Wereldoorlog. Het minste wat je nodig hebt om dit aan te kunnen pakken, is een regering.

De regering De Croo I heeft ook een regeerakkoord. En op het eerste zicht leest UNIZO daar erg interessante zaken in. Niet minder dan historisch is de beslissing om zelfstandigen een gelijk pensioen toe te kennen als werknemers. Ja, het zal over de tijd gespreid worden en nog even duren vooraleer elke zelfstandige voor een gelijk loon ook een gelijk pensioen zal trekken. Maar de beslissing is genomen, en dat is een UNIZO-eis die al enkele decennia oud is. We lezen nog andere zaken die we ook in ons memorandum hadden opgenomen: activering van de arbeidsmarkt, strijd tegen rompslomp, behoud van de taks shift en geen nieuwe lasten, kortere betalingstermijnen, meer openbare opdrachten aan KMO’s, een realistisch maar echt klimaatbeleid, … Er staat best wel wat in.

Euforie op alle banken dan? Nee, echt niet. Want het regeerakkoord is ook vaag. De doelstelling dat 80% van de bevolking actief moet zijn, is de juiste. Maar hoe realiseer je dat? En er moet begrotingsdiscipline zijn, maar hoe doe je dat terwijl je meer gaat investeren, pensioenen optrekt, gezondheidszorg versterkt, en zo meer. En daarover zijn we echt bezorgd: wie gaat het feest betalen?  

We wensen de ploeg van Alexander De Croo alvast veel succes. UNIZO zal zoals steeds een betrouwbare maar kritische partner zijn. Want alleen door ondernemers te koesteren en hen een kader tot goed werken te geven, kunnen we ons land tot het modelland maken dat het regeerakkoord belooft. We houden het voor u in de gaten!

Danny

Bezorg me gerust je reactie of voorstellen!

22 september 2020

Recht op ondernemen! Teken de petitie!

Beste ondernemers en ondernemenden,

Deze week trapt UNIZO haar politieke werkjaar op gang. Jammer genoeg niet op de klassieke manier met veel volk en een lekker glas. Maar als ondernemende mensen gaan we niet zeuren en passen we daar een mouw aan.

De UNIZO-boodschap vandaag is heel eenvoudig: laat ons ondernemen! We maken de grootste crisis mee in meer dan 100 jaar. Hoe moeten we hier door raken? Wel al werkende. De beste manier om onze welvaart en ons welzijn te herstellen, is door onze ondernemingen voluit aan het werk te laten. Dit zou vanzelfsprekend moeten zijn, maar dat is het niet. De afgelopen maanden werden we beperkt in onze maatschappelijke en economische vrijheden. En ja, dat was nodig, zeker toen de pandemie ons overviel. Maar stilaan wordt duidelijk dat er al geruime tijd méér mogelijk is. Dat we geschaad worden in ons grondwettelijk recht op ondernemen. En daar lijden we met zijn allen onder. UNIZO eist dus recht op ondernemen.

Wat wil dat zeggen? Recht op ondernemen? Ik zie daarin drie belangrijke punten:

  1. Herstellen van het recht op ondernemen in tijden van Corona
  2. Het stimuleren van ondernemen in een Vlaams en Brussels relanceplan
  3. Het vrijwaren van ondernemen in een federaal regeerakkoord.

Ten eerste willen we het recht op ondernemen herstellen, ook wanneer het virus nog onder ons is. Zelfs en vooral nu het aantal gevallen opnieuw toeneemt. We hebben voor het eerst in ons leven een lockdown meegemaakt. Die was nodig, maar we willen dit nooit meer meemaken. We begrijpen het virus ondertussen beter en we zijn er op georganiseerd. Geef dan ook vertrouwen aan de samenleving. De basisregels moeten worden toegepast, daarover is iedereen het eens. Maar alles wat veilig georganiseerd kan worden, moet ook georganiseerd kunnen worden. Of het nu toerisme, bouwwerven, events, beurzen, feesten of gewoon werken op kantoor betreft. Alles wat veilig kan, mag. En bijna alle activiteiten kunnen ook veilig. Laat ons ondernemen!

Ten tweede is onze economie wel degelijk geschaad door deze crisis. Voor de relance kijken we vooral naar de deelstaten. Het is in Vlaanderen en Brussel dat de sleutels liggen om het ondernemen te stimuleren. Samen met de Vlaamse sociale partners in de SERV zorgden we
al voor een stevige insteek voor een relancebeleid. Voor die bedrijven die nog beperkt worden, is een blijvende steun noodzakelijk. Maar belangrijker nog is dat de Vlaamse regering een investeringsprogramma opzet om onze economische troeven te versterken, zowel op vlak van mobiliteit, digitalisering als energie. Belangrijker is dat de werking van de arbeidsmarkt zo snel mogelijk op de nieuwe situatie wordt aangepast: we mogen geen nieuwe generatie werklozen laten ontstaan. Belangrijker is te investeren in talenten, arbeidsmobiliteit te versterken en wie nog niet of niet meer op de arbeidsmarkt actief is te activeren. Laat ondernemers ondernemen!

Ten derde verwachten we bijzonder veel van een nieuwe federale regering. De uitdagingen zijn groot, zowel economisch, maatschappelijk als budgettair. Het federale regeerakkoord mag het recht op ondernemen niet fnuiken, maar moet het vrijwaren. Door te investeren. Door ondernemerschap niet weg te belasten. Door minder in plaats van meer regels op te leggen. Door samen te werken met de deelstaatregeringen. Door een kader te scheppen om evenwichtig, efficiënt en flexibel werken mogelijk te maken. Laat ondernemers alstublieft ondernemen!

Helpt u mee om het recht op ondernemen op te eisen? Geef ons dan - symbolisch - uw elleboog, omdat uw vuistje of hand nu éénmaal niet coronaproof is. Uw elleboog om op tafel te kloppen. Omdat ondernemers recht hebben op ondernemen! Teken onze petitie op:

www.rechtopondernemen.be

17 september 2020

Gezamenlijke visie

Er is een tijd geweest dat men zei dat de werkgevers en vakbonden van dit land samen geen twee stenen meer op elkaar kregen. Sociale partners waren allesbehalve partners geworden. En die tijd is eigenlijk niet zo lang geleden. Crisissen bieden meestal ook opportuniteiten. Het lijkt erop dat de sense of urgency er ook voor gezorgd heeft dat de sociale partners weer in staat zijn een gezamenlijke visie te ontwikkelen. Vorige week nog lanceerden de federale werkgevers en vakbonden, verenigd in de Groep van Tien, een gezamenlijke visie op hoe de (nieuwe) federale regering de relance moet op gang brengen. Deze week lanceerden we met de Vlaamse sociale partners, verenigd in de SERV, een gelijkaardige boodschap aan de Vlaamse regering. In Vlaanderen staat men trouwens al een pak verder dan op federaal vlak: de rapporten en adviezen van zowel de expertencommissies als van de SERV liggen klaar.

Zoals ik deze week ook al duidelijk maakte in een interview op de VRT, moet de Vlaamse regering nu knopen doorhakken en een visie formuleren, op de hervorming van onze arbeidsmarkt, op levenslang leren, op de prioritaire investeringen, op stimuleren van de export, op herstel van de economie. Als werkgevers en vakbonden geven we de boodschap dat deze relance gedragen én uitgevoerd zal worden door de ondernemers, werkgevers en werknemers van dit land. We willen dus samen met de Vlaamse regering een akkoord sluiten hoe we de stap naar herstel gaan zetten. En dat liever gisteren dan morgen. En tot slot hebben we ook federaal deze week nog een akkoord met de vakbonden kunnen afsluiten over onder meer hoe de kosten van de gelijkstelling van jaarlijkse vakantie voor deeltijds werklozen gespreid kunnen worden.

Kortom zowel in Vlaanderen als in België vinden vakbonden en werkgevers elkaar beter dan voorheen om samen een visie te ontwikkelen op hoe we uit deze crisis raken. Is dat eenvoudig? Absoluut niet. Maar is het nuttig en noodzakelijk? You bet! Als dat geen voorbeeld voor de federale regering kan zijn.

Danny

 

10 september 2020

Drama is nooit ver weg in ons land

In een film zou je het niet geloven. Net op het ogenblik dat er met veel moeite een aantal partijen rond de tafel verzameld worden om een nieuwe federale regering te gaan vormen, test preformateur Egbert Lachaert positief op het Covid19-virus. Over slechte timing gesproken. Ik wens hem alvast veel beterschap toe. Ondertussen mag de formatie niet teveel stilvallen.  Hoewel het belangrijk is elkaar diep in de ogen te kunnen kijken om tot een vertrouwen tussen toekomstige partners te komen, zullen de toppolitici moeten bewijzen dat je ook digitaal regeringen kan vormen. Grenzen worden elke dag verlegd. Ook hier moeten we door.

Ondertussen draait de wereld verder. Niet onbelangrijk is dat we deze week met de federale sociale partners (vakbonden en werkgevers, verzameld in de zogenaamde “Groep van Tien”) Danny Van Assche opiniesamen een oproep aan de regering en de onderhandelaars hebben gedaan om tot een federaal relanceplan te komen. In Vlaanderen en Brussel hebben de deelstaatregeringen daar al veel werk rond verricht. Van de Vlaamse Regering verwachten we dat ze tijdens de Septemberverklaring gaat aankondigen welke maatregelen er zullen komen. In Brussel is er volop overleg tussen de regering en de sociale partners. Op federaal vlak is het vooralsnog wachten. Daarom stelden we als sociale partners een verklaring op. We zien de relance in drie stappen: maatregelen die nu onmiddellijk nog tijdens de coronacrisis moeten genomen worden, maatregelen die onze economie op gang moeten trekken en maatregelen die structureel zaken anders moet aanpakken.

We stellen twee centrale assen voor als relance.

  1. De eerste is een verregaande digitalisering van onze manier van werken en leren. We discussiëren al jaren over digitalisering, maar tijdens corona hebben we er echt werk van gemaakt. Deze drive moeten we verderzetten.
  2. Een tweede as die de sociale partners voorstellen is opmerkelijker: we roepen op om de investeringen op te drijven. Ondanks de moeilijke begrotingstijden waar we voor staan, mag er niet bespaard worden op investeringen. We deden dit al teveel in het verleden waardoor onze economie er schade door kan oplopen. Het doel moet zijn om 4% van onze welvaart jaarlijks in nieuwe investeringen te steken, in mobiliteit, duurzame energie, communicatie, en dergelijke meer. Dit zijn “good costs”: uitgaven die later méér opleveren. In plaats van daarop te bezuinigen, moeten we letterlijk investeren in onze toekomst.

Hopelijk kunnen de onderhandelaars er snel werk van maken!

 

3 september 2020

Doet ie het of doet ie het niet?

Deze vraag domineerde de afgelopen week de Wetstraat. Zal Joachim Coens met CD&V aanschuiven aan de onderhandelingstafel of niet? Het ziet er naar uit dat het dan toch zou gebeuren. Je houdt het bijna niet voor mogelijk, maar het is de eerste keer in maanden dat er partijen op een inhoudelijke manier rond de tafel zouden zitten die bovendien een meerderheid hebben om een regering te vormen. Vraag is nu: moeten we hier blij mee zijn? Kan er uit deze vier seizoenen van Vivaldi een harmonieus geluid komen, dat bovendien ondernemingsvriendelijk is? UNIZO heeft niet de gewoonte om zich te moeien met hoe regeringen moeten samengesteld worden. Dat is onze rol niet. Ook nu niet. Is het onze voorkeurscoalitie?  Wellicht niet, maar is er een voorkeurscoalitie mogelijk in de huidige politieke constellatie? Ze bestaat eigenlijk gewoon niet. Dus krijgen onderhandelaars het voordeel van de twijfel. Het is wél de rol van UNIZO om toe te zien waarover de onderhandelaars het gaan hebben en welk beleid ze willen voeren. UNIZO stelde ondertussen bijna twee jaar geleden haar memorandum op. De wereld ziet er op die twee jaar helemaal anders uit. Dus we pasten onze voorstellen aan. Een aantal basispunten zijn voor ons van groot belang. Leg de basis voor een toekomstgericht relancebeleid dat onze economie op poten zet, maar dat ook de overheidsfinanciën onder controle houdt. De taxshift van de vorige regering was broodnodig, dus schroef deze niet terug.  Bespaar niet op investeringen, want deze uitgaven brengen geld op. Ik noem er maar enkele op. Maar het allerbelangrijkste is waarschijnlijk: kom met een project waar de ganse regering eensgezind achter staat, dat hoop geeft voor de toekomst en zuurstof aan ondernemers. Als ze daar in slagen, zal UNIZO een partner zijn. Als ze daar niet in slagen, ga dan maar liever opnieuw naar de kiezer. Faites vos jeux!

27 augustus 2020

Herstel het vertrouwen!

De "tweede lockdown". Zo hoorde ik gisteren iemand de verstrengde augustusmaatregelen tegen corona noemen. Ik schrok er even van, want als we iets wilden vermijden dan was het wel een tweede lockdown. En was het er één? Nee, niet echt, maar het voelde wel zo aan. En dat is problematisch. De gevolgen waren een enorme schok in het consumentenvertrouwen. Mensen blijven relatief gerust in de eigen situatie maar zien de economische situatie van ons land somber in. Gevolg? Ze sparen de pannen van het dak, om gerust te zijn in onzekere tijden. Hetzelfde geldt voor het ondernemersvertrouwen.  Zolang ondernemers de toekomst niet meer vertrouwensvol tegemoet zien, zullen ze niet investeren, geen mensen aanwerven, of zelfs maar mondjesmaat mensen uit tijdelijke werkloosheid terughalen. En zo krijgen we dat economische vliegwiel natuurlijk niet aan het draaien. Onze economie moet stilaan uit dat dal kruipen en liefst met forse groeicijfers.

"Onze boodschap aan de regeringen in dit land is dus eenvoudig: herstel het vertrouwen!"

Neem verantwoordelijke maatregelen maar stop met de mensen overdreven schrik aan te jagen. Meer dan ooit moeten mensen weer aan het werk en moeten ze kunnen winkelen, uitgaan en zelfs reizen. Steeds op een verantwoorde manier, uiteraard. Maar wel overtuigend in een nieuw normaal. Dus begin met het sociaal-economische leven aan te moedigen in plaats van te beknotten. Haal het verschrikkelijke pessimisme uit onze samenleving en geef hoop voor de nabije toekomst. Helpt dat? Zeker! Toen er vorige week werd aangekondigd dat je opnieuw met twee kon gaan winkelen (sporten mag u trouwens al zwetend met veel meer en met lichamelijk contact, winkelen is blijkbaar veel gevaarlijker), voelden de handelaars dat onmiddellijk. Alsof de mensen erop aan het wachten waren? Dat waren ze ook. Herstel dus dat vertrouwen en breng de samenleving weer op gang, op een verantwoorde manier. Kan dat? Onze buurlanden doen het. Waarom wij niet?

20 augustus 2020

Elke Nationale Veiligheidsraad brengt spanning met zich mee

Welke beslissingen worden er genomen? Want we weten dat deze beslissingen een rechtstreekse invloed hebben op ons leven en werken. De verwachtingen waren hooggespannen voor deze veiligheidsraad (NVR), maar laat ons zeggen dat de berg een muis gebaard heeft. Ik verklaar me nader.

Ben je nu niet wat ondankbaar, meneer UNIZO? De NVR besliste toch om het winkelen met twee in plaats van alleen toe te laten? En events kunnen weer wat ruimer: 200 binnen en 400 mensen buiten. Dat zijn toch economisch belangrijke versoepelingen? Dat is zeker juist. Maar toch ben ik ontgoocheld. Ik heb daar twee redenen voor.

Ten eerste is men niet consequent. Uiteraard is het al beter dat men met twee mag winkelen in plaats van alleen. Maar hoe verklaar je nu dat je met een heleboel mensen mag fietsen, voetballen, basketten of andere (bijna) contactsporten mag uitoefenen, maar dat je met niet meer dan twee mensen mag winkelen? Wat was er mis met een toelating om in je bubbel te mogen gaan?  Hetzelfde met het versoepelen van het aantal personen op een event: het gaat niet om het aantal personen, maar wel over hoe je ermee om gaat. Dat je geen massa’s wil, dat is duidelijk maar voor de rest blijven aantallen zeer arbitrair.

Mijn tweede reden om ontgoocheld te zijn is echter veel belangrijker. Men had ons vandaag een duidelijk kader moeten geven waarmee we voort kunnen. In juli dachten we dat het ergste voorlopig achter de rug was en dat we tot november wel safe zouden zitten. Maar eind juli hadden we al prijs: een eerste opflakkering van het virus en een verstrenging van de maatregelen. We weten nu dat het virus niet seizoensgebonden is en er dus altijd weer kan zijn. We gaan dus voorzichtig moeten zijn, en dit tot het vaccin er is. Maar dat kan nog wel een jaartje duren. Gaan we nog een jaar lang bedrijven en mensen op non-actief zetten? Pleit ik dan voor vrijheid-blijheid? Zeker niet! Dan zou de opflakkering totaal zijn en een nieuwe lockdown onafwendbaar. Nee, wat we nodig hebben is een kader voor “het nieuwe normaal”. We moeten maatregelen hebben die het virus duidelijk indijken, maar die maximaal ons sociaal en economisch leven toelaten.  We kunnen geen sectoren een jaar op slot doen. We kunnen wel een kader afspreken dat overal moet toegepast worden en wanneer er broeihaarden zijn, moeten we lokaal en doelgericht ingrijpen. Toerisme, events, beurzen, zelfs feesten moeten kunnen, maar binnen een veilig kader. Eentje dat duidelijk en stabiel is, en niet als een jojo op en neer gaat.

Dat heeft men ons vandaag niet gegeven. Ik reken erop dat het er in september wel zal zijn.

Danny

Donderdag 9 juli 2020

En het werd zomer…

Eén van de weinige absolute zekerheden die we de afgelopen maanden hebben gekend. Dat de zomer zou aanbreken, ongeacht wat er aan voorafging. Wat een onwaarschijnlijk voorjaar! In normale tijden zou ik jullie nu in alle vrolijkheid een fijne, ontspannende vakantieperiode toewensen. Of net een extra druk topseizoen voor wie, onder meer, in de toeristische sector werkt.  Maar misschien klinkt dat nu wat te makkelijk. Ik weet dat velen onder jullie het tot op vandaag erg moeilijk hebben. Toch moeten we vooral positief blijven, er voluit voor gaan om hier doorheen te komen. Er zijn ook heel wat positieve signalen die er op wijzen dat de meesten onder jullie het wellicht gaan redden. Dankzij uw veerkracht, weerbaarheid en de rotsvaste wil om er te blijven in geloven.

Zelfs in volle coronaperiode hebben het afgelopen voorjaar toch nog meer dan 45.000 starters de sprong gewaagd naar het ondernemerschap, blijkt uit cijfers die UNIZO bij handelsinformatiebedrijf Graydon opvroeg. Dat zijn er amper 13% minder dan in dezelfde periode vorig jaar. In Vlaanderen steeg het aantal starters in juni van dit jaar zelfs met – een bescheiden maar erg betekenisvolle - 1,31% uit boven het niveau van juni 2019. Als dát geen positief signaal is!

Idem dito met het aantal vacatures. Zo deelde Vlaams Economieminister Hilde Crevits afgelopen week mee dat het aantal openstaande jobs opnieuw op hetzelfde niveau staat als voor corona, en dat er dus opnieuw, meer dan ooit, moet worden ingezet op het activeren en klaarstomen voor de arbeidsmarkt van zoveel mogelijke niet werkenden. Het toont aan dat ondernemers niet bij de pakken blijven zitten, dat ze vooruit willen en vooral voortdoen.

"Het gaat goed komen met het herstel van onze economie, ik voel het, áls er tenminste een sterk en allesomvattend relanceplan komt, waarvan we de krijtlijnen nu toch dringend te zien zouden moeten krijgen."

Het ware ideaal geweest om met dat relanceplan de zomer in te gaan. Een plan dat af is en dat klaar staat om het najaar mee aan te vatten. Het zou voor veel meer duidelijkheid en rust in ons hoofd zorgen. Even de riem er af leggen in juli en augustus – voor wie het zich kan veroorloven – en je hoofd even leegmaken, lukt zo veel beter wanneer je weet wat er daarna gaat komen en daar op voorbereid bent. Ook wie de ganse zomer blijft doorwerken om verloren omzetten in te halen of om te overleven, hunkert – zelfs meer nog – naar zo’n concreet perspectief. Beleidsmakers beseffen vaak te weinig wat getalm met ondernemers en hun bedrijven doet, zowel praktisch als mentaal.

Beste ondernemers, in het begin vond ik het nog te vroeg, maar na al mijn voorafgaande beschouwingen ga ik het nu toch doen: jullie een deugddoende zomer toewensen. Wat dat concreet voor jullie betekent, laat ik jullie graag zelf invullen. Maar dat we de komende maanden allemaal een extra dosis vitamine D kunnen gebruiken, staat buiten kijf.

Al onze standpunten lees je hier!

Donderdag 2 juli 2020

Het échte werk begint pas

Beste ondernemer,

UNIZO trekt aan de alarmbel voor de feestsectorWe gaan ze nog missen, die Nationale Veiligheidsraden…  De spanning om op woensdag goed te luisteren wat de premier te zeggen heeft en er vijf minuten na afloop de eerste commentaar op te moeten leveren. Een snelle analyse van wat er gezegd werd en vooral wat er niet gezegd werd. De strijd om de omzetting van de woorden van de premier in een ministerieel besluit op de meest duidelijke en nuttige manier tot stand te brengen. Een MB, dat er meestal pas tegen vrijdagavond kwam. Vervolgens dan de tekstexegese op het MB met alle onduidelijkheden en vragen vandien, die we dan hoopten tegen zaterdag in de “FAQ’s”, de “frequently asked questions” opgelost te krijgen. Als er dan dingen in de FAQ’s stonden die botsten op de woorden van het MB, kon er nog altijd een minister op zondagavond komen toelichten hoe de vork precies in de steel zat. Vorige week maakten we in principe voor een langere periode de laatste NVR mee. Nochtans blijven er sectoren in de kou staan. De organisatoren van beurzen bijvoorbeeld, en de discotheken. Om nog te zwijgen van de onbegrijpelijke opsplitsing tussen private en publieke recepties en banketten. Nodig gerust heel de buurt uit op je trouwfeest, dan mag je vier keer meer volk toelaten dan wanneer je het in besloten kring wil houden. Om die redenen trok UNIZO via de pers aan de alarmbel (zie foto boven). Hopelijk kunnen we deze laatste gevallen nog deze maand deftig geregeld krijgen. 

Zijn we er dus door? Nee, het echte werk begint nu pas. Na de lockdown en de exit, zijn alle ogen nu gericht op de relance. Want er is maar één zaak die ons uit de crisis kan halen, en dat is economische groei. Pas als dat vliegwiel van de economie weer op volle kracht kan draaien, zullen we uit de kosten raken. Het is groei die zal zorgen voor het opdroegen van (tijdelijke) werkloosheid en overbrugginsrechten. Het is groei die faillissementen zal voorkomen of compenseren.  Het is groei die ons toekomst zal geven. En die groei komt er niet vanzelf. Daarvoor hebben we een relancebeleid nodig van de gemeente tot in Europa. Als voorzitter van de SERV (de Vlaamse sociale partners) kon ik de afgelopen weken al enkele keren de relancevoorstellen van de sociale partners toelichten in het Vlaams Parlement en aan verschillende expertengroepen. Ik heb het gisteren nog opgezocht: de SERV is beginnen werken aan de relancestrategie op 25 maart. Dus niet twee weken geleden, maar twee weken na de start van de crisis in ons land.  Daarom kunnen we nu een alomvattende kijk presenteren op zowel economische als maatschappelijke relance, zowel op de arbeidsmarkt als op de internationale markten. Verschillende aspecten worden behandeld. Onder meer dat crisismanagement nog steeds nodig is, zowel met zeer gerichte steunmaatregelen als met een voorbereiding op de te verwachten heropflakkering van het virus (en het absoluut vermijden van een tweede lockdown). Maar ook voorstellen om consumenten- en het ondernemersvertrouwen te versterken, om onze internationale handel op gang te trekken, nieuwe arbeidsorganisatie te implementeren, levenslang leren in te voeren en beter samen te werken tussen alle overheden tot stand te brengen. Kijk gerust eens op www.serv.be

Wat we nu vooral niet moeten doen, is opnieuw gaan palaveren over al dan niet verkiezingen houden en strategospelletjes rond regeringsvorming. De afgelopen weken is er gewerkt in nationale eenheid. Dat liep niet altijd goed en al zeker niet van een leien dakje. Maar eigenlijk is dat wat we nu nodig hebben. Een regering van Nationale Eenheid die op federaal vlak een even sterk relancebeleid kan gaan voeren als in Vlaanderen en in goede samenwerking met de Gemeenschappen en Gewesten. Moeilijk gaat ook.

Al onze standpunten lees je hier!

Donderdag 25 juni 2020

Wat na 1 juli? 

Eindelijk krijgen we duidelijkheid voor de talrijke sectoren die nog steeds gesloten moeten zijn. Er kan eindelijk aan de heropstart gewerkt worden. De versoepelingen zijn een welkome verademing voor onze ondernemers, maar dit kan enkel werken als iedereen in onze samenleving de nog geldende maatregelen volgt. Daarom deze warme oproep om dat ook te doen. Daar wordt iedereen beter van.

Er waren nog zeer veel ondernemers die op een beslissing wachtten. We hebben met UNIZO vanaf het begin van de crisis aangegeven dat een duidelijk perspectief voor ondernemers van vitaal belang is. Niet alleen om terug open te gaan, maar ook om zich daarop grondig te kunnen voorbereiden om tegemoet te komen aan alle veiligheidsvoorschriften. Zeker de eventsector snakte naar perspectief. Het zal nog jaren duren voor de sector deze crisis te boven komt, maar we kunnen eindelijk een stap zetten richting wederopbouw.

De algemene opening van feestzalen juicht UNIZO toe, maar we zijn verwonderd dat enerzijds evenementen toegelaten zijn voor 200 indoor en 400 outdoor vanaf 1 juli, maar anderzijds voor de feestlocaties nog steeds een maximum van 50 personen geldt. Ook voor de huwelijkssector is dit een bittere pil. Deze sector met al haar bijhorende diensten en producten zag namelijk eveneens haar hoogseizoen afgelast door corona.

Marktkramers zijn blij dat er geen onderlinge discriminatie meer is. Tot nu moesten sommige ondernemers verschillende marktlocaties laten vallen door dit maximum. Door deze beslissing kan ook deze sector terug helemaal op gang komen en het lokale leven verder laten openbloeien. Ook het opnieuw mogen consumeren op de markten zelf is een belangrijke stap voor deze ondernemers.

Mondmaskers worden niet verplicht in alle winkels. De Nationale Veiligheidsraad nam daarmee de bezorgdheid, die UNIZO hierover al uitte, mee in rekening. Ondernemers willen namelijk ten alle tijden een heropflakkering van het virus vermijden. Als er objectieve en wetenschappelijke bewijzen zouden zijn dat dit kan door een verplichting van mondmaskers, gaan onze winkeliers daar ook in mee. De Nationale Veiligheidsraad besliste echter dat veilig winkelen nu al kan en een verstrenging dus niet nodig is. Ook het wegvallen van de regel rond wie wel en niet alleen moet winkelen, is een goede zaak. De verantwoordelijkheid om dit te controleren werd bij de winkelier gelegd en resulteerde vaak in een moeilijke situatie door de arbitraire onduidelijkheid. Dit is nu, door het afschaffen van de regel, van de baan.

Deze recente beslissingen doen ons het dichtst bij het normale leven komen sinds het begin van de crisis. We hopen dat de economie hierdoor zo goed mogelijk kan hervatten. Alle neuzen moeten nu gericht worden op een veilige relance.

Check wat er allemaal verandert op 1 juli

Woensdag 24 juni 2020

"Hoe praktijktesten een sereen debat over diversiteit verdringen"

Dat onze samenleving haar ogen opent en een verhoogde aandacht heeft voor diversiteit is alvast een positieve wending. Jammer genoeg moest daar een overlijden aan de andere kant van de wereld aan vooraf gaan. Vooral vele jongeren geven een krachtig signaal en dat is op zich al erg hoopgevend. Discriminatie en racisme kunnen op geen enkele manier geaccepteerd worden en moeten absoluut veroordeeld worden. Maar elke keer het gevoelige onderwerp van non-discriminatie wordt aangesneden, verzanden politici vaak in een stellingenoorlog die zich uiteindelijk beperkt tot het invoeren van praktijktesten of niet. Nochtans gaan die praktijktesten slechts over een zeer beperkt deel van het probleem. Eigenlijk behandelen ze zelfs alleen het symptoom en niet het probleem zelf. Het is maar al te gemakkelijk om enkel naar werkgevers en verhuurders te kijken. De consument, de collega, de buur en de overheid blijven meestal buiten schot. Discriminatie is een algemeen probleem met diepe wortels in onze ganse samenleving.

De cijfers van UNIA worden vaak naar voor geschoven om aan te tonen dat er een substantiële stijging is in het aantal meldingen van vermoedelijke feiten (n = 8.478). Wat belangrijk is in deze discussie is dat een klacht of melding niet per definitie gelijk staat aan discriminatie. Van deze meldingen opende UNIA 2.343 individuele dossiers over alle domeinen heen. Met betrekking tot werk, gaat het over 657 dossiers. Ongeveer 1/3 van deze klachten is te herleiden tot de profit, 1/3 van deze dossiers komt voort uit de publieke sector en het overige derde is toe te wijzen aan oa. onderwijs, non-profit en de sociale werkplaatsen. Maar wat niet duidelijk is, is aan wie de klacht wordt toegewezen. Gaat het over de werkgever, een werknemer of de consument? In slechts 6 gevallen wordt er effectief overgegaan tot een rechtszaak in de verhouding tussen werkgever en werknemer. En raar maar waar, dat is positief. Dit betekent dat UNIA daarnaast ook sterk inzet op de dialoog met betrokkenen om oplossingen te zoeken, wat opnieuw leidt tot bewustwording en waarschijnlijk tot een grotere impact. Ook VDAB kent een sterke werking op het vlak van non-discriminatie. De VDAB kan via software discriminatie opsporen bij zijn vacatures en wanneer dit het geval is, treedt de VDAB in overleg met de betrokkenen. In het laatste klachtenrapport was er sprake van 70 discriminatieklachten (6 klachten minder dan in 2018) in verschillende domeinen zoals opleiding, coaching naar werk, rond matchbare vacatures of de dossierbehandelaar. In 80% van de gevallen vonden de onderzoekers geen enkel spoor van vermoedelijke discriminatie terug.

Met deze cijfers willen we het probleem vooral niet minimaliseren. We willen wel de nodige nuance in het debat brengen. Het is zinloos te focussen op twee cases in de samenleving waar discriminatie kan vastgesteld worden. Het laat immers een veel bredere verspreiding van discriminatie blauw-blauw. Kijk naar onze arbeidsmarkt. Personen met een migratie-achtergrond vinden we meer dan gemiddeld terug in de werkloosheidscijfers maar ze kennen daarnaast nog steeds niet dezelfde werkzaamheidsgraad als autochtonen. Men vindt moeilijker werk, maar men neemt ook minder deel aan de arbeidsmarkt. Als we wat dieper graven dan vragen we ons ook af hoe het komt dat er substantieel meer jongeren met een migratie-achtergrond in het BSO terecht komen of de school ongekwalificeerd verlaten? Misschien zijn we naïef, maar we koesteren nog steeds de hoop dat discriminatie slechts een absolute minderheid is op onze arbeidsmarkt. We zijn en blijven er immers van overtuigd dat we ieders talent nodig zullen hebben. Een bredere analyse is broodnodig om oplossingen te zoeken.

Wij geloven dus niet dat de praktijktesten het probleem zullen aanpakken. Kijk eens naar de voorstellen die de Vlaamse sociale partners doen in het “Iedereen Aan Boord-akkoord” uit 2019. Dan willen we bijvoorbeeld veel meer inzetten op onderwijs en kansen ontwikkelen. De werkgeversorganisaties sloten in 2020 nog een akkoord met UNIA om discriminatie op de werkvloer aan te pakken, en dat gaat een pak verder dan het ogenblik van de aanwerving alleen.

Waar het echt om gaat is dat we in een super diverse samenleving leven, wonen en werken. Laat ons zoeken naar positieve manieren om die diversiteit te omarmen. Wat zou er kunnen gebeuren als we de aantal positieve elementen van diversiteit in het daglicht stellen? Uit onderzoek van McKinsey  is gebleken dat ondernemingen die sterk inzetten op etnische en culturele diversiteit tot 36% meer winst maken dan bedrijven die hierin slecht presteren. Voor geslacht vonden zij een stijging van 25%. In plaats van een strijd te voeren over praktijktesten, kijken we liever naar de kracht van diversiteit op onze arbeidsmarkt, economie en samenleving. Wij reiken alvast de hand om uit de loopgraven te komen.

Door Danny Van Assche & Joris Renard

Donderdag 18 juni 2020

De voorzitter van UNIZO...

Beste ondernemer, Karl Verlinden

Vandaag eens geen verhaal over corona.  Het zou nochtans kunnen. Zo vragen de sociale partners van de Groep van Tien vandaag een algemene verlenging van de tijdelijke werkloosheid corona tot het einde van het jaar voor al wie er al gebruik van maakte. Of ik zou kunnen vertellen over de relance-plannen van de Vlaamse sociale partners. Maar ik ga het vandaag hebben over de voorzitter van UNIZO. Onze voorzitter.

De voorzitter van UNIZO komt minder in het nieuws dan die van het VBO of die van VOKA. Maar hij speelt wel een bijzonder belangrijke rol in onze organisatie.  En gisteren hebben we na zes jaar meer dan trouwe dienst afscheid genomen van onze voorzitter, Karl Verlinden. UNIZO is de organisatie die een betrouwbare en vernieuwende partner wil zijn van, voor en door ondernemers. Daarom worden we ook bestuurd door ondernemers. Hoe zouden we de juiste keuzes kunnen maken voor ondernemers, wanneer we er zelf niet middenin zouden staan? en dat is de bijzondere rol die onze voorzitter speelt.  Hij bewaakt dat wij als medewerkers van UNIZO bij de les blijven en ervoor zorgen dat onze acties steeds ten goede komen van de zelfstandige ondernemer.  Ikzelf als gedelegeerd bestuurden zzat de afgelopen twee-en-een-half jaar bijna wekelijks samen met Karl.  Geen belangrijke beslissing is er bij UNIZO genomen, of ik had zijn advies of reactie er op gekregen.  Of hij had ze zelf gesuggereerd.  Daarnaast speelde Karl een doorslaggevende rol in het professionaliseren van onze organisatie en in het aanhalen van onze banden met Liantis, Markant, Neos, Dyzo, Trias en andere ondernemersvriendelijke partners.  Gisteren was het Karls laatste dag als voorzitter.  Bedankt, Karl, voor je tomeloze inzet voor ondernemend Vlaanderen!

Maar ik heb ook goed nieuws.  We hebben een nieuwe voorzitter!  Peter Brysse is zowaar een even dynamische ondernemer, die al jarenlang ervaring opbouwde in alle geledingen van onze organisatie.  Peter zal de lijn van Karl ongetwijfeld verderzetten.  En hij zal ook ongetwijfeld eigen lijnen beginnen trekken.  En zo hoort het voor een UNIZO-voorzitter. Ik kijk er alvast naar uit!

Danny

Wie is de voorzitter van UNIZO?

Donderdag 11 juni 2020

Zijn die maatregelen wel allemaal nodig?

Beste ondernemer,

Het regent dezer dagen en dat is nodig.  Maar het regent niet alleen buiten, het regent ook maatregelen. Zo werd in de federale regering (en de tien ondersteunende partijen) het afgelopen weekend een resem maatregelen verlengd en werden er sommige nieuwe in stelling gezet. De Vlaamse regering kondigde maandag dan weer een verlenging aan van de hinderpremie voor diegenen die gesloten moeten blijven en nog een laatste eenmalige compensatiepremie voor wie grote omzetverliezen blijft lijden. In de Kamer werd een sterke maatregel goedgekeurd waarbij verliezen van dit jaar ten laste van de winst van vorig jaar kunnen aangerekend worden (‘carry back’). En dan zijn er nog verschillende expertengroepen bezig die de relance op langere termijn bekijken, los nog van de sociale partners die voorstellen formuleren in de Groep van Tien en in de SERV.

En dan komt tegenwoordig de vraag: is dat wel nodig? Is dat allemaal wel doordacht? Wanneer je ondingen ziet verschijnen over gesponsorde tienrittenkaarten op de trein, dan zou je het nog gaan geloven. Maar we mogen ons daardoor niet laten verblinden. We worden geconfronteerd met de grootste crisis ooit sinds de Tweede Wereldoorlog. Zowel onze bedrijven, onze ondernemers als onze gezinnen moeten hier doorgetrokken worden. En zo zie je dat de inspanningen die onze regeringen zich getroosten, niet overdreven zijn in vergelijking met onze omringende landen. Integendeel zelfs. Bovendien kunnen we aantonen dat de tijdelijke werkloosheid en het overbruggingsrecht er net voor zorgen dat de koopkracht in ons land niet in elkaar zakt en vermijden dat de crisis nog zwaarder wordt.  Bovendien spelen de maatregelen soms mooi op elkaar in.  Zo spoort de overheid ons aan om werknemers uit tijdelijke werkloosheid terug te laten komen, door een deel van de bedrijfsvoorheffing op zich te nemen, en kan ze daardoor ook het stelsel van tijdelijke werkloosheid - voor de bedrijven die het echt nodig hebben - nog verder te verlengen.  Wil dit zeggen dat het niet op kan?  Nee uiteraard niet.  Want elk miljard dat nu wordt uitgegeven, moet ooit terugbetaald worden.  UNIZO kijkt er mee op toe dat we de juiste maatregelen proberen tot stand te brengen, maar binnen datgene wat verantwoord is.  

Danny 

Check o.a. onze fiscale voorstellen

Donderdag 4 juni 2020

Wat niet verboden is, is toegelaten.

Beste ondernemer,

“Wat niet verboden is, is toegelaten.”  Dat is de nieuwe richtlijn die de premier ons gisteren gaf. UNIZO had er zelf nog voor gepleit en we zijn blij dat dit het geworden is. Het geeft immers aan dat we een keerpunt hebben bereikt.  Het normale moet opnieuw de norm worden, het abnormale de uitzondering. Het klinkt vanzelfsprekend, maar we weten dat dit de afgelopen maanden anders is geweest. En dat stemt ons blij en triest tegelijkertijd. 

We zijn blij dat de restaurants en cafés weer open gaan (hoe beperkt dan ook), dat er weer gefitnesst kan worden, dat masseurs hun job weer mogen opnemen en dat de campings hun gasten weer welkom mogen heten. We zijn blij dat op 15 juni de grenzen open gaan. Hoe symbolisch is dat! Ik ben bijna vijftig jaar en had nooit meegemaakt dat in Europa grenzen gesloten werden. Het betekent vooral ook dat onze kunststeden en kust weer kunnen hopen buitenlandse gasten te ontvangen én dat onze reisbureaus eindelijk weer reizen kunnen verkopen in plaats van annuleren. Vanaf 1 juli kan er nog meer: sauna, zwembaden, (beperkte) feesten en events, speelhallen, attracties, … Vele redenen dus om blij te zijn. 

Maar ook triest. Want achter dit positieve nieuws zit ook nog veel wanhoop. Het verschil tussen mogen openen op 8 juni, 1 juli, 1 augustus (de kermis) of 1 september (nightlife) is gigantisch. Ik begrijp de verontwaardiging en de wanhoop van diegenen die opnieuw moeten wachten. Er is ook een enorm verschil tussen mogen openen of dit moeten doen onder erg strikte voorwaarden. Voorwaarden die dermate strikt zijn, dat ze velen verhinderen om rendabel te zijn.

We zijn er dus nog niet. Er blijft dus nood aan ondersteunende maatregelen, zowel op korte termijn als om de relance op gang te brengen. UNIZO zet zich er alvast dubbel en dik voor in.

Danny

Bekijk het UNIZO Journaal

Dinsdag 2 juni 2020Danny Van Assche opinie

Morgen weten we meer...

Beste ondernemer,

Ik betrap me erop dat ik steeds in herhaling val: het is weer een spannende week deze week, en dat voor vele ondernemers.  Alle weken sinds het begin van deze crisis zijn spannende weken geweest.  We verwachten morgen de beslissing voor de lang verwachte opening van de horeca en hopelijk van nog zoveel mogelijk andere activiteiten, zoals fitness, sauna, massage, camping, kleine evenementen, enzovoort.  Voor diegenen die nog steeds niet aan de beurt zijn, moet er perspectief komen.  Morgen weten we meer.

Maar we weten wel dat er ondertussen een heel aantal nieuwe ondersteuningsmaatregelen uit de bus komen.  En ze zijn niet van de minste.  In Vlaanderen lanceerde Hilde Crevits gisteren een Vlaams herstelplan en vandaag horen we (eindelijk) ook nieuws over een Vlaams noodfonds.  Op federaal vlak worden de belangrijkste sociale maatregelen verlengd (ik denk bv aan de tijdelijke werkloosheid en het overbruggingsrecht) en worden belangrijke nieuwe fiscale maatregelen op voorstel van Alexander De Croo besproken.  Het gaat over verschillende KMO-vriendelijke voorstellen, zoals een taxshelter, een “carry back”-systeem en zelfs een systeem om via lastenverlaging aan te sporen mensen na tijdelijke werkloosheid terug aan het werk te zetten.  Ook de Brusselse regering werkt nieuwe initiatieven uit op maat van het ondernemen in de grootstad.

Dit betekent niet dat we er stilaan zijn.  We moeten nog een lange weg gaan voor herstel en er zitten nog heel wat bedrijven in diepe miserie. Maar elke stap in de richting van relance is een goede stap.  We trekken ons op aan die ondernemers die hun omzet terug zien toenemen om des te meer energie te steken in diegene waarvoor het einde van de tunnel nog lang niet in zicht is. 

Ben jij al klaar voor je heropening volgende week? Check hier onze Back To Business-toolkit!

Back to business

Donderdag 28 mei 

Week van de Totaalbeslissing

Voor de zoveelste week op rij staan we voor een week waarin bijzonder belangrijke beslissingen gaan vallen.  Op de Nationale Veiligheidsraad van volgende week zal er gekeken worden welke activiteiten op 8 juni opnieuw toegelaten zullen worden en hoe dit zal gebeuren. 

Je weet dat UNIZO oproept om volgende week een “totaalbeslissing” te nemen.  Wat bedoelen we daarmee?  Wel, dat men niet alleen beslist over die activiteiten die op 8 juni mogen openen, maar dat men ook meegeeft wanneer en hoe de andere activiteiten opgestart mogen worden.  Al is het 1 juli, 1 augustus, 1 september of niet, het is belangrijk voor ondernemers om te weten hoe de komende maanden georganiseerd kunnen worden, welke antwoorden aan klanten gegeven kunnen worden en welke maatregelen nodig zijn om überhaupt te overleven.

Ook daarvoor is het een uitermate belangrijke week.  We verwachten dat er opnieuw een batterij begeleidende maatregelen zullen voorgesteld worden om de lijdende ondernemingen (en hun ondernemers en werknemers) door deze crisis te loodsen.  UNIZO pleit alvast voor een verlenging van de tijdelijke werkloosheid en van het overbruggingsrecht tot het einde van het jaar.  In Vlaanderen kijken we naar de opvolger van de hinder- en/of compensatiepremie. 

 

 

Maar er zijn meer maatregelen nodig om het kapitaal van kmo’s te versterken. Ik liet dit ook nog eens duidelijk verstaan in de krant De Tijd vandaag. Vele ondernemers verbruiken deze dagen hun reserves.  Wanneer deze op zijn, stopt het.  Dat moet vermeden worden.  En wat met de combinatie ontslag/tijdelijke werkloosheid, huur, overbruggingskredieten, belastingsaftrekken, ... ?  We horen het graag.  En wanneer deze algemene maatregelen er zijn, kunnen we ook kijken welke sectoren hier door de mazen van het net glippen.  Het ziet er naar uit dat de horeca bijzondere steun zal krijgen (en terecht), maar ook andere lijdende sectoren moeten gered worden.  We volgen het mee voor je op!

Bekijk het UNIZO Journaal

Dinsdag 26 mei 2020

Elk nadeel heb zijn voordeel...

Sinds 4 mei is de zogenaamde 'deconfinement' langzaam aan op gang gekomen. Steeds meer ondernemers en bedrijven kunnen weer aan de slag. Voor de bedrijven die dat nog niet konden, eist UNIZO een duidelijk perspectief: zowel op opening als op ondersteuning.  We hunkeren terug naar het normale.  We willen dat we terug kunnen werken zoals vroeger.  Helemaal?  Nee, misschien toch niet helemaal.  Want deze crisis heeft ons ook wel dingen geleerd. “Elk nadeel heb zijn voordeel”, zei een groot filosoof ooit (of “never waste a good crisis”, je kiest maar).  De stappen in digitalisering die we de afgelopen twee maanden hebben gezet, hadden we nooit voor mogelijk gehouden. Al jaren debatteren we erover, organiseren we proefprojecten en experimenten.

De afgelopen maanden deden we het: telewerken, vergadering op afstand, online leren, noem maar op.  en waar we vroeger geregeld tegenpruttelden dat het niet kon en dat het toch niet hetzelfde was, hebben we het nu zonder meer in praktijk gebracht. En we ontdekken dat het kan. Jawel, we botsen soms ook op de beperkingen ervan.  Zeker weten. Maar geef toe dat er meer wél dan niet gaat.

Dus wanneer we opnieuw aan het werk gaan, mogen we niet vergeten wat we geleerd hebben.  Moet elke vergadering fysiek doorgaan?  Is elke vergadering het waard om een uur in de file te gaan staan?  En bij werknemers die willen telewerken, ontdekken we dat ze niet noodzakelijk misbruik maken (integendeel zelfs!) en dat er heel wat voordelen zijn.  We hebben minder ruimte nodig op kantoor en er zijn minder pendelkosten. We ontdekken ook de uitdagingen: een onderbreking in de internetverbinding is rampzalig.  Investeringen in IT worden nog belangrijker. En wat met onze cybersecurity? Uitdagingen genoeg, maar wel met de zekerheid en de ervaring dat het kan. 

Ik wens jullie dus allen een goede heropstart toe en probeer niet meteen opnieuw in de file te gaan staan.

Danny

Bekijk het UNIZO Journaal van vandaag

Dinsdag 19 mei 2020

Laat de vergeten sectoren niet echt vergeten zijn...

Helaas, de lucht klaart vandaag niet voor elke ondernemer op...

Jouw bedrijf is mogelijks al vanaf dag één van de lockdown gesloten zijn - of bij gebrek aan werk kon je misschien niet anders dan je deuren dichtdoen - en tot nog toe heb geen enkele hoop op beterschap. Misschien ben je een ondernemer uit één van deze getroffen sectoren: de reisbureaus, de autocarbedrijven, de fitnesscentra, de eventbedrijven, de campings, de foorkramers, de taxibedrijven, en nog vele andere. En de vooruitzichten in die sectoren zijn al niet goed. De algemene peiling geeft aan dat 8 à 9% van de ondernemingen vreest dat ze deze crisis niet zullen overleven. Maar in de evenementen- en recreatiesector alleen al gaat het over 30%, en dan zwijgen we nog over alle toeleveranciers die van die organisaties afhankelijk zijn. Het gaat in totaal over 10.257 ondernemingen, goed voor 136.089 arbeidsplaatsen. Al die mensen hebben geen énkel perspectief - niet wanneer ze weer kunnen opstarten, niet welke bijkomende steunmaatregelen ze vanwege de overheid mogen verwachten. Wij vragen voor deze bedrijven een perspectief op dubbel vlak. Dat is ook de boodschap die ik gisteren in Het Laatste Nieuws gegeven heb.

Ten eerste, geef deze ondernemers een datum waar ze naartoe kunnen werken - mét de bemerking dat daar nog van afgeweken kan worden bij een heropflakkering van de besmettingen. Men was goed begonnen, nochtans. Op 4 mei: de bedrijven. Op 11 mei: de winkels. Op 18 mei: de contactberoepen. Maar nu valt het stil: al die bedrijven die niet onder die definitie vallen, hebben geen énkel perspectief meer. In Nederland heeft de overheid tot in september aangeduid wanneer wat mogelijk zou zijn - zoú, hé. Maar dat geeft tenminste duidelijkheid aan de ondernemers, of ze hun personeel moeten proberen aan te houden of niet, of ze hun klanten zullen kunnen bedienen en nieuwe klanten kunnen binnenhalen of niet, of ze investeringen moeten doen of niet. Bij ons heeft niemand uit de vergeten sectoren de houvast om belangrijke bedrijfseconomische beslissingen te nemen.

Ten tweede moeten er dringend adequate steunmaatregelen komen om te voorkomen dat al die ondernemingen de coronacrisis niet overleven. Anders gaan er volledige sectoren overkop gaan. Minister De Croo werkt aan een systeem waarbij je de huidige verliezen mag boeken op de winst van vorig jaar en waarbij je belastingvrije reserves kan aanleggen - dat zijn goede initiatieven. Maar dat gaat vooral naar bedrijven die de voorbije jaren goed boerden. Niet alleen de kampioenen moeten we erdoor sleuren. In sectoren met kleine marges - zoals de reisbureaus, de autocars, de fitnesscentra, de horeca, de eventorganisaties - werkt dat niet, of staat het toch niet in verhouding met de impact die de crisis nu heeft. We zullen diép in de zakken moeten tasten om te voorkomen dat het economische weefsel niet onherstelbaar beschadigd wordt. Doen we dat niet, is de schade voor kmo-land België niet te overzien.

Danny

Bekijk het UNIZO Journaal met Danny

Donderdag 14 mei 2020

"Geef iedere ondernemer een perspectief"

Beste ondernemer,

Enkele weken geleden gaf de Nationale Veiligheidsraad ons een perspectief op de heropstart van de economie. Op 4 mei konden de bedrijven (die gestopt waren) heropstarten, mits de nodige veiligheidsmaatregelen. Ook de zorg kon dan grotendeels opnieuw werken. 

Vanaf 11 mei konden de winkels en handelszaken de deuren openen. Dat was een belangrijke omdat vele ondernemers last hadden van een wekenlange oneerlijke concurrentie, waar eindelijk een einde aan kwam.

Volgende maandag volgen dan de zogenaamde contactberoepen. We hebben dus het gevoel dat de economie stilaan terug kan beginnen draaien. We mogen echter niet vergeten dat er nog heel wat ondernemers zijn die weinig of geen perspectief hebben. De horeca zal niet voor 8 juni kunnen openen, en ook hoe is nog niet duidelijk. Maar wat met de toeristische ondernemers, van reisbureaus over autocarbedrijven tot hoteliers of campinguitbaters? Wat met de feestzaal die niet weet of er in augustus trouwfeesten mogen plaatsvinden? Wat met de events die nog steeds niet weten welke groepen eventueel toegelaten zullen worden in de loop van de zomer? En de beurzen? Grote beurzen van het najaar en voorjaar 2021 worden nu voorbereid en kosten nu veel geld. Maar kunnen ze doorgaan? 

Vanuit UNIZO vragen we een duidelijk perspectief. We vragen niet om eerder open te mogen dan veilig is. Wel een tijdslijn die ondernemers enige houvast biedt om hun zaken te organiseren. Nederland en vele andere landen voorzien dat van nu tot het najaar, dus het kan. Bovendien beseffen we dat het steeds onder voorbehoud is. Maar het is wel dringend dat het er komt. Trouwens niet alleen over wanneer wat mag herstarten, maar ook over de nodige ondersteuning die bedrijven nodig hebben om te overleven.

UNIZO blijft zich er alvast voor inzetten.

Danny.

Wil je op de hoogte blijven van onze strijdpunten?

Schrijft je dan in op onze coronanieuwsbrief

Maandag 11 meiDanny Van Assche

Een goede stap naar herstel...

Na 4 mei 'vieren' we op 11 mei weer een feestelijke dag.  Nadat vorige week de ondernemingen, de bouw en de zorgberoepen aan de beurt waren, mag nu de handel open in de ruime zin van het woord. Het gaat niet alleen om de klassieke winkels, maar ook over garages, fotografen, immokantoren, meubelzaken, en alle andere zaken die we tot de b2c rekenen. Ook de bloemenwinkels mogen open, en hopelijk verkopen ze de dag na Moederdag nog vele bloemen voor moeders. Mag iedereen open?  Nee, dat nog niet.  De contactberoepen (zoals kappers, schoonheidssalons, tattooshops en dergelijke meer) en de markten kunnen al uitkijken naar de volgende golf openingen op 18 mei. Horeca, evenementen, cultuur en toerisme is hopelijk voor volgende maand.

Ik ben blij dus dat de meeste ondernemingen in ons land eindelijk weer aan de slag kunnen. Zelfs wanneer we weten dat het nog niet zal zijn zoals het was. Zowat de helft van onze leden verwacht de eerste weken een omzet die lager dan de helft ligt van wat ze vroeger gewoon waren. En ook alle problemen zijn niet opgelost. De regels van social distancing blijven van kracht. Sommige regels werden zelfs verstrengd zoals die van maximum 2 klanten in een kleine winkel, en dat nadat het zonder deze beperking in de voeding twee maanden perfect heeft gelopen. Wel werd het uiteindelijk mogelijk om - na afspraak - langer te kunnen winkelen dan 30 minuten en niet alleen. Dat was van groot belang voor bv. keukenwinkels, meubelzaken, autoverkoop maar evengoed voor het kiezen van trouwringen.

Het is dus allemaal nog niet perfect, maar we gaan niet te veel zeuren. We zetten weer een goede stap naar het herstel. En laat ons daar alvast blij mee zijn.

Danny

Bekijk het UNIZO Journaal met Danny

Woensdag 6 mei 2020

Vandaag goed nieuws voor álle handel?

Voor de zoveelste keer in de afgelopen weken staan we voor een belangrijke beslissing. Nu maandag alle bedrijven konden opstarten, evenals de bouwsector en het grootste deel van de zorg, rekenen we erop dat de Nationale Veiligheidsraad vandaag het licht op groen zet voor alle handel.  Die beslissing is van belang voor tienduizenden ondernemers, hun werknemers en hun klanten. 

We hopen dat de beslissing op zijn minst duidelijk zal zijn en niet geïnterpreteerd zal moeten worden. Dat betekent ook dat ze duidelijk afbakent wat een contactberoep is, want die mogen pas op 18 mei openen. En zijn we ook zeker wat er onder handel valt? We zien geen beletsel om bijvoorbeeld markten te heropenen (mits voldoende afstand tussen kramen en brede gangen) en ook de fitness- en de saunaondernemers stelden protocols op die het veiliger maken om te gaan fitnessen of te gaan zweten, dan het niet te doen. Maar het blijft onzeker of we over hun lot morgen duidelijkheid hebben. 

En dan volgen nog de spannende weken voor de horeca, het toerisme, de events. Vooral het gebrek aan perspectief is voor vele ondernemers genoeg om moedeloos van te worden. Het wordt alleszins tijd dat de economie op gang getrokken kan worden.  De cijfers van de Economic Risk Management Group geven aan dat het aantal bedrijven dat faillissement vreest licht aan het stijgen is, en zeer hoog ligt in de net genoemde sectoren. En welke steunmaatregelen er ook nog komen (en dat moet!), de beste remedie tegen faillissement is rendement: omzet kunnen draaien. 

Laat ons hopen dat we daar op 4 mei een eerste bescheiden stap toe hebben gezet, en dat we op 11 en 18 mei terug leren lopen.  Dansen zal voor later zijn, wanneer toerisme en horeca er weer bij zijn.

Bekijk ons UNIZO-Journaal

25 april 2020

De exitstrategie - Ontgoocheling en tevredenheid

Zoals ik gisterenavond op Het Journaal al zei, zijn we uiteraard tevreden met de aankondiging dat onze bedrijven op 4 mei opnieuw mogen starten. Maar samen met veel handelaars uit diverse sectoren zijn we teleurgesteld, omdat zij nog tot 11 mei moeten wachten om opnieuw open te gaan. Ook zij stonden nochtans klaar om op een veilige manier op 4 mei her op te starten. Ze hebben zo hard hun best gedaan om ervoor te zorgen dat ze de noodzakelijke social distancing in hun bedrijf kunnen garanderen, samen met alle andere voorschriften: bestickering om de noodzakelijke afstand tussen klanten aan te duiden, schermen in plexiglas aan onder meer de kassa's, ontsmetting voor handen... Met 4 mei in het vooruitzicht hadden ze overigens nog rustig een week de tijd om zich verder voor te bereiden...

We moeten hen nu gaan vertellen dat de Veiligheidsraad vreest voor een overrompeling in bepaalde winkelstraten - hét argument voor het extra uitstel - terwijl we daar zelf onze twijfels bij hebben. Als we, bijvoorbeeld kijken naar Nederland, waar de meeste winkels open zijn gebleven, dan stelt het probleem van een te grote toeloop zich daar niet. Ook consumenten zelf zijn zich voldoende bewust van risico's om zich daarnaar te gedragen en grote volkstoelopen te vermijden. En werken op afspraak kan een manier zijn om, waar dat nodig zou blijken, te grote stromen bezoekers te vermijden. Onze handelaars zijn vindingrijk, soepel en bereid genoeg om daar een mouw aan te passen.

Velen zitten op hun tandvlees en elke week extra voelt dan aan als een eeuwigheid. Een eeuwigheid waarin ze extra geld verliezen en waarin ze andermaal moeten toezien hoe winkels die al wél open zijn producten uit hun assortiment verkopen, wat heel terecht en begrijpelijk als oneerlijke concurrentie wordt ervaren. Zo hebben we bijvoorbeeld begrip voor bloemisten die kwaad reageren dat ze gesloten moeten blijven tot 11 mei, terwijl supermarkten al die tijd en dus ook op moederdag wél bloemen kunnen verkopen.

Het is dan wel weer positief dat alle handelszaken, ongeacht hun omvang, sector of assortiment mogen openen op 11 mei en dus een concreet perspectief hebben om naar uit te kijken. Daarmee komt dan toch een einde aan de discriminatie en oneerlijke concurrentie tussen bedrijven en sectoren onderling, iets waar we vanuit UNIZO en onze sectorwerking sterk hadden op aangedrongen. Dat is alvast een enorme stap vooruit. Ook het feit dat kapperzaken en andere contactberoepen vanaf 18 mei zouden mogen heropstarten, mits strikte voorzorgsmaatregelen, en dat de heropstart van andere sectoren zoals de horeca tegen 8 juni alvast wordt onderzocht, vinden we bemoedigend. We hopen nu vooral dat het aantal coronaslachtoffers gunstig blijft evolueren, zodat aan de vandaag voorgestelde data niet meer moet worden getornd.

Het is nu cruciaal dat de tijd tussen de aankondiging van vandaag en de heropening maximaal wordt benut om alles op punt te zetten, ook en vooral door de overheden. We denken daarbij aan het openbaar vervoer, aan de kinderopvang. Maar we kijken vooral ook naar de lokale besturen. Zij moeten de lead nemen in het overleg met onze ondernemers over afspraken en maatregelen voor een ordentelijk verloop van de heropstart.

Bekijk ons UNIZO Journaal

20 maart 2020

Corona en minnelijke invordering

Beste ondernemer,

‘Veel blaten, weinig wol’ is een oud Vlaams spreekwoord.  Ik heb er deze week twee keer aan moeten denken; een keer in de positieve en een keer in de negatieve zin. Laat ons met dat laatste beginnen. UNIZO voerde deze week bij een kleine 1500 ondernemers een enquête uit om de impact van het Corona-virus te meten. We deden dat in voorbereiding van zowel een Vlaams als een federaal overleg tussen de regeringen en de sociale partners. Daaruit blijkt dat de belangrijkste impact van het virus op dit ogenblik angst en paniek is, die leidt tot onrust op de werkvloer, annuleringen, ...  We zeggen niet dat er nog geen echte economische impact is (bv. bij importeurs en in de logistieke keten), maar wel dat de hysterie het alleen erger maakt. Veel geblaat en weinig wol dus.

Intussen zetten we ons in voor jullie belangen. Zo lag er een wetsvoorstel op tafel in de Kamer dat voor sectoren die verplicht zijn facturen aan consumenten uit te schrijven plots een betaaltermijn voorzag van wel 42 dagen en een verbod op contante betaling. In samenwerking met sectororganisaties Traxio, Bouwunie, Nelectra, Brafco en BKV onderhandelen we momenteel met verschillende politieke fracties om dat voorstel om te buigen. Dat moet ervoor zorgen dat in die sectoren de huidige betaalgewoonten kunnen verdergezet worden. Zo moet een autohandelaar of verhuizer contante betaling kunnen blijven vragen en moeten werken van de bouwfirma of de elektricien binnen de 8 dagen betaald worden. Niet langer wachten op je geld, want elke factuur telt. Dat is ons motto!

Lees hier de stand van zaken over het dossier ‘minnelijke invordering’

Danny

21 november 2019

Danny in China

Veel blaten, weinig wol’ is een oud Vlaams spreekwoord.  Ik heb er deze week twee keer aan moeten denken; een keer in de positieve en een keer in de negatieve zin. Laat ons met dat laatste beginnen. UNIZO voerde deze week bij een kleine 1500 ondernemers een enquête uit om de impact van het Corona-virus te meten. 

Heb je deze blog gemist? 

Check hem hier!